PL 58, col. 789
De gratia Dei et libero arbitrio (Faustus Rhegiensis), J. P. Migne
dicas: dum haec asseris nuptias damnare deprehenderis.
Non ita est. Ordinatio nuptialis ex benedictione
coepit; generatio corruptionis ex transgressione
coepit. Interim nuptiarum munus adhuc in paradiso
a Creatore concessum, et earum usus extra paradisum
jam sumpsit exordium. Peccatum in medio fuit
inter generationem et concupiscentiam. Quidquid
praeceptio divina constituit, hoc laudo, quidquid humana
praevaricatio adjecit hoc reprobo. Quomodo si
aliquis atro inquinamento candorem niveae vestis
aspergat, non displicet factura, sed macula. Vestimenti
non amisit usum, etsi perdidit dignitatem.
Futura erat indubitanter casta et sincera generatio,
si non intercessisset inimica transgressio. Sed immaculatos
thoros caro maledictioni addicta maculavit,
et superbiae spiritus, simplicem corrupit affectum.
Et sicut immortalitatis privilegium, ita donum
perdidit puritatis. Non in querelam vocatur nuptialis
gratia, sed obscenae passionis injuria. Non aurum in
culpam venit, sed quidquid auro obryzo adulterinum
fraus iniquitatis admiscuit, sicut Pelagii spiritum ad
meliora studia a Deo conditum, corruptione pestifera
nequitiae auctor infecit.
CAPUT III. Contra hoc quod dicunt, quia per solam gratiam omnis homo sine ullo labore salvetur.
Nunc veniendum est ad illos qui, dum gratiam
aliis dari, aliis negari asserunt, munus gratiae cum
Pelagio perdiderunt. Dicunt ergo ad cultum Dei
atque famulatum, etiam post baptismi salutare donum
devotae servitutis obedientiam non requiri, sed
solam per se gratiam effectum humanae salutis operari.
Totum, inquiunt, solius est gratiae. Istud melius
a nobis poterit dici, hoc magis nostris partibus convenit
applicari: qui non in partem, sed in totum
genus humanum gratiae beneficia fatemur extendi:
sic tamen ut ei vigilantiae humanae studium per
omnia judicemus adjungi. Nam qui negat gratiae associandum
famulati laboris conatum, subtrahit homini
servitutis officium. Nescio ubi aut quando ab
opere feriari, quando otio debeat derelinqui, qui
etiam in paradiso jubetur operari. In quo (sicut
legimus) ita est constitutus, ut operaretur et custodiret illum [(Gen. II)]
.
CAPUT IV. Contra eum sensum, qui dicendo « Unus ad mortem praeordinatus, alter ad vitam praedestinatus est, » rebus ipsis spem intercludit orando.
Cum dixerint: totum gratiae Dei est: quis non ad
tam reverendum nomen omni cordis inclinetur affectu?
Sed cum responderimus: totum plane gratiae
est, sed omnibus ea offert atque ingerit ad salutem
omnium conditor ac redemptor. Ad haec illi longe
a pietatis tramite recedentes, respondere praesumunt:
Non eam Salvator omnibus dedit, quia nec
pro omnibus mortuus est. Ecce statim in secundis
apparet gratiae impugnator, qui imprimis putabatur
assertor. Objiciunt nomen gratiae, ut abominandum
sensum operiant blasphemiae. In alterutram itaque
Non ita est. Ordinatio nuptialis ex benedictione
coepit; generatio corruptionis ex transgressione
coepit. Interim nuptiarum munus adhuc in paradiso
a Creatore concessum, et earum usus extra paradisum
jam sumpsit exordium. Peccatum in medio fuit
inter generationem et concupiscentiam. Quidquid
praeceptio divina constituit, hoc laudo, quidquid humana
praevaricatio adjecit hoc reprobo. Quomodo si
aliquis atro inquinamento candorem niveae vestis
aspergat, non displicet factura, sed macula. Vestimenti
non amisit usum, etsi perdidit dignitatem.
Futura erat indubitanter casta et sincera generatio,
si non intercessisset inimica transgressio. Sed immaculatos
thoros caro maledictioni addicta maculavit,
et superbiae spiritus, simplicem corrupit affectum.
Et sicut immortalitatis privilegium, ita donum
perdidit puritatis. Non in querelam vocatur nuptialis
gratia, sed obscenae passionis injuria. Non aurum in
culpam venit, sed quidquid auro obryzo adulterinum
fraus iniquitatis admiscuit, sicut Pelagii spiritum ad
meliora studia a Deo conditum, corruptione pestifera
nequitiae auctor infecit.
CAPUT III. Contra hoc quod dicunt, quia per solam gratiam omnis homo sine ullo labore salvetur.
Nunc veniendum est ad illos qui, dum gratiam
aliis dari, aliis negari asserunt, munus gratiae cum
Pelagio perdiderunt. Dicunt ergo ad cultum Dei
atque famulatum, etiam post baptismi salutare donum
devotae servitutis obedientiam non requiri, sed
solam per se gratiam effectum humanae salutis operari.
Totum, inquiunt, solius est gratiae. Istud melius
a nobis poterit dici, hoc magis nostris partibus convenit
applicari: qui non in partem, sed in totum
genus humanum gratiae beneficia fatemur extendi:
sic tamen ut ei vigilantiae humanae studium per
omnia judicemus adjungi. Nam qui negat gratiae associandum
famulati laboris conatum, subtrahit homini
servitutis officium. Nescio ubi aut quando ab
opere feriari, quando otio debeat derelinqui, qui
etiam in paradiso jubetur operari. In quo (sicut
legimus) ita est constitutus, ut operaretur et custodiret illum [(Gen. II)]
.
CAPUT IV. Contra eum sensum, qui dicendo « Unus ad mortem praeordinatus, alter ad vitam praedestinatus est, » rebus ipsis spem intercludit orando.
Cum dixerint: totum gratiae Dei est: quis non ad
tam reverendum nomen omni cordis inclinetur affectu?
Sed cum responderimus: totum plane gratiae
est, sed omnibus ea offert atque ingerit ad salutem
omnium conditor ac redemptor. Ad haec illi longe
a pietatis tramite recedentes, respondere praesumunt:
Non eam Salvator omnibus dedit, quia nec
pro omnibus mortuus est. Ecce statim in secundis
apparet gratiae impugnator, qui imprimis putabatur
assertor. Objiciunt nomen gratiae, ut abominandum
sensum operiant blasphemiae. In alterutram itaque