AAS 13 (1921), p. 39

rum quae inopiae vel tenuitati comitari solent ; cumque
inter proletarios et copiosos illae intercedant simultates
quas diximus, ad acuendam tenuiorum invidiam accedere
profusum nimis multorum cultum corporis, indigna prorsus
licentia coniunctum. Qua in re satis equidem deplorare non
possumus tot ex quavis aetate ac genere calcitatemi mulierum,
quae, studio placendi infatuatae, non vident quantum
illa, qua utuntur, insania vestium non solum optimo cuique
displiceant, sed Deum offendant. Neque enim satis habent
cum tali ornatu - quem plurimae earum olim exhorruissent,
ut christianae modestiae nimis repugnantem - prodire in
publicum , quin aedes sacras ingredi non verentur et in sacrorum
celebritate versari, atque etiam ad ipsam mensam
Eucharisticam, in qua divinus castimoniae auctor sumitur,
foedarum deferre lenocinia cupiditatum. Mittimus autem
eas, quae nuper ex barbaria in hominum elegantium morem
venerunt, alias aliis deteriores, saltationes, quibus nihil
inveniri potest aptius ad omnem exuendam verecundiam.
Haec si diligenter Tertiarii sodales attenderint, intelligent
quid a se, Francisci alumnis, tempus postulet. Nimirum
intueantur oportet in vitam Patris sui ; considerent1
quanta ei quamque expressa cum Iesu Christo fuerit similitudo,
maxime in huius mundi fugiendis commodis suscipiendisque
doloribus, qui et pauperculi sibi nomen pepererit,
et in corpore suo stigmata acceperit Crucifixi ; atque ab
eo non se degenerare ostendant, paupertatem saltem spiritu
amplectendo ac semet ipsos abnegando suamque quisque
crucem tollendo. Tertiariae vero, quod* ad eas praesertim
attinet, sese in habitu atque in omni vitae cultu praebeant
ceteris puellis matronisque sanctae pudicitiae documentumi;
nec putent se melius de Ecclesia deque republica posse me-'
reri quam: corruptorum parando emendationem morum. —=
Quod si sodales huius Ordinis ad opitulandum egenis in eo^
rum necessitate multiplici varias beneficentiae rationes instituerunt,
certe commissuri non sunt, ut fratres, non rerum