AAS 40 (1948), p. 220
logiae moralis cultor, in Iansenistarum erroribus oppugnandas ac recitandis
omnibus nervis incubuit, ut perniciosa bac labe universa Tau
rinensis archidioecesis purgaretur.
In omnibus suis implendis officiis, etsi non bona uteretur valetudine,
omnibus viribus sanctissime ad animarum bonum usque ad obitum adlaboravit.
In poenitentiae exedra cum sederet, duodecima die Iunii mensis,
anno millesimo octingentesimo sexagesimo, se animo deficere persensit;
quare, ab ecclesia egredi et in cubiculum reverti coactus, in lectulo
duodecim dies aegrotus permansit, donec, sensim sine sensu viribus
extinctis, extremis receptis sacramentis, et caelesti mensa recreatus, placidissime
in Domino obdormivit, non dubia praebens sanctitatis indicia.
Biduo post pretiosam Famuli Dei mortem et trigesima die ab obitu
solemnia et cum magna cleri et populi frequentia celebrata sunt exequia,
et in utraque Sanctus Ioannes Bosco funebre texit elogium, in quo Sanctum
pro Sancto laborare visum est, ut olim a Sancto Thoma Aquinate de
Seraphico Doctore Bonaventura, vitam scribente S. Francisci, dictum est.
Famuli Dei corpus in publico coemeterio Taurinensi sub terra, pauperum
more humatum est, absque ullo peculiari memoriae signo, uti
eius in votis erat dum viveret ; attamen, cum in dies crescerei ad sepulchrum
fidelium concursus ad gratias, illo intercedente, a Deo impetrandas,
biennio post obitum congruum sane visum est super tumulo lapidem
marmoreum ponere et anaglypta ad murum cum elogio inciso, a viro
doctissimo Thoma Val lauri latine conscripto. Nunc vero sacrae Servi
Dei exuviae, rite recognitae, hodie sub mensa altaris ei dicati, in Beatae
Mariae Virginis a Consolatione sanctuario, prope illud collegium ecclesiasticum,
cui Dei Famulus plures annos rectissime praefuit, piissime
adservantur. Vitae sanctitatis et virtutum fama, qua adhuc in vivis cohonestatus
fuit, ita in dies percrebuit, ut anno millesimo octingentesimo
nonagésimo quinto in archiepiscopali Taurinensi curia Processus Ordinarius,
informativus qui vocatur, de Famuli Dei Ioseph Cafasso vitae
sanctitate, virtutibus et miraculis, inchoatus sit ad eius Beatificationem
et Canonizationem obtinendam. Quo processu rite expleto et ad S. Rituum
Congregationem delato, atque prius revisis et adprobatis plurimis
Servi Dei scriptis, de signanda Introductionis Causae Commissione quintadecima
die Maii mensis, anno millesimo nongentesimo sexto in praefatae
S. Congregationis ordinariis comitiis disputatum est, atque eiusdem
mensis die vicesima tertia s. m. Decessor Noster Pius Decimus sacri
Coetus iudicium ratum habuit et sua manu Commissionem ipsam signare
dignatus est. Anno insuper millesimo nongentesimo septimo de non
cultu et triennio post de perseverantia famae sanctitatis feliciter résolues
dubiis, anno millesimo nongentesimo decimo, instante b. m. Raphaele
omnibus nervis incubuit, ut perniciosa bac labe universa Tau
rinensis archidioecesis purgaretur.
In omnibus suis implendis officiis, etsi non bona uteretur valetudine,
omnibus viribus sanctissime ad animarum bonum usque ad obitum adlaboravit.
In poenitentiae exedra cum sederet, duodecima die Iunii mensis,
anno millesimo octingentesimo sexagesimo, se animo deficere persensit;
quare, ab ecclesia egredi et in cubiculum reverti coactus, in lectulo
duodecim dies aegrotus permansit, donec, sensim sine sensu viribus
extinctis, extremis receptis sacramentis, et caelesti mensa recreatus, placidissime
in Domino obdormivit, non dubia praebens sanctitatis indicia.
Biduo post pretiosam Famuli Dei mortem et trigesima die ab obitu
solemnia et cum magna cleri et populi frequentia celebrata sunt exequia,
et in utraque Sanctus Ioannes Bosco funebre texit elogium, in quo Sanctum
pro Sancto laborare visum est, ut olim a Sancto Thoma Aquinate de
Seraphico Doctore Bonaventura, vitam scribente S. Francisci, dictum est.
Famuli Dei corpus in publico coemeterio Taurinensi sub terra, pauperum
more humatum est, absque ullo peculiari memoriae signo, uti
eius in votis erat dum viveret ; attamen, cum in dies crescerei ad sepulchrum
fidelium concursus ad gratias, illo intercedente, a Deo impetrandas,
biennio post obitum congruum sane visum est super tumulo lapidem
marmoreum ponere et anaglypta ad murum cum elogio inciso, a viro
doctissimo Thoma Val lauri latine conscripto. Nunc vero sacrae Servi
Dei exuviae, rite recognitae, hodie sub mensa altaris ei dicati, in Beatae
Mariae Virginis a Consolatione sanctuario, prope illud collegium ecclesiasticum,
cui Dei Famulus plures annos rectissime praefuit, piissime
adservantur. Vitae sanctitatis et virtutum fama, qua adhuc in vivis cohonestatus
fuit, ita in dies percrebuit, ut anno millesimo octingentesimo
nonagésimo quinto in archiepiscopali Taurinensi curia Processus Ordinarius,
informativus qui vocatur, de Famuli Dei Ioseph Cafasso vitae
sanctitate, virtutibus et miraculis, inchoatus sit ad eius Beatificationem
et Canonizationem obtinendam. Quo processu rite expleto et ad S. Rituum
Congregationem delato, atque prius revisis et adprobatis plurimis
Servi Dei scriptis, de signanda Introductionis Causae Commissione quintadecima
die Maii mensis, anno millesimo nongentesimo sexto in praefatae
S. Congregationis ordinariis comitiis disputatum est, atque eiusdem
mensis die vicesima tertia s. m. Decessor Noster Pius Decimus sacri
Coetus iudicium ratum habuit et sua manu Commissionem ipsam signare
dignatus est. Anno insuper millesimo nongentesimo septimo de non
cultu et triennio post de perseverantia famae sanctitatis feliciter résolues
dubiis, anno millesimo nongentesimo decimo, instante b. m. Raphaele