AAS 28 (1936), p. 320
Art. 29. - Contra tribunalis decisionem, quae incompetentiam absolutam
admittat aut reiiciat, datur appellatio intra decem dies ad superius
tribunal.
Art. 30. - § 1. Iudices cognoscendam ne suscipiant causam, in qua
ratione consanguinitatis vel affinitatis in quolibet gradu lineae rectae\
et in primo et secundo gradu lineae collateralis, vel ratione tutelae vel
curatelae, intimae vitae consuetudinis, magnae simultatis, vel lucri
faciendi aut damni vitandi, aliquid ipsorum intersit, vel in qua antea
advocatum aut procuratorem egerint.
§ 2. In iisdem rerum adiunctis ab officio suo abstinere debent iustitiae
promotor et defensor vinculi (can. 1613).
Art. 31. - § 1. Cum iudexa parte recusatur ut suspectus, haec exceptio,
si proponatur contra collegium vel maiorem delegatorum iudicum partem,
definienda est a delegante; si contra unum vel alterum ex pluribus iudicibus
delegatis, etsi collegii praesidem, a ceteris iudicibus delegatis et
non suspectis; si contra officialem, ab Episcopo; si contra auditorem, ab
éo qui illum designavit (cfr. can. 1614 § 1).
§ 2. Si ipsemet Ordinarius sit iudex et contra ipsum exceptio suspicionis
opponatur, vel abstineat a iudicando vel quaestionem suspicionis
definiendam committat iudici immediate superiori (can. 1614 § 2), seu
iudici appellationis.
§ 3. Si exceptio suspicionis opponatur contra promotorem iustitiae,
defensorem vinculi aut alios tribunalis administros, de hac exceptione
videt tribunalis praeses (can. 1614 § 3).
Art. 32. - Si quis iudicum vel etiam omnes iudices, qui tribunal collegiale
constituunt, suspecti declarentur, personae mutari debent, non
vero iudicii gradus (cfr. can. 1615 § 1).
§ 2. Ordinarii autem est in locum iudicum qui suspecti declarati sunt,
alios a suspicione immunes subrogare (can. 1615 § 2).
§ 3. Quod si ipsemet Ordinarius declaratus fuerit suspectus, idem peragat
iudex immediate superior (can. 1615 § 3), seu iudex appellationis.
Art. 33. - Exceptio suspicionis expeditissime definienda est, auditis
partibus, promotore iustitiae, si intersit, et vinculi defensore, nec in
ipsos suspicio cadat (cfr. can. 1616), exclusa appellatione ad normam
can. 1880 n. 7.
admittat aut reiiciat, datur appellatio intra decem dies ad superius
tribunal.
Art. 30. - § 1. Iudices cognoscendam ne suscipiant causam, in qua
ratione consanguinitatis vel affinitatis in quolibet gradu lineae rectae\
et in primo et secundo gradu lineae collateralis, vel ratione tutelae vel
curatelae, intimae vitae consuetudinis, magnae simultatis, vel lucri
faciendi aut damni vitandi, aliquid ipsorum intersit, vel in qua antea
advocatum aut procuratorem egerint.
§ 2. In iisdem rerum adiunctis ab officio suo abstinere debent iustitiae
promotor et defensor vinculi (can. 1613).
Art. 31. - § 1. Cum iudexa parte recusatur ut suspectus, haec exceptio,
si proponatur contra collegium vel maiorem delegatorum iudicum partem,
definienda est a delegante; si contra unum vel alterum ex pluribus iudicibus
delegatis, etsi collegii praesidem, a ceteris iudicibus delegatis et
non suspectis; si contra officialem, ab Episcopo; si contra auditorem, ab
éo qui illum designavit (cfr. can. 1614 § 1).
§ 2. Si ipsemet Ordinarius sit iudex et contra ipsum exceptio suspicionis
opponatur, vel abstineat a iudicando vel quaestionem suspicionis
definiendam committat iudici immediate superiori (can. 1614 § 2), seu
iudici appellationis.
§ 3. Si exceptio suspicionis opponatur contra promotorem iustitiae,
defensorem vinculi aut alios tribunalis administros, de hac exceptione
videt tribunalis praeses (can. 1614 § 3).
Art. 32. - Si quis iudicum vel etiam omnes iudices, qui tribunal collegiale
constituunt, suspecti declarentur, personae mutari debent, non
vero iudicii gradus (cfr. can. 1615 § 1).
§ 2. Ordinarii autem est in locum iudicum qui suspecti declarati sunt,
alios a suspicione immunes subrogare (can. 1615 § 2).
§ 3. Quod si ipsemet Ordinarius declaratus fuerit suspectus, idem peragat
iudex immediate superior (can. 1615 § 3), seu iudex appellationis.
Art. 33. - Exceptio suspicionis expeditissime definienda est, auditis
partibus, promotore iustitiae, si intersit, et vinculi defensore, nec in
ipsos suspicio cadat (cfr. can. 1616), exclusa appellatione ad normam
can. 1880 n. 7.