AAS 16 (1924), p. 97
Haec est Clausurae Papalis lex et obligatio, eaque afficit etiam monasteria
in quibus monialium numerus quantumcumque imminutus sit.
II. Monasterium ergo, una cum adiacentibus hortis et viridariis
(can. 597 § 2), ita circumseptum esse debet, ut, quoad fieri potest, nullus
sit in ea vel ab iis prospectus externarum personarum (can. 602).
I Si quae fenestrae respiciant publicam, plateam vel domos vicinas, velo
communicationem cum extraneis permittant, ita vitris opacis vel valvulis
(foriculis) muniri debent, ut prospectus hinc inde impediatur.
2° Si chorus crates habet per quas moniales altare videant, ita orates
dispositae esse debent ut fideles, e loco ipsis reservato, ipsas moniales
videre nequeant.
.3° Sedes confessionalis ita disposita sit oportet ut confessarius extra
clausuram, poenitentes vero intra reperiantur.
4° Locus in quo moniales sacram Communionem recipiunt, ita, sive porta
sive sipario, occlusus esse debet, ut moniales a fidelibus videri nequeant.
5° Apud ianuam monasterii in sacrario et ubicumque necessarium videatur,
rota muro inseratur, per quam res necessariae transmitti possint.
Nihil obstat, quominus hac in rota parvum foramen sit, per quod videri
possit quaenam res rotae immittantur.
6° Intra limites Clausurae Papalis non comprehenditur publicum templum
cum continenti sacrario, ad quae propterea, sine Sanctae Sedis
indulto, moniales accedere nequeunt.
, III. Duobus modis lex clausurae violari potest: aut per indebitum
egressum monialium e septis monasterii, quocumque praetextu, etiam
ad breve tempus, factum (can. 601), aut per indebitum ingressum cuiuscumque
alius personae sine licentia Sanctae Sedis.
1° Egressus e monasterio sine licentia Sanctae Sedis monialibus, post
professionem, licet solummodo in casu imminentis periculi mortis vel
alius gravissimi mali. Hoc periculum, si tempus suppetat, ab Ordinario
loci scripto recognosci debet (can. 601).
a) Talia pericula erunt: incendium, inundatio, ruina fabricae, terrores
belli, ihvasio militum et cetera huiusmodi. Eadem provenire possunt etiam
ex parte cuiusdam monialis, exempli gratia, dementia periculosa affectae
aut morbo epidemico laborantis, quo in casu huiusmodi monialis e clausura
recedere debet, ut incolumitati religiosae communitatis consulatur. Si
tamen tempus permittat, Ordinarius loci, a monialibus rogatus, periculum
et causam sufficientem egrediendi e clausura scripto recognoscere debet.
b) Sine licentia Sanctae Sedis ergo non potest monialis ab uno monasterio
ad aliud, etiam eiusdem Ordinis, nec ad breve tempus, transferri,
nec exire causa novae fundationis faciendae; nec ut exerceat munus abba-
ACTA, Vol. XVI, n. 3. - 7
in quibus monialium numerus quantumcumque imminutus sit.
II. Monasterium ergo, una cum adiacentibus hortis et viridariis
(can. 597 § 2), ita circumseptum esse debet, ut, quoad fieri potest, nullus
sit in ea vel ab iis prospectus externarum personarum (can. 602).
I Si quae fenestrae respiciant publicam, plateam vel domos vicinas, velo
communicationem cum extraneis permittant, ita vitris opacis vel valvulis
(foriculis) muniri debent, ut prospectus hinc inde impediatur.
2° Si chorus crates habet per quas moniales altare videant, ita orates
dispositae esse debent ut fideles, e loco ipsis reservato, ipsas moniales
videre nequeant.
.3° Sedes confessionalis ita disposita sit oportet ut confessarius extra
clausuram, poenitentes vero intra reperiantur.
4° Locus in quo moniales sacram Communionem recipiunt, ita, sive porta
sive sipario, occlusus esse debet, ut moniales a fidelibus videri nequeant.
5° Apud ianuam monasterii in sacrario et ubicumque necessarium videatur,
rota muro inseratur, per quam res necessariae transmitti possint.
Nihil obstat, quominus hac in rota parvum foramen sit, per quod videri
possit quaenam res rotae immittantur.
6° Intra limites Clausurae Papalis non comprehenditur publicum templum
cum continenti sacrario, ad quae propterea, sine Sanctae Sedis
indulto, moniales accedere nequeunt.
, III. Duobus modis lex clausurae violari potest: aut per indebitum
egressum monialium e septis monasterii, quocumque praetextu, etiam
ad breve tempus, factum (can. 601), aut per indebitum ingressum cuiuscumque
alius personae sine licentia Sanctae Sedis.
1° Egressus e monasterio sine licentia Sanctae Sedis monialibus, post
professionem, licet solummodo in casu imminentis periculi mortis vel
alius gravissimi mali. Hoc periculum, si tempus suppetat, ab Ordinario
loci scripto recognosci debet (can. 601).
a) Talia pericula erunt: incendium, inundatio, ruina fabricae, terrores
belli, ihvasio militum et cetera huiusmodi. Eadem provenire possunt etiam
ex parte cuiusdam monialis, exempli gratia, dementia periculosa affectae
aut morbo epidemico laborantis, quo in casu huiusmodi monialis e clausura
recedere debet, ut incolumitati religiosae communitatis consulatur. Si
tamen tempus permittat, Ordinarius loci, a monialibus rogatus, periculum
et causam sufficientem egrediendi e clausura scripto recognoscere debet.
b) Sine licentia Sanctae Sedis ergo non potest monialis ab uno monasterio
ad aliud, etiam eiusdem Ordinis, nec ad breve tempus, transferri,
nec exire causa novae fundationis faciendae; nec ut exerceat munus abba-
ACTA, Vol. XVI, n. 3. - 7