PL 50, col. 1269
Sermo de vita Honorati (Hilarius Arelatensis), J. P. Migne
aut feretro in quo sanctum illud corpus magna
fidei ambitione vestitum erat, majore postmodum,
dum sepulcro admoveretur, pene nudatum. Nec
enim pepercit sanctificatis amictu suo palliis fides,
quae pretiosissimi muneris loco habuit aliquam velaminum
illius fimbriam decerpsisse. Certavit in
exsequiis illius vester affectus. Refecistis in funere
suo latentem adhuc inter vos peregrinationem
meam. Pavistis me tam effusa in ipsum animi charitate.
Quem enim illo die sua tecta tenuerunt? Aut
quem non tamquam peculiari luctu obrutum basilicae
huic moenia hujus urbis dederunt? Pro magno
munere habitum est lecticae manum admovisse, aut
cervicem subjecisse. Vidistis non sine vestra gloria
gloriam suam: nam et illa exsequiarum religio, fidei
devotio erat, et tam laetum erat habuisse talem, quam
grave talem amisisse. Nec parum fiduciae dat sepulcri
sui gratia: nam cujus hic ossa condidimus, in
coelo utique patrocinia praesumimus. Praelata tunc
ante feretrum ipsius aromata et incensum vidimus;
sed majora de vestris mentibus Deus, in tanto erga
tantum pastorem affectu vestro, odoramenta suscepit.
Praesultavit in gloria sua Dei gloria, et in dissonis
diversarum linguarum choris amor consonus.
CAPUT VIII. Hilarius successor Honorati, ejus consanguineus.--Invocatur Honoratus uti patronus.
36.
Pius Dominus, qui stimulando animos vestros
ad electionem parvitatis meae, dedit ne a sepulcro
illius longius abessem, illud etiam vobis orantibus
dabit ne a viis ejus longe recedam: sed ut quidquid
illum egisse cognovero, id sine exploratione
aliqua, aut disceptatione factorum agere festinem.
Vobis enim me, ut video, jam tunc per illum Deus
genuit. Vobis licet indignum praeparavit. Vobis ille
me nesciens tanto labore quaesivit. Vobis tam propensa
sollicitudine et cura utcumque erudivit, quaerens
in me fidei, sicut sanguinis sui venam. Vobis
me tanto labore per litteras, tanto per excursum
suum ambitu, ab insula, cui me derelictis episcopatus
sui principiis secreti amore reddideram (non
audeo dicere, nesciens) fortasse praescius, amovere
satagebat, uti juxta sepulcri sui sedem in amore vestro
patriam collocaret. Sed quid agimus, quod immaturum
me maturo excessu tradidit? Non est
nostrum secretum aeterni Regis in ullo vel leviter
fidei ambitione vestitum erat, majore postmodum,
dum sepulcro admoveretur, pene nudatum. Nec
enim pepercit sanctificatis amictu suo palliis fides,
quae pretiosissimi muneris loco habuit aliquam velaminum
illius fimbriam decerpsisse. Certavit in
exsequiis illius vester affectus. Refecistis in funere
suo latentem adhuc inter vos peregrinationem
meam. Pavistis me tam effusa in ipsum animi charitate.
Quem enim illo die sua tecta tenuerunt? Aut
quem non tamquam peculiari luctu obrutum basilicae
huic moenia hujus urbis dederunt? Pro magno
munere habitum est lecticae manum admovisse, aut
cervicem subjecisse. Vidistis non sine vestra gloria
gloriam suam: nam et illa exsequiarum religio, fidei
devotio erat, et tam laetum erat habuisse talem, quam
grave talem amisisse. Nec parum fiduciae dat sepulcri
sui gratia: nam cujus hic ossa condidimus, in
coelo utique patrocinia praesumimus. Praelata tunc
ante feretrum ipsius aromata et incensum vidimus;
sed majora de vestris mentibus Deus, in tanto erga
tantum pastorem affectu vestro, odoramenta suscepit.
Praesultavit in gloria sua Dei gloria, et in dissonis
diversarum linguarum choris amor consonus.
CAPUT VIII. Hilarius successor Honorati, ejus consanguineus.--Invocatur Honoratus uti patronus.
36.
Pius Dominus, qui stimulando animos vestros
ad electionem parvitatis meae, dedit ne a sepulcro
illius longius abessem, illud etiam vobis orantibus
dabit ne a viis ejus longe recedam: sed ut quidquid
illum egisse cognovero, id sine exploratione
aliqua, aut disceptatione factorum agere festinem.
Vobis enim me, ut video, jam tunc per illum Deus
genuit. Vobis licet indignum praeparavit. Vobis ille
me nesciens tanto labore quaesivit. Vobis tam propensa
sollicitudine et cura utcumque erudivit, quaerens
in me fidei, sicut sanguinis sui venam. Vobis
me tanto labore per litteras, tanto per excursum
suum ambitu, ab insula, cui me derelictis episcopatus
sui principiis secreti amore reddideram (non
audeo dicere, nesciens) fortasse praescius, amovere
satagebat, uti juxta sepulcri sui sedem in amore vestro
patriam collocaret. Sed quid agimus, quod immaturum
me maturo excessu tradidit? Non est
nostrum secretum aeterni Regis in ullo vel leviter