AAS 40 (1948), p. 53
vinitus moneri sensit sibi illic manendum non esse, sed in suae patriae
finibus poenitentem vitam sibi agendam. Quatuor dierum iter iam peregerit
Nicolaus prorsus ieiunus, cum ad suos altissima nocte pervenit.
Stellarum incerto lumine cum suam vidit domum magno exarsit subitoque
studio liberos et consortem visendi, tamquam furie, ut ipse enarravit,
vehementer attraetus. Licet aegerrime, gressus tamen viriliter
cohibuit et in stabulo latuit, ne ab ullo suorum videretur, primaque luce
in silvam confugit.
Aliquot post dies quidam e venatorum turba, inter quos Petrus, minor
natu frater Nicolai, erat, cum in imam déscéndissët rupem, ut
fugientem ibicem 'assequeretur, inter vêpres abditum Nicolaum obstupescens
orantem invenit. Quem âccitum frater supplicavit, ne frigore
et fame pateretur interemi, et ad suos rediret.
Öomis et gratiosus Nicolaus nihil se cupere monstravit nisi Confessarium
videre. Qui cum audivit Nicolaum tertium decimum iam diem
nullum suscepisse cibum, percöntanti utrum arduum inceptum sibi esset
tenendum an relinquendum, re undique examinata, intellegens a Deo
illum agi, respondit ieiunium prosequi posse, ita tamen ut nullum mortis
periculum inde assequeretur; secus ut ad iustam sese nutriendi normam
rediret illi imperavit. Interim ut nuntius omnem regionem illam
cucurrit Saxelonensem Iudicem in patriam rediisse, plurimi ad speluncam
in qua se abdiderat Nicolaus, vel venerabundi vel curiosi accurrerunt,
solitarium vero magnopere fastidien tes. Quadam nocte cum
instantius oraret ut ab hac molestia liberaretur quo magis Deo adhaerere
posset, quatuor focos facibus similes conspexit in monte, qui in
imum versus euntes ad fluminis ripam in deserto silvest^rique loco
steterunt, quem Ranft vocabant. Intimo quodam instinctu actus, flámulas
illas Christi famulus secutus in illam secessit solitudinem. At Dominus,
qui decreverat ut pius anachoreta sicut fax lucerei in monte,
hanc alteram latebram inquirentibus inveniri permisit et visitator um
concursus frequentior quam ante evasit. Quod autem magis percellebat
turbas, ieiunium erat, quo maius nemo aliud antea audierat. Alii putabant
Nicolaum a Deo donatum caelestibus charismatibus, et eum ut
Dei famulum venerabantur, alii vero nullam illi fidem habentes eum
accusabant quod simplicium animos deciperet, vel magicis artibus uteretur.
Perturbatione exorta et percrebrescente rumore, civitatis Magistratus
rem diligenti inquisitioni subiecere atque anachoretam exploratoribus
ciircumsepserunt; interim Constantiénsis Antistes suo Auxiliari Episcopo
Commisit ut canonicum processum instrueret ad hauriëndain ieiunii
finibus poenitentem vitam sibi agendam. Quatuor dierum iter iam peregerit
Nicolaus prorsus ieiunus, cum ad suos altissima nocte pervenit.
Stellarum incerto lumine cum suam vidit domum magno exarsit subitoque
studio liberos et consortem visendi, tamquam furie, ut ipse enarravit,
vehementer attraetus. Licet aegerrime, gressus tamen viriliter
cohibuit et in stabulo latuit, ne ab ullo suorum videretur, primaque luce
in silvam confugit.
Aliquot post dies quidam e venatorum turba, inter quos Petrus, minor
natu frater Nicolai, erat, cum in imam déscéndissët rupem, ut
fugientem ibicem 'assequeretur, inter vêpres abditum Nicolaum obstupescens
orantem invenit. Quem âccitum frater supplicavit, ne frigore
et fame pateretur interemi, et ad suos rediret.
Öomis et gratiosus Nicolaus nihil se cupere monstravit nisi Confessarium
videre. Qui cum audivit Nicolaum tertium decimum iam diem
nullum suscepisse cibum, percöntanti utrum arduum inceptum sibi esset
tenendum an relinquendum, re undique examinata, intellegens a Deo
illum agi, respondit ieiunium prosequi posse, ita tamen ut nullum mortis
periculum inde assequeretur; secus ut ad iustam sese nutriendi normam
rediret illi imperavit. Interim ut nuntius omnem regionem illam
cucurrit Saxelonensem Iudicem in patriam rediisse, plurimi ad speluncam
in qua se abdiderat Nicolaus, vel venerabundi vel curiosi accurrerunt,
solitarium vero magnopere fastidien tes. Quadam nocte cum
instantius oraret ut ab hac molestia liberaretur quo magis Deo adhaerere
posset, quatuor focos facibus similes conspexit in monte, qui in
imum versus euntes ad fluminis ripam in deserto silvest^rique loco
steterunt, quem Ranft vocabant. Intimo quodam instinctu actus, flámulas
illas Christi famulus secutus in illam secessit solitudinem. At Dominus,
qui decreverat ut pius anachoreta sicut fax lucerei in monte,
hanc alteram latebram inquirentibus inveniri permisit et visitator um
concursus frequentior quam ante evasit. Quod autem magis percellebat
turbas, ieiunium erat, quo maius nemo aliud antea audierat. Alii putabant
Nicolaum a Deo donatum caelestibus charismatibus, et eum ut
Dei famulum venerabantur, alii vero nullam illi fidem habentes eum
accusabant quod simplicium animos deciperet, vel magicis artibus uteretur.
Perturbatione exorta et percrebrescente rumore, civitatis Magistratus
rem diligenti inquisitioni subiecere atque anachoretam exploratoribus
ciircumsepserunt; interim Constantiénsis Antistes suo Auxiliari Episcopo
Commisit ut canonicum processum instrueret ad hauriëndain ieiunii