PL 55, col. 170
Epistola ad Demetriadem (Auctor incertus (Leo I)), J. P. Migne
amorem, immitteret laudis cupiditatem; et inde
novissima instrueretur tentatio, unde nocuit prima
deceptio? Non itaque desidiosis et tepidis, neque
inertibus et incultis, sed magis quibusdam animis sedulis
et bonorum actuum probitate luculentis, per
gloriam irrepsit humanam; et quos impulsione non
movit, elatione dejecit. Quanto enim clariores erant
meritis, tanto eos aptiores suis invenit insidiis. In
paradiso namque Ecclesiae constitutos, et virtutum
deliciis abundantes, ad confidentiam liberi incitavit
arbitrii, ut profectus suos in se constituerent, et ad
arborem propriae voluntatis manum praesumptionis
extenderent. Restiterunt quidem huic impietati recta
innumerabilium corda sanctorum, et non solum
docti quique pontifices, verum etiam universales Ecclesiae
plebes, apostolicae sedis exemplo, insaniam
novi dogmatis horruerunt. Sed invenerunt quidam
viperina consilia, quibus doctrinae suae virus infunderent,
et quorum linguam per dolos falsae rationis
armarent. Hinc illa erat naturae humanae fraudulenta
laudatio, et illaesae per omnes homines originalis
defensio dignitatis; hinc 270 Adae peccatum exemplo
posteris asserebatur nocuisse, non transitu; et
quam illi possibile fuerat non violare mandatum, tam
liberum esse unicuique declinare delictum; hinc evacuatio
baptismatis parvulorum, qui sola adoptione
donari, nullo autem reatu dicerentur absolvi; hinc
postremo divinae gratiae simulata et insincera confessio,
quae secundum merita daretur, non ex qua
merita nascerentur. Quam partem superbae praedicationis
quidam sibi, cum caetera abnuerent, servaverunt.
Sed hoc eos aut nimis imperite aut valde
nequiter fecisse non dubium est, ut omnium hominum
generalem ruinam meritorum privilegio sublevarent;
et cum inter nostros originalis peccati vulnera
faterentur, inter suos tamen hoc tenere ostenderent,
quod primorum hominum praevaricatio solis imitatoribus
obfuisset; naturalem autem facultatem nihil
sui in alieno amisisse peccato, cui et possibile esset
et liberum per voluntariam devotionem promereri
gratiae largitatem.
CAP. XI.
Omnes in peccato natos, a salute alienos
esse, nisi in Christo renascantur. --Verum istam damnati
dogmatis portionem catholicae mentes facile intelligunt,
et merito detestantur. Dicente enim Domino
Jesu: Non est opus sanis medicus, sed male habentibus;
non enim veni vocare justos, sed peccatores [(Luc. V, 31)]
:
convincuntur isti in superbia etiam sine voce clamare:
Sani sumus, opus medico non habemus; quae
nobis exspectanda sunt praesidia de ope gratiae, quibus
novissima instrueretur tentatio, unde nocuit prima
deceptio? Non itaque desidiosis et tepidis, neque
inertibus et incultis, sed magis quibusdam animis sedulis
et bonorum actuum probitate luculentis, per
gloriam irrepsit humanam; et quos impulsione non
movit, elatione dejecit. Quanto enim clariores erant
meritis, tanto eos aptiores suis invenit insidiis. In
paradiso namque Ecclesiae constitutos, et virtutum
deliciis abundantes, ad confidentiam liberi incitavit
arbitrii, ut profectus suos in se constituerent, et ad
arborem propriae voluntatis manum praesumptionis
extenderent. Restiterunt quidem huic impietati recta
innumerabilium corda sanctorum, et non solum
docti quique pontifices, verum etiam universales Ecclesiae
plebes, apostolicae sedis exemplo, insaniam
novi dogmatis horruerunt. Sed invenerunt quidam
viperina consilia, quibus doctrinae suae virus infunderent,
et quorum linguam per dolos falsae rationis
armarent. Hinc illa erat naturae humanae fraudulenta
laudatio, et illaesae per omnes homines originalis
defensio dignitatis; hinc 270 Adae peccatum exemplo
posteris asserebatur nocuisse, non transitu; et
quam illi possibile fuerat non violare mandatum, tam
liberum esse unicuique declinare delictum; hinc evacuatio
baptismatis parvulorum, qui sola adoptione
donari, nullo autem reatu dicerentur absolvi; hinc
postremo divinae gratiae simulata et insincera confessio,
quae secundum merita daretur, non ex qua
merita nascerentur. Quam partem superbae praedicationis
quidam sibi, cum caetera abnuerent, servaverunt.
Sed hoc eos aut nimis imperite aut valde
nequiter fecisse non dubium est, ut omnium hominum
generalem ruinam meritorum privilegio sublevarent;
et cum inter nostros originalis peccati vulnera
faterentur, inter suos tamen hoc tenere ostenderent,
quod primorum hominum praevaricatio solis imitatoribus
obfuisset; naturalem autem facultatem nihil
sui in alieno amisisse peccato, cui et possibile esset
et liberum per voluntariam devotionem promereri
gratiae largitatem.
CAP. XI.
Omnes in peccato natos, a salute alienos
esse, nisi in Christo renascantur. --Verum istam damnati
dogmatis portionem catholicae mentes facile intelligunt,
et merito detestantur. Dicente enim Domino
Jesu: Non est opus sanis medicus, sed male habentibus;
non enim veni vocare justos, sed peccatores [(Luc. V, 31)]
:
convincuntur isti in superbia etiam sine voce clamare:
Sani sumus, opus medico non habemus; quae
nobis exspectanda sunt praesidia de ope gratiae, quibus