Life of St Romuald3 Caput III. Quomodo monachi correpti Romualdum de solario praecipitare voluerunt

Sed cum ibi cerneret nonnullos per lata gradientes remissius vivere, sibi autem arduam perfectionis semitam, quam mens dictabat, arripere non liceret quid sibi agendum esset sollicite in semetipso coepit inquirere, multisque cogebatur cogitationum fluctibus aestuare. Praesumebat autem leviter conversantium vitam dure corripere, et saepe ad eorum confusionem praecepta regulae in testimonium convocare. Cumque in redarguendis eorum vitiis vehementer insisteret, illi autem junioris et novitii verba pro nihilo deputarent, tandem, hoc opprobrium non ferentes, dum propriam emendare vitam despiciunt, de corripientis morte tractare coeperunt. Solebat denique Romualdus per noctem caeteris fratribus maturius surgere, et, si oratorii adhuc janua clausa esset, intra ipsum dormitorium in orationibus excubare. Erat autem praedictum aedificium more solarii alte aedificatum. Hoc itaque invenerunt filii Cain, diabolo dictante, consilium, ut, dum Romualdus ante alios solito more consurgeret, ipsi eum per solarii speculum, verso deorsum capite, in terram praecipitarent. Quae res postquam Romualdo per conscium conspirationis innotuit, ille jam de caetero intra cordis cubiculum, clauso oris ostio, orans Patrem suum, imminens periculum devitavit. Hoc itaque modo, dum sibi cavit praecipitium corporis, fratribus, ne in animarum mortem corruerent, barathrum clausit iniquitatis.