PL 88, col. 85

Captus amore tui, nunquam memoranda tacebo,
Te neque praetereo, praetereundo locum.
Qui cum digna loquar, si syllaba quarta recedat,
Praemiacum pollens, praemia nomen habes.
Deliciis obsessus ager viridantibus arvis
Et naturalis gratia ruris inest.
Condita quo domus est, planus tumor exit in altum,
Nec satis elato vertice regnat apex.
Qua super incumbens locus est, devexus in amnem.
Florea gemmato gramine prata virent.
Leniter appulsus quoties insibilat Eurus,
Flexa supinatis fluctuat herba comis.
Hinc alia de parte seges flavescit aristis,
Pinguis et altricem palmes opacat humum.
Piscibus innumeris non deficit unda Garomnae,
Etsi desit agris, fruges abundat aquis.
Sed te quaerebant haec munera tanta, Leonti,
Solus defueras, qui bona plena dares.
Nam quod pulchra domus, quod grata lavacra nitescunt,
Consolidatorem te cecinere suum.
Ut tamen acquirant et adhuc fabricanda decorem,
Temporibus longis haec tua dona regas.
CAPUT XXI. De Egircio flumine.
Laus tibi forte minor fuerat, generose Garomna,
Si non exiguas alter haberet aquas.
Lubricat hic quoniam tenuato Aegircius haustu,
Praefert divitias paupere fonte tuas.
Denique dissimilem si comparet ullus utrumque,
Hic ubi fit rivus, tu puto, Nilus eris.
Te famulans intrat, sed huc tua regna refrenant,
Gallicus Euphrates tu fluis, iste latet.
Nam quantum Oceanum tumidus tu cursibus auges,
Iste tuas tantum crescere praestat aquas.
Torrida praesertim cum terris incubat aestas,
Ac, sitiente solo, tristis anhelat ager,
Cum Titan radiis ferventibus exarat arva,
Et calor ignifero vomere findit humum.