PL 58, col. 800
De gratia Dei et libero arbitrio (Faustus Rhegiensis), J. P. Migne
beneficia? Quomodo mihi dicitur: Declina a malo
et fac bonum [(Psal. XXXVI)]
, si jam malum declinare
non possum? Cur Apostolus loquitur: Mortificate,
inquit, membra vestra [(Coloss. III)]
; et iterum: Eratis,
inquit, aliquando tenebrae; nunc autem lux in Domino,
ut filii lucis ambulate [(Eph. V)]
. Quomodo mihi mutationem
mei legis praedicator insinuat, si inimitabilem
legem factor imposuit. Exspoliantes, inquit, vos
veterem hominem cum actibus ejus, induentes novum.
Quomodo concretam peccati labem inseparabiliter
ad originem et conditionem pertinere contendis,
quam deponi et exui posse cognoscis, intellige contrario
te spiritu adversus sanctum Spiritum loqui,
qui legis et prophetarum sacramenta, qui evangelicae
veritatis oracula mundo in adjutorium dedit, et praecepta
divina per laboriosae servitutis officia, gratia
cooperante servantibus, regnum coeleste promisit.
Quapropter honorem sancti operis ac laboris de praemii
magnitudine ac dignitate metire, cujus palmam
tu pariter et coronam vilem absque dubio judicas, si
eam sine laboriosa contritione apprehendi posse confirmas.
Nunquid potest sine magna operis intentione
mandatum illud divinae praeceptionis impleri? Noli,
inquit, vinci a malo, sed vince in bono malum [(Rom.
XII)]
. Vel illud: Nolite seduci, corrumpunt mores bonos
colloquia mala [(I Cor. XV)]
. Et quomodo inter haec
asseris acceptum gratia donum nullo modo periclitari,
cum legas, insitum moribus bonum a malo posse
corrumpi? Num qui docuerit ut obtineatur quod
Apostolus dicit: In omnibus tribulationem patimur,
sed non angustamur; aporiamur, sed non destituimur;
persecutionem patimur, sed non derelinquimur; dejicimur,
sed non perimus [(II Cor. IV)]
. Et quod alio loco
dicit: Mihi autem mundus crucifixus est, et ego mundo [(Gal. VI)]
.
Si haec atque hujusmodi, quibus Scripturae
sanctae plenae sunt, per otium comparantur, cur non
ab omnibus obtinentur? Multum et remunerantis
gloriae, et remuneratoris justitiae derogabitur, si
summi et illustres viri per quietem et desidiam coronantur.
Et ubi est illud propheticum: Propter
verba labiorum tuorum ego custodivi vias duras [(Psal.
XVI)]
? Si procuratio inquirendae salutis otiosum negotium
est, communis, et generalis, et lata est virtutis
via, ergo mentiuntur Evangelia quae dicunt: Quam
angusta porta et arcta via est quae ducit ad vitam, et
pauci sunt qui inveniunt eam. Si opera cessabunt, honorem
merita non habebunt. Si nihil fuerit in labore
arduum, nihil erit in virtute pretiosum. Sed haec
ardua via ostendit ignavos, et labor deterret otiosos.
Non ergo violentia praescientis, sed inobedientia peccantis
in causa est, sicut legimus: Perierunt propter
iniquitates suas velut somnium exsurgentis [(Ps. LXXII)]
.
Et iterum: Discedite a me, omnes qui operamini iniquitatem [(Ps. VI)]
.
Et alio loco: Non custodierunt testamentum
Dei, et in lege ejus noluerunt ambulare [(Ps. LXXVII)]
. Non
ergo impossibilitas ab opere justitiae hominem revocat,
sed iniquitas et voluntas. Cum autem Apostolus dicat: Peccantem coram omnibus argue
[(I Tim. V)]
, nulla ratio
est qua vel arguendus sit vel condemnandus qui delinquit
et fac bonum [(Psal. XXXVI)]
, si jam malum declinare
non possum? Cur Apostolus loquitur: Mortificate,
inquit, membra vestra [(Coloss. III)]
; et iterum: Eratis,
inquit, aliquando tenebrae; nunc autem lux in Domino,
ut filii lucis ambulate [(Eph. V)]
. Quomodo mihi mutationem
mei legis praedicator insinuat, si inimitabilem
legem factor imposuit. Exspoliantes, inquit, vos
veterem hominem cum actibus ejus, induentes novum.
Quomodo concretam peccati labem inseparabiliter
ad originem et conditionem pertinere contendis,
quam deponi et exui posse cognoscis, intellige contrario
te spiritu adversus sanctum Spiritum loqui,
qui legis et prophetarum sacramenta, qui evangelicae
veritatis oracula mundo in adjutorium dedit, et praecepta
divina per laboriosae servitutis officia, gratia
cooperante servantibus, regnum coeleste promisit.
Quapropter honorem sancti operis ac laboris de praemii
magnitudine ac dignitate metire, cujus palmam
tu pariter et coronam vilem absque dubio judicas, si
eam sine laboriosa contritione apprehendi posse confirmas.
Nunquid potest sine magna operis intentione
mandatum illud divinae praeceptionis impleri? Noli,
inquit, vinci a malo, sed vince in bono malum [(Rom.
XII)]
. Vel illud: Nolite seduci, corrumpunt mores bonos
colloquia mala [(I Cor. XV)]
. Et quomodo inter haec
asseris acceptum gratia donum nullo modo periclitari,
cum legas, insitum moribus bonum a malo posse
corrumpi? Num qui docuerit ut obtineatur quod
Apostolus dicit: In omnibus tribulationem patimur,
sed non angustamur; aporiamur, sed non destituimur;
persecutionem patimur, sed non derelinquimur; dejicimur,
sed non perimus [(II Cor. IV)]
. Et quod alio loco
dicit: Mihi autem mundus crucifixus est, et ego mundo [(Gal. VI)]
.
Si haec atque hujusmodi, quibus Scripturae
sanctae plenae sunt, per otium comparantur, cur non
ab omnibus obtinentur? Multum et remunerantis
gloriae, et remuneratoris justitiae derogabitur, si
summi et illustres viri per quietem et desidiam coronantur.
Et ubi est illud propheticum: Propter
verba labiorum tuorum ego custodivi vias duras [(Psal.
XVI)]
? Si procuratio inquirendae salutis otiosum negotium
est, communis, et generalis, et lata est virtutis
via, ergo mentiuntur Evangelia quae dicunt: Quam
angusta porta et arcta via est quae ducit ad vitam, et
pauci sunt qui inveniunt eam. Si opera cessabunt, honorem
merita non habebunt. Si nihil fuerit in labore
arduum, nihil erit in virtute pretiosum. Sed haec
ardua via ostendit ignavos, et labor deterret otiosos.
Non ergo violentia praescientis, sed inobedientia peccantis
in causa est, sicut legimus: Perierunt propter
iniquitates suas velut somnium exsurgentis [(Ps. LXXII)]
.
Et iterum: Discedite a me, omnes qui operamini iniquitatem [(Ps. VI)]
.
Et alio loco: Non custodierunt testamentum
Dei, et in lege ejus noluerunt ambulare [(Ps. LXXVII)]
. Non
ergo impossibilitas ab opere justitiae hominem revocat,
sed iniquitas et voluntas. Cum autem Apostolus dicat: Peccantem coram omnibus argue
[(I Tim. V)]
, nulla ratio
est qua vel arguendus sit vel condemnandus qui delinquit