PL 95, col. 52
Historia ecclesiastica (Beda), J. P. Migne
patricii quem occiderat satellitibus interimitur, anno
imperii Marciani sexto, cum quo simul Hesperium
concidit regnum.
CAPUT XXII. Ut Brittones, quiescentibus ad tempus exteris, civilibus sese bellis contriverint, simul et majoribus flagitiis submerserint.
Interea Brittania [ Al., Brittaniae] cessatum quidem
est parumper ab externis, sed non a civilibus bellis.
Manebant exterminia civitatum ab hoste dirutarum
ac desertarum, pugnabant contra invicem qui hostem
evaserant cives. Attamen recente adhuc memoria
calamitatis et cladis inflictae servabant utcumque
reges, sacerdotes, privati, et optimates suum quique
ordinem. At illis decedentibus, cum successisset
aetas tempestatis illius nescia, et praesentis solum
serenitatis statum experta, ita cuncta veritatis ac
justitiae moderamina concussa ac subversa sunt, ut
earum non dicam vestigium, sed ne memoria quidem,
praeter [ Al., praeterquam] in paucis, et valde
paucis ulla appareret. Qui inter alia inenarrabilium
scelerum facta, quae historicus eorum Gildus [ Al.,
Gildas] flebili sermone describit, et hoc addebant
[ Al., addebat], ut nunquam genti Saxonum sive Anglorum
secum Brittaniam incolenti, verbum fidei
praedicando committerent. Sed non tamen divina
pietas plebem suam, quam praescivit, deseruit, quin
multo digniores genti memoratae praecones veritatis,
per quos crederet, destinavit.
CAPUT XXIII. Ut sanctus papa Gregorius Augustinum cum monachis ad praedicandum genti Anglorum mittens, epistola quoque illos exhortatoria ne a laborando cessarent, confortaverit.
Siquidem anno ab Incarnatione Domini quingentesimo
octogesimo secundo, Mauricius ab Augusto
quinquagesimus quartus imperium suscipiens, viginti
et uno [ Al., uno et viginti] annis tenuit. Cujus anno
regni decimo [DXCII] Gregorius, vir doctrina et actione
praecipuus, pontificatum Romanae et apostolicae
sedis sortitus, rexit annos tredecim menses sex, et
dies decem; qui divino admonitus instinctu anno
imperii Marciani sexto, cum quo simul Hesperium
concidit regnum.
CAPUT XXII. Ut Brittones, quiescentibus ad tempus exteris, civilibus sese bellis contriverint, simul et majoribus flagitiis submerserint.
Interea Brittania [ Al., Brittaniae] cessatum quidem
est parumper ab externis, sed non a civilibus bellis.
Manebant exterminia civitatum ab hoste dirutarum
ac desertarum, pugnabant contra invicem qui hostem
evaserant cives. Attamen recente adhuc memoria
calamitatis et cladis inflictae servabant utcumque
reges, sacerdotes, privati, et optimates suum quique
ordinem. At illis decedentibus, cum successisset
aetas tempestatis illius nescia, et praesentis solum
serenitatis statum experta, ita cuncta veritatis ac
justitiae moderamina concussa ac subversa sunt, ut
earum non dicam vestigium, sed ne memoria quidem,
praeter [ Al., praeterquam] in paucis, et valde
paucis ulla appareret. Qui inter alia inenarrabilium
scelerum facta, quae historicus eorum Gildus [ Al.,
Gildas] flebili sermone describit, et hoc addebant
[ Al., addebat], ut nunquam genti Saxonum sive Anglorum
secum Brittaniam incolenti, verbum fidei
praedicando committerent. Sed non tamen divina
pietas plebem suam, quam praescivit, deseruit, quin
multo digniores genti memoratae praecones veritatis,
per quos crederet, destinavit.
CAPUT XXIII. Ut sanctus papa Gregorius Augustinum cum monachis ad praedicandum genti Anglorum mittens, epistola quoque illos exhortatoria ne a laborando cessarent, confortaverit.
Siquidem anno ab Incarnatione Domini quingentesimo
octogesimo secundo, Mauricius ab Augusto
quinquagesimus quartus imperium suscipiens, viginti
et uno [ Al., uno et viginti] annis tenuit. Cujus anno
regni decimo [DXCII] Gregorius, vir doctrina et actione
praecipuus, pontificatum Romanae et apostolicae
sedis sortitus, rexit annos tredecim menses sex, et
dies decem; qui divino admonitus instinctu anno