Denz.-U. 1536

36. Doctrina synodi, qua, postquam praemisit, quandoVo habebuntur signa non aequruoca amoris Dei do7?iinantis in corde hominis, posse illum merito iudicari dignum, qui admittatur ad participationem sanguinis Iesu Christi, quae sit in sacramentis, subdit, supposititias conversiones, quae fiunt per attritionem, nec efficaces esse solere nec durabiles; consequenter pastorem animarum debere insistcre signis non aequivocis caritatis dominantis, antequam adnittat suos poenitentes ad sacramenta; quae signa, ut deinde tradit, pastor deducere poterit ex stabili ccssatio7ie a peccato et fervore in operibus bonis; quem insuper fervorem caritatis perhibet velut dispositionem, quae debet praecedere absoIutionc77i; sic intellecta, ut non solum contritio imperfecta, quae passim attritionis nomine donatur, etiam quae iuncta sit cum dilectione, qua homo incipit diligere Deum tanquam omnis iustitiae fontem, nec modo contritio caritate formata, sed et fervor caritatis dominantis, et ille quidem diuturno experimento per fervorem in operibus bonis probatus, generaliter et absolute requiratur, ut homo ad sacramenta et speciatim poenitentes ad absolutionis beneficium admittantur: — falsa, temeraria, quietis animarum perturbativa, turae ac probatae in Ecclesia praxi contraria, sacramenti efficaciae detrahens et iniuriosa.