AAS 33 (1941), p. 298
evadant ad uberes sacramenti fructus comparandos. Et quidem iniuriam
hanc atque culpam participant etiam administri Ecclesiae, qui nuptu
rientes, etsi inconsiderate tantum, ad celebranda vetita connubia admit
tunt, graviter neglecto officio sibi commisso accurate explorandi ne con
tra SS. Canonum statuta eadem nectantur.
Ad rem Ecclesia onus commisit animarum Praesulibus impertiendi
parochis sibi subiectis idoneas normas pro investigationibus sedulo et
opportuno tempore peragendis, ne matrimonio ineundo aliquid obstet ;
itemque ut, si reapse impedimenta adsint, actuose studeant ea auferre
aut secus nupturientes infecto coniugio dimittant. Tale praeceptum con
tinetur et in can. 1020 Codicis I. C, cuius verba praestat referre :
« § 1. Parochus cui ius est assistendi matrimonio, opportuno antea
tempore, diligenter investiget num matrimonio contrahendo aliquid
obstet.
§ 2. Tum sponsum tum sponsam etiam seorsum et caute interroget
num aliquo detineantur impedimento, an consensum libere, praesertim
mulier, praestent, et an in doctrina christiana sufficienter instructi
sint, nisi ob personarum qualitatem haec ultima interrogatio inutilis
appareat .
§ 3. Ordinarii loci est peculiares normas pro huiusmodi parochi in
vestigatione dare».
3. Porro nemo ignorat causas, unde initarum nuptiarum invalida aut
illicita celebratio dimanat, ad tria capita reduci, nempe :
a) impedimentum matrimoniale proprie sumptum;
b) vitium consensus;
c) defectum formae canonicae.
Gravia igitur incommoda contra sanctitatem christiani connubii
praecavere studens, haec Sacra Congregatio, cui, ex statuto can. 249,
proposita est universa legislatio circa disciplinam septem Sacramento
rum, quaeque iam vulgavit Instructionem super probatione status liberi
ac denuntiatione initi matrimonii, die 4 iulii 1921, apprime opportu2
num censuit alteram conficere Instructionem, qua adiutricem praebendo
manum Revmis Ordinariis, quibus hoc onus ex § 3 relati can. 1020 in
cumbit, eis suppeditaret idoneas normas ad nupturientium examen rite
diligenterque explendum.
Quaestiones, nupturientibus seorsum proponendae, confectae repe
riuntur in Appendice {Alleg. I) huius Instructionis, salva Ordinario
variandi facultate, articulos demendo vel addendo pro matrimoniorum
2 Acta Ap. Sedis, vol. XIII, pag. 348-349.
hanc atque culpam participant etiam administri Ecclesiae, qui nuptu
rientes, etsi inconsiderate tantum, ad celebranda vetita connubia admit
tunt, graviter neglecto officio sibi commisso accurate explorandi ne con
tra SS. Canonum statuta eadem nectantur.
Ad rem Ecclesia onus commisit animarum Praesulibus impertiendi
parochis sibi subiectis idoneas normas pro investigationibus sedulo et
opportuno tempore peragendis, ne matrimonio ineundo aliquid obstet ;
itemque ut, si reapse impedimenta adsint, actuose studeant ea auferre
aut secus nupturientes infecto coniugio dimittant. Tale praeceptum con
tinetur et in can. 1020 Codicis I. C, cuius verba praestat referre :
« § 1. Parochus cui ius est assistendi matrimonio, opportuno antea
tempore, diligenter investiget num matrimonio contrahendo aliquid
obstet.
§ 2. Tum sponsum tum sponsam etiam seorsum et caute interroget
num aliquo detineantur impedimento, an consensum libere, praesertim
mulier, praestent, et an in doctrina christiana sufficienter instructi
sint, nisi ob personarum qualitatem haec ultima interrogatio inutilis
appareat .
§ 3. Ordinarii loci est peculiares normas pro huiusmodi parochi in
vestigatione dare».
3. Porro nemo ignorat causas, unde initarum nuptiarum invalida aut
illicita celebratio dimanat, ad tria capita reduci, nempe :
a) impedimentum matrimoniale proprie sumptum;
b) vitium consensus;
c) defectum formae canonicae.
Gravia igitur incommoda contra sanctitatem christiani connubii
praecavere studens, haec Sacra Congregatio, cui, ex statuto can. 249,
proposita est universa legislatio circa disciplinam septem Sacramento
rum, quaeque iam vulgavit Instructionem super probatione status liberi
ac denuntiatione initi matrimonii, die 4 iulii 1921, apprime opportu2
num censuit alteram conficere Instructionem, qua adiutricem praebendo
manum Revmis Ordinariis, quibus hoc onus ex § 3 relati can. 1020 in
cumbit, eis suppeditaret idoneas normas ad nupturientium examen rite
diligenterque explendum.
Quaestiones, nupturientibus seorsum proponendae, confectae repe
riuntur in Appendice {Alleg. I) huius Instructionis, salva Ordinario
variandi facultate, articulos demendo vel addendo pro matrimoniorum
2 Acta Ap. Sedis, vol. XIII, pag. 348-349.