PL 73, col. 662
Vita S. Thaisis (Auctor incertus), J. P. Migne
jubes, pater, ut aquam meam effundam? At ille respondit:
In cella, ut digna es. Cumque iterum quemadmodum
Deum oraret requireret, dicit ei: Non es
digna nominare Deum, nec in labiis tuis nomen divinitatis
ejus adducere, sed nec ad coelum manus expandere,
quoniam labia tua iniquitate sunt plena, et
manus tuae sordibus inquinatae; sed tantummodo
sedens contra Orientem respice, hunc sermonem solum
frequenter iterans: Qui plasmasti me, miserere
mei.
CAP. III.--Cum ergo tribus annis ita fuisset inclusa,
condoluit abbas Paphnutius, et mox profectus
est ad abbatem Antonium, ut ab eo requireret si
peccata ejus remisisset ei Dominus, an non. Cum
ergo pervenisset, et tantam illi causam subtiliter
narrasset, convocatis discipulis suis abbas Antonius
praecepit ut illa nocte omnes vigilarent, et in oratione
singillatim persisterent, quatenus alicui ex eis
declararet Deus causam pro qua abbas Paphnutius
venerat. Itaque cum singuli secessissent, et incessanter
orarent, abbas Paulus, major discipulus sancti
Antonii, vidit subito in coelo lectum pretiosis vestibus
adornatum, quem tres virgines, clara facie fulgentes
custodiebant. Cum ergo ipse Paulus diceret:
Non est largitio haec alterius nisi Patris mei Antonii;
vox ad eum facta est: Non est Patris tui Antonii,
sed Thaisis meretricis est. Quod cum manifeste abbas
Paulus retulisset, cognita Dei voluntate abbas Paphnutius
discessit, et reversus ad monasterium in quo
fuerat inclusa, ostium quod obstruxerat dissipavit;
illa vero, ut 375 adhuc ita permaneret inclusa,
postulabat; cum vero aperuisset ostium. dixit ei:
Egredere, quoniam remisit tibi Deus peccata tua. Illa
respondit: Testor Deum, quia ex quo hic ingressa
sum, omnia peccata mea velut sarcinam statui ante
oculos meos, et non discesserunt peccata mea ab
oculis meis, sed flebam semper illa conspiciens. Cui
abbas Paphnutius ait: Non propter poenitentiam
tuam remisit tibi Deus, sed quia horum cogitationem
semper habuisti in animo. Et cum eam inde eduxisset,
quindecim tantum diebus Thaisis vixit, et sic
pausavit in pace.
In cella, ut digna es. Cumque iterum quemadmodum
Deum oraret requireret, dicit ei: Non es
digna nominare Deum, nec in labiis tuis nomen divinitatis
ejus adducere, sed nec ad coelum manus expandere,
quoniam labia tua iniquitate sunt plena, et
manus tuae sordibus inquinatae; sed tantummodo
sedens contra Orientem respice, hunc sermonem solum
frequenter iterans: Qui plasmasti me, miserere
mei.
CAP. III.--Cum ergo tribus annis ita fuisset inclusa,
condoluit abbas Paphnutius, et mox profectus
est ad abbatem Antonium, ut ab eo requireret si
peccata ejus remisisset ei Dominus, an non. Cum
ergo pervenisset, et tantam illi causam subtiliter
narrasset, convocatis discipulis suis abbas Antonius
praecepit ut illa nocte omnes vigilarent, et in oratione
singillatim persisterent, quatenus alicui ex eis
declararet Deus causam pro qua abbas Paphnutius
venerat. Itaque cum singuli secessissent, et incessanter
orarent, abbas Paulus, major discipulus sancti
Antonii, vidit subito in coelo lectum pretiosis vestibus
adornatum, quem tres virgines, clara facie fulgentes
custodiebant. Cum ergo ipse Paulus diceret:
Non est largitio haec alterius nisi Patris mei Antonii;
vox ad eum facta est: Non est Patris tui Antonii,
sed Thaisis meretricis est. Quod cum manifeste abbas
Paulus retulisset, cognita Dei voluntate abbas Paphnutius
discessit, et reversus ad monasterium in quo
fuerat inclusa, ostium quod obstruxerat dissipavit;
illa vero, ut 375 adhuc ita permaneret inclusa,
postulabat; cum vero aperuisset ostium. dixit ei:
Egredere, quoniam remisit tibi Deus peccata tua. Illa
respondit: Testor Deum, quia ex quo hic ingressa
sum, omnia peccata mea velut sarcinam statui ante
oculos meos, et non discesserunt peccata mea ab
oculis meis, sed flebam semper illa conspiciens. Cui
abbas Paphnutius ait: Non propter poenitentiam
tuam remisit tibi Deus, sed quia horum cogitationem
semper habuisti in animo. Et cum eam inde eduxisset,
quindecim tantum diebus Thaisis vixit, et sic
pausavit in pace.