AAS 18 (1926), p. 412
disertissimus divini Verbi praeco, venerat in Palaestinam, tit etiam ibidem
praedivitem meteret in agro Dominico segetem. Quintus ac sextus fuerunt
Nicolaus Alberca ex Andalusia, Petrus Soler e provincia Murciana, eximiae
virtutis viri, alter anno MDCCCXXX natus, alter anno MDCCCXXVII,
qui, fiorente iuventute Minoriticum Ordinem professi, et Palaestinae Missiones
nacti, ad arabicae linguae studium Damasci incumbebant. Hos inclytos
sacerdotes duo laici fratres comitantur, Franciscus Pinazo d'Arpuentes
et Ioannes Iacobus Fernandez, Hispani ambo, qui, pietate non minus quam
humilitatis spiritu fulgentes, in coenobio Damasceno famulatui addicti,
officii sui partes diligentissime ac singulari obedientia implebant. Hos
omnes, consuetis piis operibus intentos, teterrima illa intercepit adversus
christianos insectatio, quae die x m. iulii anno MDCCCLX ab infensis Christi
Fidei hostibus excitata, Damasci ex improviso exarsit, et immanes
ruinas, incendia, rapiñas caedesque intulit. Etenim efferatae Turcarum
turmae in coenobium irrumpunt et primum in Emmanuelem Euiz saeviunt,
qui de imminenti clade monitus, sacramentali absolutione firmatis
ad constantiam sociis, venerat in ecclesiam ad sacras species sumendas, « ne
canibus rabidis proderet caelestia membra ». Ipse ante aram principem
flexis genibus orans, ut a Fide descisceret frustra excitatas, ferro obtruncata
^ Carmelus Volta, et ipse ut Mahometanam religionem amplecteretur
iterum iterumque invitatus, clava percussus conficitur. Petrus Soler, dum
se christianum profitetur, gladio transverberatur. Nicolaus Alberca, postquam
aperte declaraverat se millies mori malle quam desciscere a Fide,
igneae ballistae icta interficitur. Engelbertus Kolland, qui a religiosa domo
aufugerat, seque primo caedis discrimini eripere potuerat, ab insectatoribus
comprehensus, atque ad apostasiam incassum tentatus, securi percussus
iacuit. Tandem Ascanius Nicanor in superiore coenobii contignatione detectas
et caesus, et ipse parem cum sociis martyrii sortem invenit. Duo vero fratres
laici Franciscus Pinazo et Ioannes Iacobus Fernandez, qui in turrim
campanariam confugerant, a satellitibus fustibus ac ferro petiti, elatis
ad caelum manibus orarunt, donec praecipiti lapsu a turris fastigio deiecti,
gloriosa Martyrum palma potiti sunt. At non solum octo ipsis S. Francisci
filiis contigit illa die pro Christo mortem oppetere; Turcarum enim furor
in germanos etiam fratres Franciscum, Mootium, et Eaphaelem Massabki,
catholicos viros Maronitas, exarsit. Eorumdem primus, septuaginta annos
natus, Franciscus, conspicuo divitiarum non minus quam christianarum
virtutum patrimonio abundabat, proptereaque apud omnes Damasci
cives optima existimatione florebat. Alter, Mootius, integerrimus paterfamilias
sicut frater Franciscus, relicta mercatura, quam honeste iam exercuerat,
pietatis operibus deditus, in Franciscalis coenobii schola arabicam
praedivitem meteret in agro Dominico segetem. Quintus ac sextus fuerunt
Nicolaus Alberca ex Andalusia, Petrus Soler e provincia Murciana, eximiae
virtutis viri, alter anno MDCCCXXX natus, alter anno MDCCCXXVII,
qui, fiorente iuventute Minoriticum Ordinem professi, et Palaestinae Missiones
nacti, ad arabicae linguae studium Damasci incumbebant. Hos inclytos
sacerdotes duo laici fratres comitantur, Franciscus Pinazo d'Arpuentes
et Ioannes Iacobus Fernandez, Hispani ambo, qui, pietate non minus quam
humilitatis spiritu fulgentes, in coenobio Damasceno famulatui addicti,
officii sui partes diligentissime ac singulari obedientia implebant. Hos
omnes, consuetis piis operibus intentos, teterrima illa intercepit adversus
christianos insectatio, quae die x m. iulii anno MDCCCLX ab infensis Christi
Fidei hostibus excitata, Damasci ex improviso exarsit, et immanes
ruinas, incendia, rapiñas caedesque intulit. Etenim efferatae Turcarum
turmae in coenobium irrumpunt et primum in Emmanuelem Euiz saeviunt,
qui de imminenti clade monitus, sacramentali absolutione firmatis
ad constantiam sociis, venerat in ecclesiam ad sacras species sumendas, « ne
canibus rabidis proderet caelestia membra ». Ipse ante aram principem
flexis genibus orans, ut a Fide descisceret frustra excitatas, ferro obtruncata
^ Carmelus Volta, et ipse ut Mahometanam religionem amplecteretur
iterum iterumque invitatus, clava percussus conficitur. Petrus Soler, dum
se christianum profitetur, gladio transverberatur. Nicolaus Alberca, postquam
aperte declaraverat se millies mori malle quam desciscere a Fide,
igneae ballistae icta interficitur. Engelbertus Kolland, qui a religiosa domo
aufugerat, seque primo caedis discrimini eripere potuerat, ab insectatoribus
comprehensus, atque ad apostasiam incassum tentatus, securi percussus
iacuit. Tandem Ascanius Nicanor in superiore coenobii contignatione detectas
et caesus, et ipse parem cum sociis martyrii sortem invenit. Duo vero fratres
laici Franciscus Pinazo et Ioannes Iacobus Fernandez, qui in turrim
campanariam confugerant, a satellitibus fustibus ac ferro petiti, elatis
ad caelum manibus orarunt, donec praecipiti lapsu a turris fastigio deiecti,
gloriosa Martyrum palma potiti sunt. At non solum octo ipsis S. Francisci
filiis contigit illa die pro Christo mortem oppetere; Turcarum enim furor
in germanos etiam fratres Franciscum, Mootium, et Eaphaelem Massabki,
catholicos viros Maronitas, exarsit. Eorumdem primus, septuaginta annos
natus, Franciscus, conspicuo divitiarum non minus quam christianarum
virtutum patrimonio abundabat, proptereaque apud omnes Damasci
cives optima existimatione florebat. Alter, Mootius, integerrimus paterfamilias
sicut frater Franciscus, relicta mercatura, quam honeste iam exercuerat,
pietatis operibus deditus, in Franciscalis coenobii schola arabicam