AAS 20 (1928), p. 170
casum, hereditaria labe infectum, concupiscentiis obnoxium et miserrime
depravatum, in perniciem detrudendum fuisset sempiternam.
Id quidem superbi hac nostra aetate sapientes, veterem Pelagli
errorem secuti, inficiantur, nativam quandam virtutem humanae
naturae iactantes quae suapte vi ad altiora usque progrediatur;
sed falsa haec humanae superbiae commenta reiicit Apostolus, illud
nos admonens: « natura eramus filii irae ». Et sane iam ab initio1
communis illius expiationis debitum quasi agno vere homines et
Deo sacrificiis vel publicis placando, naturali quodam sensu ducti,
operam dare coeperunt.
At nulla creata vis hominum sceleri bus expiandis erat satis, nisi
humanam naturam Dei Filius reparandam assumpsisse^ Quod
quidem ipse hominum Salvator sacri Psaltis ore nuntiavit: «Hostiam
et oblationem noluisti, corpus autem ap tasti mihi; holocautomata
pro peccato non tibi placuerunt: tunc dixi: Ecce yenio »2
Et reapse « vere languores nostros ipse tulit et dolores nostros
ipse portavit; vulneratiis est propter iniquitates nostras» et «pec-3
cata nostra ipse pertulit in corpore suo super lignum...4 deJens
quod adversus nos erat chirographum decreti, quod erat contrarium
nobis, et ipsum tulit de medio affigens illud cruci... ut pec-5
catis mortui iustitiae vivamus ».6
Quamquam vero copiosa Christi redemptio abunde nobis
ce omnia delicta donavit », ob miram tamen illam divinae Sapien-7
tiae dispensationem, qua in carne nostra adimplenda sunt quae
desunt passionum Christi pro corpore eius quod est Ecclesia,8
etiam laudibus et satisfactionibus, « quas Christus in nomine peccatorum
Deo persolvit » nostras quoque laudes et satisfactiones
adiicere possumus, immo etiam debemus. At semper memineri-
1 Eph., 11, 3.
2 Hebr., X, 5-7.
3 Is., V, 3; IV, 5.
* I PETR., II, 24.
5 Coloss., Il, 14.
6 I PETR., II, 24.
7 Cf. Coloss., II, 13.
* Cf. Coloss., I, 24.
depravatum, in perniciem detrudendum fuisset sempiternam.
Id quidem superbi hac nostra aetate sapientes, veterem Pelagli
errorem secuti, inficiantur, nativam quandam virtutem humanae
naturae iactantes quae suapte vi ad altiora usque progrediatur;
sed falsa haec humanae superbiae commenta reiicit Apostolus, illud
nos admonens: « natura eramus filii irae ». Et sane iam ab initio1
communis illius expiationis debitum quasi agno vere homines et
Deo sacrificiis vel publicis placando, naturali quodam sensu ducti,
operam dare coeperunt.
At nulla creata vis hominum sceleri bus expiandis erat satis, nisi
humanam naturam Dei Filius reparandam assumpsisse^ Quod
quidem ipse hominum Salvator sacri Psaltis ore nuntiavit: «Hostiam
et oblationem noluisti, corpus autem ap tasti mihi; holocautomata
pro peccato non tibi placuerunt: tunc dixi: Ecce yenio »2
Et reapse « vere languores nostros ipse tulit et dolores nostros
ipse portavit; vulneratiis est propter iniquitates nostras» et «pec-3
cata nostra ipse pertulit in corpore suo super lignum...4 deJens
quod adversus nos erat chirographum decreti, quod erat contrarium
nobis, et ipsum tulit de medio affigens illud cruci... ut pec-5
catis mortui iustitiae vivamus ».6
Quamquam vero copiosa Christi redemptio abunde nobis
ce omnia delicta donavit », ob miram tamen illam divinae Sapien-7
tiae dispensationem, qua in carne nostra adimplenda sunt quae
desunt passionum Christi pro corpore eius quod est Ecclesia,8
etiam laudibus et satisfactionibus, « quas Christus in nomine peccatorum
Deo persolvit » nostras quoque laudes et satisfactiones
adiicere possumus, immo etiam debemus. At semper memineri-
1 Eph., 11, 3.
2 Hebr., X, 5-7.
3 Is., V, 3; IV, 5.
* I PETR., II, 24.
5 Coloss., Il, 14.
6 I PETR., II, 24.
7 Cf. Coloss., II, 13.
* Cf. Coloss., I, 24.