PL 51, col. 210
De gratia Dei et libero arbitrio voluntatis (Prosper Aquitanus), J. P. Migne
a Domino peti, rerum ipsarum monstrat effectus:
quandoquidem ex omni errorum genere plurimos
Deus dignatur attrahere, quos erutos de potestate 276
tenebrarum transferat in regnum Filii charitatis
suae [(Coloss. I, 13)] , et ex vasis irae faciat vasa
misericordiae [(Rom. IX, 22)] . Quod adeo totum divini
operis esse sentitur, ut haec efficienti Deo gratiarum
semper actio, laudisque confessio, pro illuminatione
talium vel correctione referantur.
CAPITULUM IX. Alias CAP. XII. Quod gratiam Dei etiam baptizandorum testetur instituta purgatio, cum exorcismis et exsufflationibus spiritus ab eis abiguntur immundi.
Illud etiam quod circa baptizandos in universo
mundo sancta Ecclesia uniformiter agit, non otioso
contemplemur intuitu. Cum sive parvuli, sive juvenes
ad regenerationis veniunt sacramentum, non
prius fontem vitae adeunt, quam exorcismis et exsufflationibus
clericorum spiritus ab eis immundus abigatur;
ut tunc vere appareat, quomodo princeps
mundi hujus mittatur foras [(Joan. XII, 31)] , et quomodo
prius alligetur fortis, et deinceps vasa ejus
diripiantur [(Matth. XII, 29; Marc. III, 27)] , in possessionem
translata victoris, qui captivam ducit captivitatem [(Psal. LXVII, 19)] ,
et dat dona hominibus [(Ephes. IV, 8)] .
His ergo ecclesiasticis regulis, et ex divina sumptis
auctoritate documentis, ita adjuvante Domino,
conformati [ Forte confirmati] sumus, ut omnium
bonorum affectuum, atque operum, et omnium studiorum,
omniumque virtutum, quibus ab initio fidei
ad Deum tenditur, Deum profiteamur auctorem, et
non dubitemus ab ipsius gratia omnia hominis merita
praeveniri, per quem fit ut aliquid boni et velle incipiamus
et facere. Quo utique auxilio et munere Dei
non aufertur liberum arbitrium, sed liberatur, ut de
tenebroso lucidum, de pravo rectum, de languido
sanum, de imprudente sit providum. Tanta enim est
erga omnes homines bonitas Dei, ut nostra velit esse
merita, quae sunt ipsius dona, et pro his quae largitus
est, aeterna praemia sit donaturus. Agit quippe in
nobis, ut quod vult et velimus et agamus; nec otiosa
esse in nobis patitur, quae exercenda, non negligenda
donavit; ut et nos cooperatores simus gratiae Dei;
ac si quid nobis ex nostra viderimus remissione languescere,
ad illum sollicite recurramus, qui sanat
omnes languores nostros, et redimit de interitu vitam
nostram [(Psal. CII, 3)]
, et cui quotidie dicimus: Ne
inducas nos in tentationem, sed libera nos a malo [(Matth. VI, 13)]
.
277 CAPITULUM X. Alias CAP. XIII. Quod profundiores quaestiones nec contemnendae sint, nec penitus asserendae.
quandoquidem ex omni errorum genere plurimos
Deus dignatur attrahere, quos erutos de potestate 276
tenebrarum transferat in regnum Filii charitatis
suae [(Coloss. I, 13)] , et ex vasis irae faciat vasa
misericordiae [(Rom. IX, 22)] . Quod adeo totum divini
operis esse sentitur, ut haec efficienti Deo gratiarum
semper actio, laudisque confessio, pro illuminatione
talium vel correctione referantur.
CAPITULUM IX. Alias CAP. XII. Quod gratiam Dei etiam baptizandorum testetur instituta purgatio, cum exorcismis et exsufflationibus spiritus ab eis abiguntur immundi.
Illud etiam quod circa baptizandos in universo
mundo sancta Ecclesia uniformiter agit, non otioso
contemplemur intuitu. Cum sive parvuli, sive juvenes
ad regenerationis veniunt sacramentum, non
prius fontem vitae adeunt, quam exorcismis et exsufflationibus
clericorum spiritus ab eis immundus abigatur;
ut tunc vere appareat, quomodo princeps
mundi hujus mittatur foras [(Joan. XII, 31)] , et quomodo
prius alligetur fortis, et deinceps vasa ejus
diripiantur [(Matth. XII, 29; Marc. III, 27)] , in possessionem
translata victoris, qui captivam ducit captivitatem [(Psal. LXVII, 19)] ,
et dat dona hominibus [(Ephes. IV, 8)] .
His ergo ecclesiasticis regulis, et ex divina sumptis
auctoritate documentis, ita adjuvante Domino,
conformati [ Forte confirmati] sumus, ut omnium
bonorum affectuum, atque operum, et omnium studiorum,
omniumque virtutum, quibus ab initio fidei
ad Deum tenditur, Deum profiteamur auctorem, et
non dubitemus ab ipsius gratia omnia hominis merita
praeveniri, per quem fit ut aliquid boni et velle incipiamus
et facere. Quo utique auxilio et munere Dei
non aufertur liberum arbitrium, sed liberatur, ut de
tenebroso lucidum, de pravo rectum, de languido
sanum, de imprudente sit providum. Tanta enim est
erga omnes homines bonitas Dei, ut nostra velit esse
merita, quae sunt ipsius dona, et pro his quae largitus
est, aeterna praemia sit donaturus. Agit quippe in
nobis, ut quod vult et velimus et agamus; nec otiosa
esse in nobis patitur, quae exercenda, non negligenda
donavit; ut et nos cooperatores simus gratiae Dei;
ac si quid nobis ex nostra viderimus remissione languescere,
ad illum sollicite recurramus, qui sanat
omnes languores nostros, et redimit de interitu vitam
nostram [(Psal. CII, 3)]
, et cui quotidie dicimus: Ne
inducas nos in tentationem, sed libera nos a malo [(Matth. VI, 13)]
.
277 CAPITULUM X. Alias CAP. XIII. Quod profundiores quaestiones nec contemnendae sint, nec penitus asserendae.