PL 96, col. 1343
Carmen (Ethelwolfus), J. P. Migne
Campus erat latus, pulchris qui floribus offert
Olfactum dulcem miranda ad gaudia cunctis,
Qui meritis digni possunt haec cernere visa.
Hancque rosae rutilant per totam et lilia fragrant,
Permultisque olerum flores quos dicere certe
Mens indocta fugit, talis jam germinis expers,
Cumque viam pariter currentes carpsimus ambo,
Candentem subito nimium conspeximus urbem,
Rorifluas muri cernuntur lambere nubes.
Ostia laxato patuerunt cardine clausa.
Candidus interius pavido comitante ministro
Ingreditur ductor: patuerunt septa sacelli,
Quae crucis in speciem pulchre fabricata manebant.
Ast domus interior nimio candore coruscans,
Jamque rotunda suis formabat moenia saxis.
Sed domus exterius magnis minimisque per omne
Porticibus spatium muri suffulta manebat.
E quibus in plagis bis binae quatuor orbis
Aspiciunt sursum spatiantes edita muri:
Inter quas modicae variantur in ordine cellae,
Frontibus hae nitidis cingentes undique templum,
Marmora permiram monstrans spectantibus aulam.
Ast pavimenta domus medii sub culmine templi
Aurea mirificae portabant munera mensae.
Crux veneranda nitens praecelso stipite surgit
Vertice de mensae, nimium candente smaragdo.
Aurea cum gemmis flavescit lamina fulvis.
Talia dum cernens stupido de corde rimarem,
Ecce repente meus ductor me liquerat, atque
Degrediens templo vacuis se condidit arvis.
Ast ego pertrepidus faciem cum pronior arvis
Inserui, rogitans Christum, « Miserere precamur,
Hostibus adversis pavidum terrere memento. »
Hinc oculos vertens partem quam dextera monstrat,
Aurigeris solium splendescere rite tabellis,
Quo senior quidam venerandus membra locabat
Ante suam faciem fulvis redimita coronis
Ara dicata Deo mittebat munere summo,
Quae excelsa crucis porrexit vertice signum.
Haec rutilo ex auro gemmisque nitescit opimis
Ex oriente micans de bysso culmina turbae
Vestis contexit, cujus quae nescio sancti
Membra dicata sui tenuit sub viscere ventris.
Talibus hunc rogitans studebam quaerere dictis.
Dic, qua parte manet quondam meus ille magister
Higlac. Confestim respondens talia fatur.
« Sedibus e summis oculos conferre memento. »
Intereaque videns plaustrum quo labitur axem,
Haec cum detinuit conversis vultibus anguem,
Aspiciens faciem dudum de Hibernia notam
Noscere promerui: carnali a nomine dictus
Godfridus ille fuit primis mihi doctor in annis.
Presbyter exstiterat, capiti qui pronior orans
Incurvus tumbam Cutberti, corpore, mente
Officio venerare pio, sic cernitur almam.
Olfactum dulcem miranda ad gaudia cunctis,
Qui meritis digni possunt haec cernere visa.
Hancque rosae rutilant per totam et lilia fragrant,
Permultisque olerum flores quos dicere certe
Mens indocta fugit, talis jam germinis expers,
Cumque viam pariter currentes carpsimus ambo,
Candentem subito nimium conspeximus urbem,
Rorifluas muri cernuntur lambere nubes.
Ostia laxato patuerunt cardine clausa.
Candidus interius pavido comitante ministro
Ingreditur ductor: patuerunt septa sacelli,
Quae crucis in speciem pulchre fabricata manebant.
Ast domus interior nimio candore coruscans,
Jamque rotunda suis formabat moenia saxis.
Sed domus exterius magnis minimisque per omne
Porticibus spatium muri suffulta manebat.
E quibus in plagis bis binae quatuor orbis
Aspiciunt sursum spatiantes edita muri:
Inter quas modicae variantur in ordine cellae,
Frontibus hae nitidis cingentes undique templum,
Marmora permiram monstrans spectantibus aulam.
Ast pavimenta domus medii sub culmine templi
Aurea mirificae portabant munera mensae.
Crux veneranda nitens praecelso stipite surgit
Vertice de mensae, nimium candente smaragdo.
Aurea cum gemmis flavescit lamina fulvis.
Talia dum cernens stupido de corde rimarem,
Ecce repente meus ductor me liquerat, atque
Degrediens templo vacuis se condidit arvis.
Ast ego pertrepidus faciem cum pronior arvis
Inserui, rogitans Christum, « Miserere precamur,
Hostibus adversis pavidum terrere memento. »
Hinc oculos vertens partem quam dextera monstrat,
Aurigeris solium splendescere rite tabellis,
Quo senior quidam venerandus membra locabat
Ante suam faciem fulvis redimita coronis
Ara dicata Deo mittebat munere summo,
Quae excelsa crucis porrexit vertice signum.
Haec rutilo ex auro gemmisque nitescit opimis
Ex oriente micans de bysso culmina turbae
Vestis contexit, cujus quae nescio sancti
Membra dicata sui tenuit sub viscere ventris.
Talibus hunc rogitans studebam quaerere dictis.
Dic, qua parte manet quondam meus ille magister
Higlac. Confestim respondens talia fatur.
« Sedibus e summis oculos conferre memento. »
Intereaque videns plaustrum quo labitur axem,
Haec cum detinuit conversis vultibus anguem,
Aspiciens faciem dudum de Hibernia notam
Noscere promerui: carnali a nomine dictus
Godfridus ille fuit primis mihi doctor in annis.
Presbyter exstiterat, capiti qui pronior orans
Incurvus tumbam Cutberti, corpore, mente
Officio venerare pio, sic cernitur almam.