PL 73, col. 602
Vita SS. Barlaam et Josaphat (Joannes Damascenus; Billius, Jacobus), J. P. Migne
adhuc habebat, ac multa cum admiratione ad grati
animi significationem Deum laudibus efferebat.
Mansit autem ad extremum usque vere angelicam
in terra vitam ducens, ac duriori religiosae exercitationis
genere post senis discessum utens. Nam cum
anno aetatis vigesimo quinto regnum terrenum reliquisset,
monasticaeque vitae certamen subiisset, quinque
et triginta annos in vastissima ea solitudine,
perinde ac si nulla carnis parte constaret, humana
conditione sublimiorem vitam egit: sic nempe, ut
multas quidem hominum animas a pestifero serpente
prius abstraxerit, Deoque integras et incolumes servaverit,
eaque in re apostolicam gratiam consecutus
sit, animique etiam inductione martyr exstiterit, ac
Christum in regum ac tyrannorum oculis et aspectu
fidenti animo confessus sit, vocalissimumque ipsius
majestatis praeconem sese praebuerit; multosque
rursum pravos spiritus in solitudine profligarit,
omnesque Christi vi ac potentia superarit, coelestisque
beneficii atque gratiae uberrime particeps factus
sit. Unde etiam animi oculum ab omni terrena caligine
purum habebat, ac futura tanquam praesentia
prospiciebat, Christusque ipsi rerum omnium instar
erat, Christum expetebat, Christum non secus ac
praesentem cernebat, Christi pulchritudinem nunquam
non intuebatur, juxta illud Prophetae: Providebam
Dominum in conspectu meo semper, quoniam
a dextris est mihi, ne commovear [(Psal. XV)] . Ac
rursum: Adhaesit anima mea post te, me suscepit
dextera tua [(Psal. XXVI)] . Etenim re vera ipsius
anima post Christum adhaesit, firmissimo nexu ipsi
copulata. Neque enim ab admiranda illa operatione
descivit, nec religiosae suae exercitationis regulam
immutavit. Quin potius ab initio ad finem usque, atque
ab ineunte aetate usque ad tam provectam aetatem
eamdem animi alacritatem retinuit: 338 imo,
ut rectius loquar, ad sublimiorem quotidie virtutem
processit, ac puriorem divino beneficio contemplationem
consecutus est.
Denique cum ad hunc modum vixisset, et usque
adeo dignam vocatione sua operam ei a quo vocatus
fuerat reddidisset, mundumque sibi ipsi ac seipsum
mundo crucifixisset, ad Deum pacis in pace migrat,
atque ad Dominum, cujus perpetua cupiditas eum
tenuerat, proficiscitur, vultuique Domini pure ac sine
ullius rei interpositu apparet, eaque jam ipsi praeparata
gloriae corona exornatur, idque divinitus consequitur,
ut Christum cernat, cum Christo sit, Christi
pulchritudine perpetuo exsultet, in cujus manus
commendata anima, ad vivorum regionem transiit,
ubi epulantium sonus, ubi laetantium habitatio est [(Psal. XLI)] .
Praeclarum autem ipsius corporis vir quidam sanctus,
qui non longe ab eo habitabat, quique iter ipsi
ad Barlaamum prius commonstrarat, divino quodam
admonitu, ea ipsa hora, qua morte functus est, adfuit,
eo sacrosanctis cantibus ornato, profusisque lacrymis,
quae ipsius erga Josaphat amoris indices essent,
aliisque omnibus rebus quae apud Christianos
animi significationem Deum laudibus efferebat.
Mansit autem ad extremum usque vere angelicam
in terra vitam ducens, ac duriori religiosae exercitationis
genere post senis discessum utens. Nam cum
anno aetatis vigesimo quinto regnum terrenum reliquisset,
monasticaeque vitae certamen subiisset, quinque
et triginta annos in vastissima ea solitudine,
perinde ac si nulla carnis parte constaret, humana
conditione sublimiorem vitam egit: sic nempe, ut
multas quidem hominum animas a pestifero serpente
prius abstraxerit, Deoque integras et incolumes servaverit,
eaque in re apostolicam gratiam consecutus
sit, animique etiam inductione martyr exstiterit, ac
Christum in regum ac tyrannorum oculis et aspectu
fidenti animo confessus sit, vocalissimumque ipsius
majestatis praeconem sese praebuerit; multosque
rursum pravos spiritus in solitudine profligarit,
omnesque Christi vi ac potentia superarit, coelestisque
beneficii atque gratiae uberrime particeps factus
sit. Unde etiam animi oculum ab omni terrena caligine
purum habebat, ac futura tanquam praesentia
prospiciebat, Christusque ipsi rerum omnium instar
erat, Christum expetebat, Christum non secus ac
praesentem cernebat, Christi pulchritudinem nunquam
non intuebatur, juxta illud Prophetae: Providebam
Dominum in conspectu meo semper, quoniam
a dextris est mihi, ne commovear [(Psal. XV)] . Ac
rursum: Adhaesit anima mea post te, me suscepit
dextera tua [(Psal. XXVI)] . Etenim re vera ipsius
anima post Christum adhaesit, firmissimo nexu ipsi
copulata. Neque enim ab admiranda illa operatione
descivit, nec religiosae suae exercitationis regulam
immutavit. Quin potius ab initio ad finem usque, atque
ab ineunte aetate usque ad tam provectam aetatem
eamdem animi alacritatem retinuit: 338 imo,
ut rectius loquar, ad sublimiorem quotidie virtutem
processit, ac puriorem divino beneficio contemplationem
consecutus est.
Denique cum ad hunc modum vixisset, et usque
adeo dignam vocatione sua operam ei a quo vocatus
fuerat reddidisset, mundumque sibi ipsi ac seipsum
mundo crucifixisset, ad Deum pacis in pace migrat,
atque ad Dominum, cujus perpetua cupiditas eum
tenuerat, proficiscitur, vultuique Domini pure ac sine
ullius rei interpositu apparet, eaque jam ipsi praeparata
gloriae corona exornatur, idque divinitus consequitur,
ut Christum cernat, cum Christo sit, Christi
pulchritudine perpetuo exsultet, in cujus manus
commendata anima, ad vivorum regionem transiit,
ubi epulantium sonus, ubi laetantium habitatio est [(Psal. XLI)] .
Praeclarum autem ipsius corporis vir quidam sanctus,
qui non longe ab eo habitabat, quique iter ipsi
ad Barlaamum prius commonstrarat, divino quodam
admonitu, ea ipsa hora, qua morte functus est, adfuit,
eo sacrosanctis cantibus ornato, profusisque lacrymis,
quae ipsius erga Josaphat amoris indices essent,
aliisque omnibus rebus quae apud Christianos