RÉGINONE di PRÜM. - N. ad Altripp (Prussia renana), entrò nel monastero benedettino di Prüm (diocesi di Treviri), dove fu promosso abate (892); ma, scacciato dai conti Gerardo e Matfred, emigrò a
monius fit, Si fulpitusfus de alqua fiumna fit, aut in fus domo abquem introduillam habos, Si per domos millam canes, Si tabernas nigredatur, Si fit christus, aut litegios, Si aliquando atrea in alqua habitans affirmat, Si canes ad uenandum, ut acceptus habos, ut humfunis sanitates frquatur unde preceptor, aut definit aut deponatur.
Cap. 1, de nova c' maleribus.
Si alqua ut alqua hominida, facellogus, perimus, ranor. Si parereibus quinnibus, Si lone. Si adulter, aut per herbas ut per aliquos indeficiam aborum hominum intertempor. Si alqua fiumna infantem opporifer. Si deforidates & ad putem non redeuntes. Si diem dominiciam & festivitates faniliorum ut indiffum istorium obfuscantes. Si putem & matrem debonorantes. Si instat spirituali in repitent. Si uantium perli eubanthiam feecat acceptam. Si dominus ut domina furore reli fium ut ancillam ita flagellaurant, ut utam finiat.
Incipit simus, quae sanus Ler Sipa temporis et seipta deinde.
R. atres perbiytes, & facerdotes domini, cooperatores infi etis ordinis. Nos quidem quium indium locum fianus renemus, uos autem linearis & lithamus. Nos autem xu. Apollolorum fungimus, uos adi formam lux. decipilorum etis. Nos uero pallores ueltri fumus, uos autem pallore animarum uobis commuillus. Nos de uobis rationem sedicturi fumus fummo pallori if domino Iebi Chirilio, uos de plelobus uobis, commuillatus, et ubio christinus uoleto periculum ueltrium. Admonemus & obfuscamus, feuit albi forpitum inuenimus. Iiator nitatem ueltram, ut de offinum fisate uelbis cognantes, atentus audiatis admonitionem naftam, & que, uobis if fuggenimus, memorus commendatis, & opere exercere flurdeatis. In primis admonemus, fremoterip precipimus, ut
18
(fot. Enc. Catt.)
RÉGINONE DI PRÜM. - Incipit dell'Homylia in synodo dicenda, di R. di P. (dal codice attribuita a s. Leone Magno) - Biblioteca Vaticana, cod. Reg. lat. 325, f. 72r (sec. xv-xvi).
S. Martino di Treviri (899) e finì i suoi giorni a S. Massimino (915). Si occupò di diritto canonico, di musica sacra e di storia.
L'opera sua più celebre: De synodalibus causis et disciplinis ecclesiasticis, scritta ca. il 900, è una guida per i vescovi in visita pastorale. Il primo libro espone il metodo di interrogare il clero come testimone della vita parrocchiale; il secondo è un interrogatorio dei laici, dove i testi canonici, raccolti a prova della esposizione della materia, costituiscono una collezione molto preziosa e istruiscono soprattutto sulla storia dei Sacramenti. L'ed. di F. G. A. Wasserschleben (Lipsia 1840) è la sola a contenere il testo autentico. Scrisse, inoltre: Epistola de harmonica institutione (in M. Gerbert, Script. eccles. de musica sacra, II, St. Blasien 1784, p. 230); Tonarius, antifonario (in E. de Coussemaker, Script. de musica medii aevi, II, Parigi 1863, pp. 1-73); Chronicon, dall'inizio dell'era cristiana al 906, diviso in due voci: De temporibus Dominicae incarnationis e De gestis regum Francorum (741-906); dall'892 l'autore è originale (la miglior ed. è quella di Fr. Kurze, Hannover 1891, in MGH, Scriptores rerum German. in usum schol., I).
BIM.: prefazione al Chronicon, edito da Fr. Kurze; P. Schulz, Die Glaubwürdigkeit des Abts Regius von Prüm, Amburgo 1804 (dimostra che la cronologia è talora errata); P. Fournier, L'œuvre canonique de Région de Prüm, in Bibl. de l'Ecole des Chartes, 81 (1920), pp. 5-46; G. Lebras, Hist. des collect. canoniques en Occident depuis les fausses décrétales jusqu'au décret de Gratien, I, Parigi 1931, pp. 244-68. Guglielmo Mollat