PL 98, col. 1001
De imaginibus (Carolus Magnus), J. P. Migne
adversarum potestatum obsidione fatiscere, sed illo
pro ea et maxime in ea pugnante, qui positus est in
ea murus, dicente propheta: Urbs fortitudinis nostrae
salvator, ponetur in ea murus, et antemurale, et qui
super ejus muros constituit custodes, qui tota die et
tota nocte in perpetuum non tacebunt [(Isa. XXVI)]
: adversariis
resistens, et tumultiferas inquietudines
tolerat, et ad verae fidei confessionem convolantibus
in gremio susceptis, et eidem confessioni obstinata
mente reluctantibus abdicatis, inconvulsa et intemerata
perseverat, et cum David canere non cessat: Saepe expugnaverunt me a juventute mea, dicat nunc
Israel, saepe expugnaverunt me a juventute mea, etenim
non potuerunt mihi
[(Psal. CXXIX)]
: quae incessanter
per partes trinae orationis mysterium sanctae
Trinitatis exponit, dum et verba sua auribus divinae
majestatis percipienda, id est psallendi melodiam,
quam sine intermissione exhibet, deprecatur; et clamorem
intelligendum, id est cordis affectum, qui non
auribus carnalibus, sed ineffabilibus divinae majestatis
auditibus mirabiliter excipitur, devota mente
exorat, et orationis suae vocem intendendam exposcit,
ut scilicet declaret hanc esse orationem perfectam
quam mentis affectus ardentis inflammat. Et
quanquam metaphoricos mutatis verbis sensus nostros
immisceat, divinam tamen naturam credit non
partibus membrorum discernenda discernere, sed
una virtute cuncta peragere, qui ea quae a nobis
videntur audit, et quae cogitavimus sive cogitaturi
sumus, intro inspicit: nec quidquam ejus ineffabili
lumini potest abscondi: auribus etenim verba percipere,
clamorem intelligere, voci orationis intendere,
quanquam iterate sub varietate verborum, per id
locutionis genus quod a rhetoribus metabole dicitur,
proferantur: trina tamen repetitio unum idemque
significat, quae etiam in invocatione regis et Dei sive
Domini, dum dicit. Rex meus et Deus meus, quoniam
ad te orabo, Domine [(Psal. V et XLVIII)]
: tres personas
et unam substantiam in Divinitate se credere et fateri
demonstrat, cum trium nominum invocationi,
non pluralia, sed singularia verba interserit. Est
enim sancta mater, est immaculata, est praeclara, est
incorrupta, est et fecunda, quae et virginitatem amittere
nescit, et filios generare non desinit: quae
quanto amplius mundi adversitatibus feritur, tanto
auctioribus sive excellentioribus virtutibus dilatatur:
et quanto plus premitur, tanto altius exaltatur, quam
propheta per ethopoeian Deo sic introducit loquentem: Cum invocarem te, exaudisti me, Deus justitiae meae,
in tribulatione dilatasti me
[(Psal. IV)]
. Cujus quoniam
pro ea et maxime in ea pugnante, qui positus est in
ea murus, dicente propheta: Urbs fortitudinis nostrae
salvator, ponetur in ea murus, et antemurale, et qui
super ejus muros constituit custodes, qui tota die et
tota nocte in perpetuum non tacebunt [(Isa. XXVI)]
: adversariis
resistens, et tumultiferas inquietudines
tolerat, et ad verae fidei confessionem convolantibus
in gremio susceptis, et eidem confessioni obstinata
mente reluctantibus abdicatis, inconvulsa et intemerata
perseverat, et cum David canere non cessat: Saepe expugnaverunt me a juventute mea, dicat nunc
Israel, saepe expugnaverunt me a juventute mea, etenim
non potuerunt mihi
[(Psal. CXXIX)]
: quae incessanter
per partes trinae orationis mysterium sanctae
Trinitatis exponit, dum et verba sua auribus divinae
majestatis percipienda, id est psallendi melodiam,
quam sine intermissione exhibet, deprecatur; et clamorem
intelligendum, id est cordis affectum, qui non
auribus carnalibus, sed ineffabilibus divinae majestatis
auditibus mirabiliter excipitur, devota mente
exorat, et orationis suae vocem intendendam exposcit,
ut scilicet declaret hanc esse orationem perfectam
quam mentis affectus ardentis inflammat. Et
quanquam metaphoricos mutatis verbis sensus nostros
immisceat, divinam tamen naturam credit non
partibus membrorum discernenda discernere, sed
una virtute cuncta peragere, qui ea quae a nobis
videntur audit, et quae cogitavimus sive cogitaturi
sumus, intro inspicit: nec quidquam ejus ineffabili
lumini potest abscondi: auribus etenim verba percipere,
clamorem intelligere, voci orationis intendere,
quanquam iterate sub varietate verborum, per id
locutionis genus quod a rhetoribus metabole dicitur,
proferantur: trina tamen repetitio unum idemque
significat, quae etiam in invocatione regis et Dei sive
Domini, dum dicit. Rex meus et Deus meus, quoniam
ad te orabo, Domine [(Psal. V et XLVIII)]
: tres personas
et unam substantiam in Divinitate se credere et fateri
demonstrat, cum trium nominum invocationi,
non pluralia, sed singularia verba interserit. Est
enim sancta mater, est immaculata, est praeclara, est
incorrupta, est et fecunda, quae et virginitatem amittere
nescit, et filios generare non desinit: quae
quanto amplius mundi adversitatibus feritur, tanto
auctioribus sive excellentioribus virtutibus dilatatur:
et quanto plus premitur, tanto altius exaltatur, quam
propheta per ethopoeian Deo sic introducit loquentem: Cum invocarem te, exaudisti me, Deus justitiae meae,
in tribulatione dilatasti me
[(Psal. IV)]
. Cujus quoniam