AAS 40 (1948), p. 239
IV
ECCLESIA DEO IN HONOREM SANCTI SYRI, IN CIVITATE (( SANREMO », VENTIMI-
LIENSIS DIOECESIS DICATA, HONORIBUS BASILICAE MINORIS INSIGNITUR.
PIUS PP. XII
Ad perpetuam rei memoriam. — « Vere non est hic aliud, nisi domus
Dei et porta Caeli ». Quod recte dicitur de qualibet aede sacra, etiam in
angusto vico remota, etiam in asperis montibus inaccessa, id templo
perquam congruit ibi erecto ubi, caelo terraque marique ridentibus, inter
naturae tantam amoenitatem abesse minime decet artis ingeniique
hominum obsequium debitum Deo. Talis profecto habenda est Ecclesia
Sancti Syri in urbe vulgo « Sanremo », intra Ventimiliensis dioeceseos
fines, quae, stylo romanico et langobardico, saeculo decimo primo, exstructa,
paroecialis prius, deinde collegiata, in próximas terras iurisdictionem
suam exstenderat. Quam sacram Aedem Visitator Apostolicus,
anno MDXXX, antiquissimam et splendidissimam agnovit, declaravitque
<( Insignem ». Inde ab anno MDCCLXVI aggregata est Patriarchali Basilicae
Liberianae de Urbe, et facta particeps indulgentiarum eiusdem,
indultorum privilegiorumque Apostolicorum. Denique Pius Pp. VII,
fel. rec., Decessor Noster, per Litteras in forma Brevis, die vicesima
septima mensis Maii anno MDCCCIII, sub anulo Piscatoris datas, numerum
Canonicorum eius ad unum et viginti adauxit, et amplissimis verbis
declaravit : « Antiquitatis laude, patrimonii amplitudine, sacrarum
supellectilium copia, sacerdotum probitate, doctrina ac religionis zelo
difficillimis temporibus probato, populique frequentia » Ecclesiam ipsam
florere ac maxima veneratione dignam esse. Concathedralis olim, in qua
Albinganensis Episcopus, cuius sub iurisdictione prius posita erat, sex
menses quot annis residere debebat, floret adhuc, tum ob magnificala
architecturae austeritatem, tum praesertim ob Marialis Sanctuarii titulum
ac dignitatem, quibus pollet. Etenim in ea pie asservatur et devotissime
colitur Effigies Beatae Mariae Virginis de Rosario, Urbis Patronae,
ad quam undique Christifidelium turmae peregrinorum more confluunt,
quamque, superiore anno, mense Octobri, Dilectus Filius Noster
Fridericus Sanctae Romanae Ecclesiae Presbyter Cardinalis Tedeschini,
Noster Datarius, Patriarchalis Basilicae Vaticanae Archipresbyter,
aurea corona sollemniter redimivit. Neque silentio praetereundum est
in eadem Ecclesia etiam nunc vitam spiritualem mirabiliter fervere ; Parochus
enim, Vicarii Foranei munere fungens, Canonicis et cooperatore
ECCLESIA DEO IN HONOREM SANCTI SYRI, IN CIVITATE (( SANREMO », VENTIMI-
LIENSIS DIOECESIS DICATA, HONORIBUS BASILICAE MINORIS INSIGNITUR.
PIUS PP. XII
Ad perpetuam rei memoriam. — « Vere non est hic aliud, nisi domus
Dei et porta Caeli ». Quod recte dicitur de qualibet aede sacra, etiam in
angusto vico remota, etiam in asperis montibus inaccessa, id templo
perquam congruit ibi erecto ubi, caelo terraque marique ridentibus, inter
naturae tantam amoenitatem abesse minime decet artis ingeniique
hominum obsequium debitum Deo. Talis profecto habenda est Ecclesia
Sancti Syri in urbe vulgo « Sanremo », intra Ventimiliensis dioeceseos
fines, quae, stylo romanico et langobardico, saeculo decimo primo, exstructa,
paroecialis prius, deinde collegiata, in próximas terras iurisdictionem
suam exstenderat. Quam sacram Aedem Visitator Apostolicus,
anno MDXXX, antiquissimam et splendidissimam agnovit, declaravitque
<( Insignem ». Inde ab anno MDCCLXVI aggregata est Patriarchali Basilicae
Liberianae de Urbe, et facta particeps indulgentiarum eiusdem,
indultorum privilegiorumque Apostolicorum. Denique Pius Pp. VII,
fel. rec., Decessor Noster, per Litteras in forma Brevis, die vicesima
septima mensis Maii anno MDCCCIII, sub anulo Piscatoris datas, numerum
Canonicorum eius ad unum et viginti adauxit, et amplissimis verbis
declaravit : « Antiquitatis laude, patrimonii amplitudine, sacrarum
supellectilium copia, sacerdotum probitate, doctrina ac religionis zelo
difficillimis temporibus probato, populique frequentia » Ecclesiam ipsam
florere ac maxima veneratione dignam esse. Concathedralis olim, in qua
Albinganensis Episcopus, cuius sub iurisdictione prius posita erat, sex
menses quot annis residere debebat, floret adhuc, tum ob magnificala
architecturae austeritatem, tum praesertim ob Marialis Sanctuarii titulum
ac dignitatem, quibus pollet. Etenim in ea pie asservatur et devotissime
colitur Effigies Beatae Mariae Virginis de Rosario, Urbis Patronae,
ad quam undique Christifidelium turmae peregrinorum more confluunt,
quamque, superiore anno, mense Octobri, Dilectus Filius Noster
Fridericus Sanctae Romanae Ecclesiae Presbyter Cardinalis Tedeschini,
Noster Datarius, Patriarchalis Basilicae Vaticanae Archipresbyter,
aurea corona sollemniter redimivit. Neque silentio praetereundum est
in eadem Ecclesia etiam nunc vitam spiritualem mirabiliter fervere ; Parochus
enim, Vicarii Foranei munere fungens, Canonicis et cooperatore