PL 97, col. 507
Capitularia (Carolus Magnus), J. P. Migne
141. De presbyteris,.
140. De presbyteris,.
122. Item de avaritia.
123. De turpibus lucris.
124. De foenore.
125. De emptione tempore messis, causa cupiditatis et
turpis lucri.
126. De hoc, si per plurima loca fames fuerit.
127. De sinodis, qualiter fiant.
128. De metropolitanis episcopis.
129. De episcopis, quot sint in una civitate.
130. De ordinatione episcoporum.
131. De stabilitate episcoporum vel clericorum.
132. De communicatione fidelium.
133. De presbyteris, diaconibus et reliquis ex clero.
134. De confugio ad ecclesiam.
135. De his qui ad casam Dei res tradere voluerint.
136. De ordinatione presbyterorum
137. De conversione liberi hominis.
138. De non cogendo bibere.
139. De mercato.
qualiter introitum ecclesiae
consequantur.
a quibus per ecclesias constituantur.
. De aecclesiis vel altaribus ambiguis.
146. De linteis altaribus praeparandis.
147. De parrochianis alterius presbyteri.
148. De parrochia alterius presbyteri.
149. De termino ecclesiarum.
150. De rebus presbyterorum.
151. De poenitentibus non cogendis.
Regnante domino nostro Iesu Christo in perpetuum.
Ego Karolus, gratia Dei eiusque misericordia
donante rex et rector regni Francorum et devotus
sanctae aecclesiae defensor humilisque adiutor, omnibus
ecclesiasticae pietatis ordinibus seu secularis
potentiae dignitatibus in Christo domino Deo aeterno
perpetuae pacis et beatitudinis salutem. Considerans
pacifico piae mentis intuitu una cum sacerdotibus
et consiliariis nostris abundantem in nos nostrumque
populum Christi regis clementiam, et quam necessarium
est, non solum toto corde et ore eius pietati
agere gratias incessanter, sed etiam continua bonorum
operum exercitatione eius insistere laudibus;
quatenus qui nostro regno tantos contulit honores,
sua protectione nos nostrumque regnum in aeternum
conservare dignetur. Quapropter placuit nobis
vestram rogare solertiam, o pastores aecclesiarum
Christi et ductores gregis eius, et clarissima
mundi luminaria, ut vigili cura et sedula ammonitione
populum Dei per pascua vitae aeternae ducere
studeatis; et errantes oves bonorum exemplo
operum seu adhortatione humeris intra aecclesiasticae
firmitatis muros reportare satagite, ne
lupus insidians aliquem canonicas sanctiones transgredientem
vel paternas traditiones universalium
conciliorum excedentem, quod absit, inveniens devoret.
Ideo magnae devotionis studio ammonendi et adhortandi
140. De presbyteris,.
122. Item de avaritia.
123. De turpibus lucris.
124. De foenore.
125. De emptione tempore messis, causa cupiditatis et
turpis lucri.
126. De hoc, si per plurima loca fames fuerit.
127. De sinodis, qualiter fiant.
128. De metropolitanis episcopis.
129. De episcopis, quot sint in una civitate.
130. De ordinatione episcoporum.
131. De stabilitate episcoporum vel clericorum.
132. De communicatione fidelium.
133. De presbyteris, diaconibus et reliquis ex clero.
134. De confugio ad ecclesiam.
135. De his qui ad casam Dei res tradere voluerint.
136. De ordinatione presbyterorum
137. De conversione liberi hominis.
138. De non cogendo bibere.
139. De mercato.
qualiter introitum ecclesiae
consequantur.
a quibus per ecclesias constituantur.
. De aecclesiis vel altaribus ambiguis.
146. De linteis altaribus praeparandis.
147. De parrochianis alterius presbyteri.
148. De parrochia alterius presbyteri.
149. De termino ecclesiarum.
150. De rebus presbyterorum.
151. De poenitentibus non cogendis.
Regnante domino nostro Iesu Christo in perpetuum.
Ego Karolus, gratia Dei eiusque misericordia
donante rex et rector regni Francorum et devotus
sanctae aecclesiae defensor humilisque adiutor, omnibus
ecclesiasticae pietatis ordinibus seu secularis
potentiae dignitatibus in Christo domino Deo aeterno
perpetuae pacis et beatitudinis salutem. Considerans
pacifico piae mentis intuitu una cum sacerdotibus
et consiliariis nostris abundantem in nos nostrumque
populum Christi regis clementiam, et quam necessarium
est, non solum toto corde et ore eius pietati
agere gratias incessanter, sed etiam continua bonorum
operum exercitatione eius insistere laudibus;
quatenus qui nostro regno tantos contulit honores,
sua protectione nos nostrumque regnum in aeternum
conservare dignetur. Quapropter placuit nobis
vestram rogare solertiam, o pastores aecclesiarum
Christi et ductores gregis eius, et clarissima
mundi luminaria, ut vigili cura et sedula ammonitione
populum Dei per pascua vitae aeternae ducere
studeatis; et errantes oves bonorum exemplo
operum seu adhortatione humeris intra aecclesiasticae
firmitatis muros reportare satagite, ne
lupus insidians aliquem canonicas sanctiones transgredientem
vel paternas traditiones universalium
conciliorum excedentem, quod absit, inveniens devoret.
Ideo magnae devotionis studio ammonendi et adhortandi