Book II, lectio VIEX ALIQUIBUS DIVISIM PRAEDICATIS DE SUBIECTO SEQUITUR ENUNCIATIO DE EISDEM CONIUNCTIM IN EODEM SUBIECTO, EX ALIQUIBUS AUTEM NON SEQUITUR
Aristotle's text
Quoniam vero haec quidem praedicantur composita, ut unum omne praedicatum fiat eorum quae extra praedicantur, alia vero non; quae differentia est? De homine enim verum est dicere, et 'extra animal, et extra bipes; et haec ut unum: et, hominem, et, album; et haec ut unum. Sed non si citharoedus (coriarius) est et bonus, etiam citharoedus (coriarius) bonus. Si enim quoniam utrunque, verum, esse oportet et simul utrunque multa inconvenientia erunt. De homine enim verum est et hominem, et album dicere; quare et omne. Rursus si album, et omne. Quare erit homo albus albus; et hoc in infinitum. Et rursus musicus albus ambulans; et haec eadem frequenter implicita in infinitum. Amplius si Socrates, Socrates est, et homo; et Socrates Socrates homo; et si homo et bipes, erit homo homo bipes. Qod igitur si quis simpliciter dicat complexiones fieri, plurima inconvenientia contingere manifestum est. Quemadmodum ponendum est nunc dicimus. Eorum igitur quae praedicantur, et de quibus praedicari accidit quaecumque secundum accidens dicuntur, vel de eodem, vel alterum de altero, haec non erunt unum; ut, homo albus est et musicus; sed non est unum album et musicum; accidentia enim sunt utraque eidem. Nec, si album, musicum verum est dicere, tamen non erit musicum album unum aliquid: secundum accidens enim album musicum dicetur; quare non erit album musicum unum aliquid. Quocirca nec citharoedus (coriarius) bonus simpliciter; sed animal bipes: non enim sunt secundum accidens. Amplius nec quaecunque insunt in alio. Quare neque album frequenter dictum, neque homo homo animal est, vel bipes; insunt enim in homine animal et bipes.
The Latin version St Thomas commented, as the Leonine edition prints it.
20b31Some combinations of predicates are such that the separate predicates unite to form a single predicate. Let us consider under what conditions this is and is not possible. We may either state in two separate propositions that man is an animal and that man is a biped, or we may combine the two, and state that man is an animal with two feet. Similarly we may use ‘man’ and ‘white’ as separate predicates, or 20b35unite them into one. Yet if a man is a shoemaker and is also good, we cannot construct a composite proposition and say that he is a good shoemaker. For if, whenever two separate predicates truly belong to a subject, it follows that the predicate resulting from their combination also truly belongs to the subject, many absurd results ensue. For instance, a man is man and white. Therefore, if predicates may always be combined, he is a white man. Again, if the predicate ‘white’ belongs to him, then the combination of that predicate with the former composite predicate will be permissible. Thus it will be right to say that he is a 20b40white white man and so on indefinitely. Or, again, we may combine the predicates ‘musical’, ‘white’, and ‘walking’, 21aand these may be combined many times.3 Similarly we may say that Socrates is Socrates and a man, and that therefore he is the man Socrates, or that Socrates is a man and a biped, and that therefore he is a two-footed man.4 21a5Thus it is manifest that if a man states unconditionally that predicates can always be combined, many absurd consequences ensue.
21a7We will now explain what ought to be laid down.
21a8Those predicates, and terms forming the subject of predication, which are accidental either to the same subject 21a10or to one another, do not combine to form a unity. Take the proposition ‘man is white of complexion and musical’. Whiteness and being musical do not coalesce to form a unity, for they belong only accidentally to the same subject. Nor yet, if it were true to say that that which is white is musical, would the terms ‘musical’ and ‘white’ form a unity, for it is only incidentally that that which is musical is white; the combination of the two will, therefore, not form a unity.
21a13Thus, again, whereas, if a man is both good and a shoemaker, we cannot combine the two propositions and say simply that he is a good shoemaker,5 we are, at the same time, able to combine the predicates ‘animal’ and ‘biped’ 21a15and say that a man is an animal with two feet, for these predicates are not accidental.
21a16Those predicates, again, cannot form a unity, of which the one is implicit in the other: ‘thus we cannot combine the predicate ‘white’ again and again with that which already contains the notion ‘white’, nor is it right to call a man an animal-man or a two-footed man; for the notions ‘animal’ and ‘biped’ are implicit in the word ‘man’. On the other hand, it is possible to predicate a term simply of any one instance, and to say that some one particular man 21a20is a man or that some one white man is a white man.
The paragraphs of the passage, in the translation of E. M. Edghill (The Works of Aristotle translated into English, ed. W. D. Ross, vol. I (Oxford: Clarendon Press, 1928)).
To affirm, and deny, one thing of many, or many of one, is not one affirmation nor one negation, except that is some one thing which is manifested from the many; I mean by one, not if one name be given to many things, nor if one thing result from them, as “man” is perhaps “animal,” and “biped,” and “mild,” yet one thing results from these; but from “white” and “man,” and “to walk,” one thing does not result, so that neither if a person affirm one certain thing of these is it one affirmation, but there is one articulate sound indeed,1 yet many affirmations, nor if he affirmed these things of one, (would there be one affirmation,) but in like manner, many. If, then, dialectic interrogation be the seeking of an answer, either of a proposition, or of either part of a contradiction, (but a proposition is a part of one contradiction,) there would not be one answer to these, for neither is there one interrogation, not even if it be true: we have, however, spoken of these in the Topics, at the same time it is evident that, What is it? is not a dialectic interrogation,2 for a choice should be given from the interrogation to
He divides also “universals” and “particulars” after the same manner. The whole treatise he distinguishes into two books, the 2nd commencing with this chapter, and treating of indefinite enunciations generally. The Greeks resolved it into five sections; Boethius, sometimes into two, and at others into six books; the Latin translators generally, into two books. These differences, in the earlier commentators, have given rise to much confusion in quotation, amongst their successors. enunciate this or that part of the contradiction; but the interrogator must besides define, whether this particular thing, or not this, be a man.
As, however, there are some things predicated as composites, so that there is one whole predicable, of those which are predicated separately, but others are not so, what is the difference? For in respect of “man,” we may truly and separately predicate “animal” and “biped,” and these as one thing; also “man” and “white,” and these as one thing; but not if he is “a shoemaker” and “a good man,” is he therefore also a good shoemaker. For if, because each of these is true, both, conjointly, should be of necessity true, many absurdities would follow, for “man” and “white” are truly predicated of a man, so that the whole together may be;3 again, if the thing “is white,” the whole conjointly “is white,” wherefore, it will be “a man white, white,” even to infinity; again, “a musician white walking,” and these frequently involved to infinity. Once more, if “Socrates” is “Socrates” and “man,” “Socrates” is also “Socrates man,” and if he is “man” and “biped,” he is also “man biped;” wherefore it is evident, if a man says conjunctions are simply produced,4 the result will be that he will utter many absurdities.
Let us now show how they are to be placed. Of things predicated, and of those of which it happens to be predicated, whatever are accidentally enunciated, either in respect of the same, or the one of the other, these will not be one; as “man is white,” and “a musician;” but “whiteness” and “music” are not one thing, for both are accidents to the same thing. Neither if it be true to call what is white musical, yet at the same time will “musical” “white” be one thing, for what is “white” is “musical” per accidens, so that “white musical” will not be one thing, wherefore neither is a man said to be “a good shoemaker” singly, but also “a biped animal,” because these are not predicated of him per accidens. Moreover, neither are such things which are inherent in another (to be added), hence, neither is “whiteness” (to be predicated) repeatedly, nor is “a man” “a man animal,” nor (a man) “biped,” since both animal and biped are inherent in man; still it is true to assert it singly of some one, as that “a certain man is a man,” or that “a certain white man is a white man,” but this is not the case always. But when some opposition is in the adjunct which a contradiction follows, it is not true, but false, as to call a dead man a man, but when such is not inherent, it is true. Or when something (contradictory) is inherent, it is always not true; but when it is not inherent, it is not always true, as “Homer” is something, “a poet,” for instance, “is” he therefore, or “is” he not? for “is” is predicated of Homer accidentally, since “is” is predicated of Homer because he is a poet, but not per se (or essentially). Wherefore, in whatever categories, contrariety is not inherent, if definitions are asserted instead of nouns, and are essentially predicated, and not accidentally, of these a particular thing may be truly and singly asserted; but non-being, because it is a matter of opinion, cannot truly be called a certain being, for the opinion of it is, not that it is, but that it is not.
The whole chapters, in the translation of Octavius Freire Owen (London: George Bell & Sons, 1889 (Bohn's Classical Library), vol. I, from the plates of the first edition (London: H. G. Bohn, 1853), same pagination).
Cajetan's commentary
1. Postquam declaravit diversitatem multiplicis enunciationis, intendit determinare de earum consequentiis. Et circa hoc duo facit, secundum duas dubitationes quas solvit. Secunda incipit; ibi: Verum autem est dicere etc. Circa primum tria facit: primo, proponit quaestionem; secundo ostendit rationabilitatem quaestionis; ibi: Si enim quoniam etc.; tertio, solvit eam; ibi: Eorum igitur etc. Est ergo dubitatio prima: Quare ex aliquibus divisim praedicatis de uno sequitur enunciatio, in qua illamet unitae praedicantur de eodem, et ex aliquibus non. Unde haec diversitas oritur? Verbi gratia; ex istis, Socrates est animal et est bipes; sequitur, ergo Socrates est animal bipes; et similiter ex istis, Socrates est homo et est albus; sequitur, ergo Socrates est homo albus. Ex illis vero, Socrates est bonus, et est citharoedus; non sequitur, ergo est bonus citharoedus. Unde proponens quaestionem inquit: Quoniam vero baec, scilicet praedicta, ita praedicantur composita, idest coniuncta, ut unum sit praedicamentum quae extra praedicantur, idest, ut ex eis extra praedicatis unite fiat praedicatio, alia vero praedicata non sunt talia, quae est inter differentia; unde talis innascitur diversitas? Et subdit exempla iam adducta, et ad propositum applicata: quorum primum continet praedicata ex quibus fit unum per se, scilicet, animal et bipes, genus et differentia; secundum autem praedicata ex quibus fit unum per accidens, scilicet, homo albus; tertium vero praedicata ex quibus neque unum per se neque unum per accidens inter se fieri sequitur; ut, citharoedus et bonus, ut declarabitur.
2. Deinde cum dicit: Si enim quoniam etc., declarat veritatem diversitatis positae, ex qua rationabilis redditur quaestio: si namque inter praedicata non esset talis diversitas, irrationabilis esset dubitatio. Ostendit autem hoc ratione ducente ad inconveniens, nugationem scilicet. Et quia nugatio duobus modis committitur, scilicet explicite et implicite; ideo primo deducit ad nugationem explicitam, secundo ad implicitam; ibi: Amplius, si Socrates etc. Ait ergo quod si nulla est inter quaecumque praedicata differentia, sed de quolibet indifferenter censetur quod quia alterutrum separatum dicitur, quod utrumque coniunctim dicatur, multa inconvenientia sequentur. De aliquo enim homine, puta Socrate, verum est separatim dicere quod, homo est, et albus est; quare et omne, idest et coniunctim dicetur, Socrates est homo albus. Rursus et de eodem Socrate potest dici separatim quod, est homo albus, et quod, est albus; quare et omne, idest, igitur coniunctim dicetur, Socrates est homo albus albus: ubi manifesta est nugatio. Rursus si de eodem Socrate iterum dicas separatim quod, est homo albus albus, verum dices et congrue quod est albus, et secundum hoc, si iterum hoc repetes separatim, a veritate simili non discedes, et sic in infinitum sequetur, Socrates est homo albus, albus, albus in infinitum. Simile quod ostenditur in alio exemplo. Si quis de Socrate dicat quod, est musicus, albus, ambulans, cum possit et separatim dicere quod, est musicus, et quod, est albus, et quod, est ambulans; sequetur, Socrates est musicus, albus, ambulans, musicus, albus, ambulans. Et quia pluries separatim, in eodem tamen tempore, enunciari potest, procedit nugatio sine fine. Deinde deducit ad implicitam nugationem, dicens, cum de Socrate vere dici possit separatim quod, est homo, et quod, est bipes, si coniunctim inferre licet, sequetur quod, Socrates sit homo bipes. Ubi est implicita nugatio. Bipes enim circumloquens differentiam hominis actu et intellectu clauditur in hominis ratione. Unde ponendo loco hominis suam rationem (quod fieri licet, ut docet Aristoteles II Topicorum), apparebit manifeste nugatio. Dicetur enim: Socrates est homo, idest, animal bipes, bipes. Quoniam ergo plurima inconvenientia sequuntur si quis ponat complexiones, idest, adiunctiones praedicatorum fieri simpliciter, idest, absque diversitate aliqua, manifestum est ex dictis. Quomodo autem faciendum est, nunc, idest, in sequentibus dicemus. Et nota quod iste textus non habetur uniformiter apud omnes quoad verba, sed quia sententia non discrepat, legat quicunque ut vult.
3. Deinde cum dicit: Eorum igitur etc., solvit propositam quaestionem. Et circa hoc duo facit: primo, respondet instantiis in ipsa propositione quaestionis adductis; secundo, satisfacit instantiis in probatione positis; ibi: Amplius nec quaecumque etc. Circa primum duo facit: primo namque, declarat veritatem; secundo, applicat ad propositas instantias; ibi: Quocirca etc. Determinat ergo dubitationem tali distinctione. Praedicatorum sive subiectorum plurium duo sunt genera: quaedam sunt per accidens, quaedam per se. Si per accidens, hoc dupliciter contingit, vel quia ambo dicuntur per accidens de uno tertio, vel quia alterum de altero mutuo per accidens praedicatur. Quando illa plura divisim praedicata sunt per accidens quovis modo, ex eis non sequitur coniunctim praedicatum; quando autem sunt per se, tum ex eis sequitur coniuncte praedicatum. Unde continuando se ad praecedentia ait: Eorum igitur quae praedicantur, et de quibus praedicantur, idest subiectorum, quaecumque dicuntur secundum accidens (et per hoc innuit oppositum membrum, scilicet per se), vel de eodem, idest accidentaliter concurrunt ad unius tertii denominationem, vel alterutrum de altero, idest accidentaliter mutuo se denominant (et per hoc ponit membra duplicis divisionis), haec, scilicet plura per accidens, non erunt unum, idest non inferent praedicationem coniunctam.
4. Et explanat utrumque horum exemplariter. Et primo, primum, quando scilicet illa plura per accidens dicuntur de tertio, dicens: Ut si homo albus est et musicus divisim. Sed non est idem, idest non sequitur adiunatim, ergo homo est musicus albus. Utraque enim sunt accidentia eidem tertio. Deinde explanat secundum, quando solum illa plura per accidens de se mutuo praedicantur, subdens: Nec si album musicum verum est dicere, idest, et etiamsi de se invicem ista praedicantur per accidens ratione subiecti in quo uniuntur, ut dicatur, homo est albus, et est musicus, et album est musicum, non tamen sequitur quod album musicum unite praedicetur, dicendo, ergo homo est albus musicus. Et causam assignat, quia album dicitur de musico per accidens, et e converso.
5. Notandum est hic quod cum duo membra per accidens enumerasset, unico tamen exemplo utrumque membrum explanavit, ut insinuaret quod distinctio illa non erat in diversa praedicata per accidens, sed in eadem diversimode comparata. Album enim et musicum, comparata ad hominem, sub primo cadunt membro; comparata autem inter se, sub secundo. Diversitatem ergo comparationis pluralitate membrorum, identitatem autem praedicatorum unitate exempli astruxit.
6. Advertendum est ulterius, ad evidentiam divisionis factae in littera, quod, secundum accidens, potest dupliciter accipi. - Uno modo, ut distinguitur contra perseitatem posterioristicam, et sic non sumitur hic: quoniam cum dicitur plura praedicata secundum accidens, - aut ly secundum accidens determinaret coniunctionem inter se, et sic manifeste esset falsa regula; quoniam inter prima praedicata, animal bipes, seu, animal rationale, est praedicatio secundum accidens hoc modo (differentia enim in nullo modo perseitatis praedicatur de genere, et tamen Aristoteles in textu dicit ea non esse praedicata per accidens, et asserit quod est optima illatio, est animal et bipes, ergo est animal bipes); - aut determinaret coniunctionem illarum ad subiectum, et sic etiam inveniretur falsitas in regula: bene namque dicitur, paries est coloratus, et est visibilis, et tamen coloratum visibile non per se inest parieti. - Alio modo, accipitur ly secundum accidens, ut distinguitur contra hoc quod dico, ratione sui, seu, non propter aliud, et sic idem sonat, quod, per aliud: et hoc modo accipitur hic. Quaecunque enim sunt talis naturae quod non ratione sui iunguntur, sed propter aliud, ab illatione coniuncta deficere necesse est, ex eo quod coniuncta illatio unum alteri substernit, et ratione sui ea adunata denotat ut potentiam et actum. - Est ergo sensus divisionis, quod praedicatorum plurium, quaedam sunt per accidens, quaedam per se, idest, quaedam adunantur inter se ratione sui, quaedam propter aliud. Ea quae per se uniuntur inferunt coniunctum, ea autem quae propter aliud, nequaquam.
7. Deinde cum dicit: Quocirca nec citharoedus etc., applicat declaratam veritatem ad partes quaestionis. Et primo, ad secundam partem, quia scilicet non sequitur: est bonus et est citharoedus; ergo est bonus citharoedus, dicens: Quocirca nec citharoedus bonus etc.; secundo, ad aliam partem quaestionis, quare sequebatur: est animal et est bipes; ergo est animal bipes: et ait: Sed animal bipes etc. Et subiungit huius ultimi dicti causam, quia, animal bipes, non sunt praedicata secundum accidens coniuncta inter se aut in tertio, sed per se. Et per hoc explanavit alterum membrum primae divisionis, quod adhuc positum non fuerat explicite. Adverte quod Aristoteles, eamdem tenens sententiam de citharoedo et bono et musico et albo, conclusit quod album et musicum non inferunt coniunctum praedicatum; ideo nec citharoedus et bonus inferunt citharoedus bonus simpliciter, idest coniuncte. Est autem ratio dicti, quia licet musica et albedo dissimiles sint bonitati et arti citharisticae in hoc, quod bonitas nata est denominare et subiectum tertium, puta hominem et ipsam artem citharisticam (propter quod falsitas manifeste cernitur, quando dicitur: est bonus et citharoedus; ergo bonus citharoedus), musica vero et albedo subiectum tertium natae sunt denominare tantum, et non se invicem (propter quod latenter est casus cum proceditur: est albus et est musicus; ergo est musicus albus), licet, inquam, in hoc sint dissimiles, et propter istam dissimilitudinem processus Aristotelis minus sufficiens videatur; attamen similes sunt in hoc quod, si servetur identitas omnimoda praedicatorum quam servari oportet, si illamet divisa debent inferri coniunctim, sicut musica non denominat albedinem, neque contra, ita nec bonitas, de qua fit sermo, cum dicitur, homo est bonus, denominat artem citharisticam, neque e converso. Cum enim bonum sit aequivocum, licet a consilio, alia ratione dicitur de perfectione citharoedi, et alia de perfectione hominis. Quando namque dicimus, Socrates est bonus, intelligimus bonitatem moralem, quae est hominis bonitas simpliciter (analogum siquidem simpliciter positum sumitur pro potiori); cum autem infertur, citharoedus bonus, non bonitatem moris sed artis praedicas: unde terminorum identitas non salvatur. Sufficienter igitur et subtiliter Aristoteles eamdem de utrisque protulit sententiam, quia eadem est haec, et ibi ratio etc.
8. Nec praeterendum est quod, cum tres consequentias adduxit quaestionem proponendo, scilicet; est animal et bipes; ergo est animal bipes: et, est homo et albus; ergo est homo albus: et, est citharoedus et bonus; ergo est bonus citharoedus; et duas primas posuerat esse bonas, tertiam vero non; huius diversitatis causam inquirere volens, cur solvendo quaestionem nullo modo meminerit secundae consequentiae, sed tantum primae et tertiae. Indiscussam namque reliquit an illa consequentia sit bona an mala. - Et ad hoc videtur mihi dicendum quod ex his paucis verbis etiam illius consequentiae naturam insinuavit. Profundioris enim sensus textus capax apparet cum dixit quod, non sunt unum album et musicum etc., ut scilicet non tantum indicet quod expositum est, sed etiam eius causam, ex qua natura secundae consequentiae elucescit. Causa namque quare album et musicum non inferunt coniunctam praedicationem est, quia in praedicatione coniuncta oportet alteram partem alteri supponi, ut potentiam actui, ad hoc ut ex eis fiat aliquo modo unum, et altera a reliqua denomiretur (hoc enim vis coniunctae praedicationis requirit, ut supra diximus de partibus definitionis); album autem et musicum secundum se non faciunt unum per se, ut patet, neque unum per accidens. Licet enim ipsa ut adunantur in subiecto uno sint unum subiecto per accidens, tamen ipsamet quae adunantur in uno, tertio subiecto, non faciunt inter se unum per accidens: tum quia neutrum informat alterum (quod requiritur ad unitatem per accidens aliquorum inter se, licet non in tertio); tum quia non considerata subiecti unitate, quae est extra eorum rationes, nulla remanet inter ea unitatis causa. Dicens ergo quod album et musicum non sunt unum, scilicet inter se, aliquo modo, causam expressit quare coniunctim non infertur ex eis praedicatum. Et quia oppositorum eadem est disciplina, insinuavit per illamet verba bonitatem illius consequentiae. Ex eo enim quod homo et albus se habent sicut potentia et actus, (et ita albedo informet, denominet atque unum faciat cum homine ratione sui), sequitur quod ex divisis potest inferri coniuncta praedicatio; ut dicatur: est homo et albus; ergo est homo albus. Sicut per oppositum dicebatur quod ideo musicum et album non inferunt coniunctum praedicatum quia neutrum alterum informabat.
9. Nec obstat quod album faciat unum per accidens cum homine: non enim dictum est quod unitas per accidens aliquorum impedit ex diversis inferre coniunctum, sed quod unitas per accidens aliquorum ratione tertii tantum est illa quae impedit. Talia enim quae non sunt unum per accidens nisi ratione tertii, inter se nullam habent unitatem; et propterea non potest inferri coniunctum, ut dictum est, quod unitatem importat. Illa vero quae sunt unum per accidens ratione sui, seu inter se, ut, homo albus, cum coniuncta accipiuntur, unitate necessaria non carent, quia inter se unitatem habent. Notanter autem apposui ly tantum: quoniam si aliqua duo sunt unum per accidens, ratione tertii subiecti scilicet, sed non tantum ex hoc habent unitatem, sed etiam ratione sui, ex hoc quod alterum reliquum informat, ex istis divisis non prohibetur inferri coniunctum. Verbi gratia, optime dicitur: est quantum et est coloratum; ergo est quantum coloratum: quia color informat quantitatem.
10. Potes autem credere quod secunda illa consequentia, quam non explicite confirmavit Aristoteles respondendo, sit bona et ex eo quod ipse proponendo quaestionem asseruit bonam, et ex eo quod nulla instantia reperitur. Insinuavit autem et Aristoteles quod sola talis unitas impedit illationem coniunctam, quando dixit quaecunque secundum accidens dicuntur vel de eodem vel alterutrum de altero. Cum enim dixit, secundum accidens de eodem, unitatem eorum ex sola adunatione in tertio posuit (sola enim haec per accidens praedicantur de eodem, ut dictum est); cum autem addidit, vel alterutrum de altero, mutuam accidentalitatem ponens, ex nulla parte inter se unitatem reliquit. Utraque ergo per accidens adducta praedicata, in tertio scilicet vel alterutrum, quae impediant illationem coniunctam, nonnisi in tertio unitatem habent.
11. Deinde cum dicit: Amplius nec etc., satisfacit instantiis in probatione adductis, et in illis in quibus explicita committebatur nugatio, et in illis in quibus implicita; et ait quod non solum inferre ex divisis coniunctum non licet quando praedicata illa sunt per accidens, sed nec etiam quaecunque insunt in alio: idest, sed nec hoc licet quando praedicata includunt se, ita quod unum includatur in significato formali alterius intrinsece, sive explicite, ut album in albo, sive implicite, ut animal et bipes in homine. Quare neque album frequenter dictum divisim infert coniunctum, neque homo divisim ab animali vel bipede enunciatum, animal bipes, coniunctum cum homine infert; ut dicatur, ergo Socrates est homo bipes, vel animal homo. Insunt enim in hominis ratione, animal et bipes actu et intellectu, licet implicite. Stat ergo solutio quaestionis in hoc, quod unitas plurium per accidens in tertio tantum et nugatio, impediunt ex divisis inferri coniunctum; et consequenter, ubi neutrum horum invenitur, ex divisis licebit inferre coniunctum. Et hoc intellige quando divisae sunt simul verae de eodem etc.
No English translation of this commentary is in the public domain: the Latin is given here.
Notes of the Leonine editors
*Ed. c.: animal vel bipes.