PL 96, col. 1340
Carmen (Ethelwolfus), J. P. Migne
Cogitur Ecclesiae precibus pia regere castra.
Abnuit in primis moestus humilisque sacerdos,
Se fore non dignum contestans pondera tanta
Sumere: sed fratrem precibus se vincere tandem
Gaudet, et Ecclesiae gaudentis regmina sumpsit.
Vir fuit hic humilis, verbis fortisque, modestus,
Saepius in precibus Domino pia membra tetendit.
Huic ego, dum primum praesentis moenia cellae
Jam puer ingrediens visitando, semper adhaesi,
Unius atque domus requiem captavimus ambo,
Bis terno annorum donec jam tempore fluxo,
Pastor ovile bonus sumpsit pietate modesta.
Noctibus in furvis, fratrum pausante caterva,
Hymnos ac psalmos crebris concentibus odat,
Tempore quo Phoebus coelum perlabitur imum,
Moribus hic solitis vigilans, e pectore casto
Psalterium cantans percurrit in ordine totum:
Sicque die rursum, psalmos complevit eosdem,
Ut vicibus geminis lyricas consumeret escas,
Hinc iterum surgens horam dum praedicat ales
Gutture de rubro solitis complebat in hymnis.
Cumque die media fratres jam quaerere pastum
Incipiunt, escae parcus se subtrahit omni,
Ac genibus flexis tundit pavimenta sacelli.
Ac bene percomptus divinis cantibus Iris,
Offert qui mundum solvit de morte maligna.
Jamque diem nullum voluit dimittere, praeter
Munere quo sese assistens non ornat opimo.
Cumque epula cupiens monuit conquirere corpus,
Cum mensura sibi totum quod sufficit ambit.
Plus justo quidquam contemnens sumere victus.
His formata bonis monachorum gaudia crescunt,
Seque sui cupiunt votis cumulare parentis.
Talia dum paucis perfectus, proh dolor! annis
Pastor patrabat, vitam perductus ad almam
Corpora deseruit, nitidis comitatus ubi ipse
Alitibus testatus erat, pia castra beorum
Ingreditur felix, laetatus sorte superna.
CAPUT XIX. De Winfrido presbytero.
Huic frater quidam subjectus, corpore, mente
Mirificus servit, dictus qui nomine Winfrid:
Presbyter enituit praeclaris actibus almus.
Hunc Pater ex toto complectens pectore fidem
Credidit, et fratrum praefecit vestibus illum.
Isque Deo deditus, cum tota mente fidelis
Officium servat rigido munimine fultus.
Nec si terrestris dispenset pondera curae,
Grandia dona ferens cessabat reddere Christo.
Ast moriens Domino praesens cum linquere saeclum
Cogitur, e mundo frater sua corda sequestrat:
Atque Deo soli cupiens se subdere felix,
Ecclesiae membris supplex pavimenta tutundit,
Nocte dieque simul precibus commendat ad astra,
Seque suique animam domini genitoris amati.
Tempore qui longo gessit dum talia frater,
Hausit iter coelum, non claudens gaudia vitae,
Optatam sumpsit semper sine fine quietem.
CAPUT XX. De donis patrum et votis monachorum.
Abnuit in primis moestus humilisque sacerdos,
Se fore non dignum contestans pondera tanta
Sumere: sed fratrem precibus se vincere tandem
Gaudet, et Ecclesiae gaudentis regmina sumpsit.
Vir fuit hic humilis, verbis fortisque, modestus,
Saepius in precibus Domino pia membra tetendit.
Huic ego, dum primum praesentis moenia cellae
Jam puer ingrediens visitando, semper adhaesi,
Unius atque domus requiem captavimus ambo,
Bis terno annorum donec jam tempore fluxo,
Pastor ovile bonus sumpsit pietate modesta.
Noctibus in furvis, fratrum pausante caterva,
Hymnos ac psalmos crebris concentibus odat,
Tempore quo Phoebus coelum perlabitur imum,
Moribus hic solitis vigilans, e pectore casto
Psalterium cantans percurrit in ordine totum:
Sicque die rursum, psalmos complevit eosdem,
Ut vicibus geminis lyricas consumeret escas,
Hinc iterum surgens horam dum praedicat ales
Gutture de rubro solitis complebat in hymnis.
Cumque die media fratres jam quaerere pastum
Incipiunt, escae parcus se subtrahit omni,
Ac genibus flexis tundit pavimenta sacelli.
Ac bene percomptus divinis cantibus Iris,
Offert qui mundum solvit de morte maligna.
Jamque diem nullum voluit dimittere, praeter
Munere quo sese assistens non ornat opimo.
Cumque epula cupiens monuit conquirere corpus,
Cum mensura sibi totum quod sufficit ambit.
Plus justo quidquam contemnens sumere victus.
His formata bonis monachorum gaudia crescunt,
Seque sui cupiunt votis cumulare parentis.
Talia dum paucis perfectus, proh dolor! annis
Pastor patrabat, vitam perductus ad almam
Corpora deseruit, nitidis comitatus ubi ipse
Alitibus testatus erat, pia castra beorum
Ingreditur felix, laetatus sorte superna.
CAPUT XIX. De Winfrido presbytero.
Huic frater quidam subjectus, corpore, mente
Mirificus servit, dictus qui nomine Winfrid:
Presbyter enituit praeclaris actibus almus.
Hunc Pater ex toto complectens pectore fidem
Credidit, et fratrum praefecit vestibus illum.
Isque Deo deditus, cum tota mente fidelis
Officium servat rigido munimine fultus.
Nec si terrestris dispenset pondera curae,
Grandia dona ferens cessabat reddere Christo.
Ast moriens Domino praesens cum linquere saeclum
Cogitur, e mundo frater sua corda sequestrat:
Atque Deo soli cupiens se subdere felix,
Ecclesiae membris supplex pavimenta tutundit,
Nocte dieque simul precibus commendat ad astra,
Seque suique animam domini genitoris amati.
Tempore qui longo gessit dum talia frater,
Hausit iter coelum, non claudens gaudia vitae,
Optatam sumpsit semper sine fine quietem.
CAPUT XX. De donis patrum et votis monachorum.