Book I, lectio XXXVOSTENDITUR ANALYTICE QUOD IN PRAEDICATIS NON EST IN INFINITUM PROCEDERE, NEQUE IN SURSUM NEQUE IN DEORSUM
Aristotle's text
Analytice autem manifestum est per hoc velocius quod neque in sursum neque in deorsum infinita praedicantia contingit esse in demonstrativis scientiis, de quibus intentio est. Demonstratio quidem enim est, quaecunque ipsa insunt secundum seipsa rebus. Secundum seipsa autem dupliciter: quaecunque enim illis insunt in eo quod quid est, et in quibus ipsa in eo quod quid est insunt ipsis: ut numero impar, quod inest quidem numero, est autem ipse numerus in ratione ipsius; et iterum multitudo aut divisibile in ratione numeri est. Horum autem neutra contingit esse infinita, nec ut impar numeri: iterum enim si impari aliud insit, cui inerat existenti; hoc autem si est, primum numerus inerit his quae insunt ipsi. Si igitur non contingit infinita huiusmodi esse in uno, neque in sursum erunt infinita. At vero necesse est omnia inesse primo, ut numero, et in illis numerum: quare convertibilia erunt, sed non excedentia. Neque etiam quaecunque sunt in eo quod quid est, nec haec infinita sunt: nec enim esset definire. Quare si praedicantia quidem per se omnia dicuntur, haec autem non infinita sunt, stabunt utique in sursum; quare et in deorsum. Si autem sic est, et quae sunt in medio duorum terminorum semper sunt finita. Si vero hoc est, manifestum iam est et demonstrationum quod necesse est principia esse, et non omnium esse demonstrationem, quod vere diximus quosdam dicere iuxta principium. Si enim sunt principia, non omnia sunt demonstrabilia, neque in infinitum possunt ire: esse enim horum quodlibet nihil aliud est, quam esse nullum spatium sine medio et indivisibile, sed omnia divisibilia. Intus enim immitendo terminum, sed non assumendo, demonstratur id quod demonstratur. Quare si hoc in infinitum contingit ire, contingeret utique duorum terminorum infinita esse interius media. Sed hoc impossibile est, si praedicamenta steterint superius et inferius. Quod autem stent, demonstratum est logice prius, analytice vero nunc.
The Latin version St Thomas commented, as the Leonine edition prints it.
In things predicated therefore as to what a thing is, this is clear, for if it is possible to define, or if the very nature of a thing may be known, but infinites cannot be passed through, it is necessary that those things should be finite which are pre-dicated with respect to what a thing is. We must however speak universally thus: a white thing we may truly say walks, also that that great thing is wood; more-over, that the wood is great, and that the man walks, yet there is a difference between speaking in this way and in that. For when I say that that white thing is wood, then I say that what happens to be white is wood, but what is white is not, as it were, a subject to wood, since neither being white, nor what is a certain white thing, became wood, so that it is not (wood) except from accident. But when I say that the wood is white, I do not say that something else is white, but it happens to that1 to be wood, (as when I say that a musician is white, for then I mean that the man is white, to whom it happens to be a musician,) but wood is the subject which became (white), not being any thing else than what is wood, or a certain piece of wood. If indeed it is necessary to assign names, let speaking in this way2 be to predicate, but in that way be either by no means to predicate, or to predicate indeed, not simply, but according to accident. That which is predicated is as white, but that of which it is predicated as wood; now let it be supposed that the predicate is always spoken of what it is predicated of simply, and not according to accident, for thus demonstrations demonstrate. Therefore when one thing is predicated of one, it will be predicated either in respect of what a thing is, or that it is a quality, or a quantity, or a relative, or an agent, or a patient, or that it is some where, or at some time.
Moreover, those which signify substance, signify that the thing of which they are predicated, is that which it is, or something belonging to it, but whatever do not signify substance, but are predicated of another subject, which is neither the thing itself, nor something belonging to it, are accidents, as white is predicated of man, since man is neither white, nor any thing which belongs to white, but is perhaps animal, for man is that which is a certain animal. Such as do not signify substance it is necessary should be predicated of a certain subject, and not be something white, which is white, not being any thing else. For, farewell to ideas, for they are mere prattlings, and if they exist, are nothing to the subject, since demonstrations are not about such things.3 Again, if this is not a quality of this, and that 2. of this, neither a quality of a quality, it is impossible that they should be thus mutually predicated of each other, still they may possibly be truly said, but cannot truly be mutually predicated. For will they be predicated as substance, as being either the genus or the difference of what is predicated? It has been shown that these will not be infinite, neither in a descending nor in an ascending progression, as for instance, man is a biped, this an animal, this something else; neither can animal be predicated of man, this of Callias, this of something else, in respect to what a thing is. For we may define the whole of this to be substance, but we cannot penetrate infinites by perception, wherefore neither are there infinites upwards or downwards, for we cannot define that of which infinites are predicated. They will not indeed be mutually predicated of each other as genera, for genus would be a part itself, neither will quality nor any of the other categories be (mutually) predicated, except by accident, for all these are accidents, and are predicated of substances. But neither will there be infinites in ascending series, for of each thing, that is predicated, which signifies either a certain quality, or a certain quantity, or something of this kind, or those which are in the substance, but these are finite, and the genera of the categories are finite, since (a category) is either quality, or quantity, or relation, or action, or passion, or where, or when. One thing is however supposed to be predicated of one, but those not to be mutually predicated which do not signify what a thing is, since all these are accidents, but some are per se, others after a different manner, and we say all these are predicated of a certain subject, but that accident is not a certain subject, for we do not assume any thing of this kind to be, which not being any thing else, is said to be what it is said to be, but we say that it is predicated of something else, and certain other things of another thing.4 Neither then can one thing be predicated of one (infinitely) upwards, nor downwards, for those of which accidents are predicated, are such as are contained in the substance of each thing, but these are not infinite. Both these indeed and accidents are ascending, and both are not infinite, wherefore it is necessary that there should be something5 of which primarily something6 is predicated, and something else of this, also that this should stop, and that there should be something|| which is neither predicated of another prior thing, nor another prior thing of it. This then is said to be one mode of demonstration, but there is another besides, if there is a demonstration of those of which certain things are previously predicated, but of what there is demonstration, it is not possible to be better affected towards them than to know them, nor can we know without demonstration.7 Still if this8 becomes known through these, but these we do not know, nor are better affected towards them than if we knew them, neither shall we obtain scientific knowledge of that which becomes known through these. If then it is possible to know any thing simply through demonstration, and not from certain things, nor from hypothesis, it is necessary that the intermediate predications should stop; for if they do not stop, but there is always something above what is assumed, there will be a demonstration of all things, so that if we cannot pass through infinites, we shall not know by demonstration those things of which there is demonstration. If then we are not better affected towards them than if we knew them, it will be impossible to know any thing by demonstration simply, but by hypothesis. Logically then from these things a person may believe about what has been said, but analytically9 it is more concisely manifest thus, that there cannot be infinite predicates in demonstrative sciences, the subject of the present treatise, either in an ascending or descending series. For demonstration is of such things as are essentially present with things, essentially in two ways, both such as are in them in respect of what a thing is, and those in which the things themselves are inherent in respect of what a thing is, thus the odd in number which indeed is inherent in number, but number itself is inherent in the definition of it, again also, multitude or the divisible is inherent in the definition of number. Still neither of these can be infinites, nor as the odd is predicated of number, for again there will be something else in the odd, in which § being inherent,|| (the odd) would be inherent, and if this be so, number will be first inherent in those things which are inherent in it. If then such infinites cannot be inherent in the one, neither will there be infinites in ascending series. Still it is necessary that all should be inherent in the first, for example, in number, and number in them, so that they will reciprocate, but not be more widely extensive. Neither are those infinite which are inherent in the definition of a thing, for if they were, we could not define, so that if all predicates are predicated per se, and these are not infinite, things in an upward progression will stop, wherefore also those which descend.
If then this be so, those also which are between the two terms will be always finite, but if this be the case, it is clear now that there must necessarily be principles of demonstrations, and that there is no demonstration of all things, as we observed in the beginning, certain persons assert. For if there be principles, neither are all things demonstrable, nor can we progress to infinity, since that either of these should be, is nothing else than that there is no proposition immediate and indivisible, but that all things are divisible, since what is demonstrated is demonstrated from the term10 being inwardly introduced, and not from its being (outwardly) assumed. Wherefore if this § may possibly proceed to infinity, the media between two terms|| might also possibly be infinite, but this is impossible, if predications upwards and downwards stop, and that they do stop, has been logically shown before, and analytically now.
The whole chapters, in the translation of Octavius Freire Owen (London: George Bell & Sons, 1889 (Bohn's Classical Library), vol. I, from the plates of the first edition (London: H. G. Bohn, 1853), same pagination).
Synopsis by the Leonine editors
1. Argumentum lectionis. — 2. Analytica, quae est pars logicae, non considerat nisi praedicationes per se; atque ideo est via expeditior ad demonstrandum quod in praedicationibus non sit abire in infinitum. — 3. Demonstratio est solum circa illa quae per se insunt rebus; et ideo scientia demonstrativa via analytica utitur. — 4. Duo primi modi praedicandi per se. — 5. Thesis: In utroque modo praedicationis non est abire in infinitum, sed standum est in aliquo ultimo. — 6. Probatur quoad secundum modum dicendi per se: Prima ratio est, quia id de quo aliquid praedicatur per se tali modo, est de definitione eius quod praedicatur; sed quae sunt de definitione alicuius non sunt infinita; ergo non est in huiusmodi praedicationibus abire in infinitum. — 7. Altera ratio est, quia in hoc secundo praedicandi modo praedicata per ordinem accepta ita insunt primo subiecto ut vicissim subiectum omnibus illis insit; consequenter convertibilia erunt subiectum et praedicata, et non erit accipere secundum hunc modum infinita praedicata in sursum vel in deorsum. — 8. Probatur thesis quoad primum modum dicendi per se: Quia quae praedicantur hoc modo, ponuntur in definitione subiecti; non autem contingit abire in infinitum in definitionibus in sursum, neque etiam in deorsum. — 9. Corollarium primum: Quia extrema sunt determinata, non contingit media esse infinita. — 10. Corollarium alterum: Et quia media non sunt infinita, in demonstrationibus non proceditur in infinitum; sed necesse est esse aliqua principia quae non demonstrantur.
St Thomas's commentary
1. Postquam Philosophus ostendit logice quod non sit procedere in infinitum in praedicatis in sursum aut deorsum a, hic ostendit idem analytice. Et divi-ditur in duas partes: in prima ostendit principale propositum; in secunda infert quaedam corollaria ex dictis; ibi: Monstratis autem his manifestum etc. Circa primum duo facit: primo, proponit quod intendit: secundo, probat propositum; ibi: Demonstratio quidem enim etc.
2. Dicit ergo primo, quod hoc quod non contingit in demonstrativis scientiis, de quibus intendimus, praedicationes in infinitum procedere, neque in sursum neque in deorsum, brevius et citius poterit manifestari analytice quam manifestatum sit logice. Ubi considerandum est quod analytica, idest demonstrativa scientia, quae resolvendo ad principia per se nota iudicativa dicitur, est pars logicae, quae etiam dialecticam sub se continet. Ad logicam autem communiter pertinet considerare praedicationem universaliter, secundum quod continet sub se praedicationem quae est per se, et quae non est per se. Sed demonstrativae scientiae propria est praedicatio per se. Et ideo supra logice probavit propositum, quia ostendit universaliter in omni genere praedicationis non esse processum in infinitum; hic autem intendit ostendere analytice, quia hoc probat solum in his, quae praedicantur per se. Et haec est via expeditior: et ideo sufficit ad propositum, quia in demonstrationibus non utimur nisi tali modo praedicationis.
3. Deinde cum dicit: Demonstratio quidem etc., ostendit propositum. Et circa hoc tria facit: primo, proponit qua praedicatione analytica, idest demonstrativa scientia, utatur, quia praedicatione per se; secundo, resumit quot sunt modi talis praedicationis; ibi: Per seipsa vero etc.; tertio, ostendit quod in nullo modo praedicationis per se possit procedi in infinitum; ibi: Horum autem neutra contingunt etc. Dicit ergo primo, quod demonstratio est solum circa illa, quae per se insunt rebus. Tales enim sunt eius conclusiones, et ex talibus demonstrat, ut supra habitum est.
4. Deinde cum dicit: Secundum seipsa autem etc., ponit duos modos praedicandi per se. Nam primo quidem praedicantur per se quaecunque insunt subiectis in eo quod quid est, scilicet cum praedicata ponuntur in definitione subiecti. Secundo, quando ipsa subiecta insunt praedicatis in eo quod quid est, idest quando subiecta ponuntur in definitione praedicatorum. Et exemplificat de utroque modo. Nam impar praedicatur de numero per se secundo modo, quia numerus ponitur in definitione ipsius imparis. Est enim impar numerus medio carens. Multitudo autem vel divisibile praedicatur de numero, et ponitur in definitione eius. Unde huiusmodi praedicantur per se de numero primo modo. Alii autem modi, quos supra posuit, reducuntur ad istos.
5. Deinde cum dicit: Horum autem neutra etc., ostendit quod in utroque modo praedicationis per se necesse est esse statum. Et circa hoc tria facit: primo, ostendit quod necessarium est esse statum in utroque modo praedicationis per se, tam in sursum quam in deorsum; secundo, concludit quod non possit esse infinitum in mediis; ibi: Si autem sic est etc.; tertio, concludit quod non potest procedi in infinitum in demonstrationibus; ibi: Si vero hoc etc. Circa primum duo facit: primo, ostendit propositum in secundo modo dicendi per se, quando scilicet subiectum ponitur in definitione praedicati; secundo, in primo modo, quando praedicatum ponitur in definitione subiecti; ibi: Neque etiam quaecunque etc.
6. Circa primum ponit duas rationes. Circa quarum primam sic procedit: primo quidem praemittit propositum, scilicet quod in neutro modo dicendi per se contingit in infinitum procedere; deinde probat hoc in secundo modo, puta cum impar praedicatur de numero. Si enim procedatur ulterius, quod aliquid aliud praedicetur per se de impari secundum istum modum dicendi per se, sequitur quod impar insit in definitione eius. Numerus autem ponitur in definitione imparis: unde sequeretur quod etiam numerus ponatur in definitione illius tertii, quod per se inest impari. Sed hic non contingit abire in infinitum, ut scilicet infinita insint in definitione alicuius, sicut supra probatum est. Relinquitur ergo quod in talibus per se praedicationibus non contingit procedere in infinitum in sursum, idest ex parte praedicati.
7. Secundam rationem ponit ibi: At vero necesse est omnia etc., et dicit quod quantumcunque procedatur in huiusmodi per se praedicationibus secundi modi, oportebit quod omnia praedicata per ordinem accepta insint primo subiecto, puta numero, quasi praedicata de eo: quia si impar per se praedicatur de numero, oportet quod quidquid per se praedicatur de impari, etiam per se praedicetur de numero. Et iterum oportet quod numerus omnibus illis insit; quia si numerus ponitur in definitione imparis, oportet quod ponatur in definitione omnium eorum, quae definiuntur per impar. Et ita sequitur quod mutuo sibi invicem insint. Ergo erunt convertibilia et non se invicem excedentia; sic enim propriae passiones se habent ad sua subiecta. Unde si etiam sint infinita per se praedicata secundum hunc modum, non erit ad propositum, quo aliquis intendit ponere infinita in praedicatis esse, vel in sursum vel in deorsum.
8. Deinde cum dicit: Neque etiam quaecunque sunt etc., probat propositum in primo modo dicendi per se: et dicit quod illa, quae praedicantur in eo quod quid est, idest quasi posita in definitione subiecti, non possunt esse infinita, quia non contingeret definire, ut supra probatum est. Ex hoc ergo concludit quod si omnia, quae praedicantur in demonstrationibus, per se praedicantur, et in praedicatis per se non est procedere in infinitum in sursum, necesse est quod praedicata in demonstrationibus stent in sursum. Et ex hoc etiam sequitur quod stent in deorsum, quia ex quacunque parte ponatur infinitum, tollitur scientia et definitio, ut ex supra dictis patet.
9. Deinde cum dicit: Si autem sic est etc., concludit ex praemissis quod si est status in sursum et deorsum, quod media non contingit esse infinita. Supra enim ostendit quod extremis existentibus determinatis, media non possunt esse infinita.
10. Deinde cum dicit: Si vero hoc est etc., concludit ulterius quod in demonstrationibus non proceditur in infinitum: et dicit quod si praedicata sunt vera, necesse est esse aliqua prima principia demonstrationum, quae non demonstran-
No English translation of this commentary is in the public domain: the Latin is given here.
Notes of the Leonine editors
a) In sursum etc.—Codd., exc. H.—P om. in; H: neque in sursum.—D: aut et deorsum; H: neque deorsum; I: vel in deorsum; M: aut in deorsum.
β) Non contingit etc. - ABGKNO: non contingat; CT: non convenit; C: demtivis scient. in quibus; I: in demtivis scientiis procedere in infinitum demonstrationes, neque etc.
γ) Iudicativa dicitur etc. - BDELHKMOQT et s. m. A: iudicativa est (est etiam edd. a et c), pars logicae est, quae (Q, et quae); CILN et p. m. A: iudicativa est pars logicae (N, pars logicae est), quae; S p. m.: iudicativa est pars logicae, quam dialectica sub etc.; s. m.: iudicativa dicitur, est pars logicae, quam dialectica.
δ) Qua praedicatione etc. - ABI: quali praedicatione etc., et B om. idest demonstrativa; E: qualiter praedic.; H: idest demonstratio, utatur, et om. quia praedic. per se; K: idest demonstrativa scientia vel conclusio utatur, quia et (et etiam CDEGMS) praedic. etc.; Q om. scientia; LT: quia in praedic. - Infra cod. Q omittit tertium divisionis membrum: tertio...contingunt etc., et postea erronee illud ponit ante verba Tales enim etc. Alii autem codices (exc. H) legunt: tertio ostendit in (CDGKLMNST om. in)...posse procedi (M, esse processum) in inf. H om. quod in et possit.
ε) Nam impar etc. - Loco τοῦ per se B habet in; AI om. secundo modo; at haec omissio obscuram reddit s. Thomae lectionem. Sed neque sustinenda est lectio codd., qui (exc. EGT) loco τοῦ quia, ponunt et. E hab. lac.; T om. quia. - Deinde G: numerus ponitur in eius definitione. Est etc.; AHIQ om. ipsius.
ζ) Quos supra posuit etc. - Q: quos superius; Codd. (exc. E): reduc. ad hos; E om. ad istos. - Cur ad duos primos reducantur quatuor modi dicendi per se, ex declaratis in cit. lectione x est manifestum. Tertius enim modus dicendi per se est potius modus essendi quam modus praedicandi. Relinquitur quartus modus, qui ad secundum reducitur: eatenus namque isti duo modi distinguuntur, quatenus in quarto attenditur ratio causandi, hoc est, subiectum consideratur in genere causae efficientis respectu suae passionis; in secundo vero ratio praedicandi, hoc est, subiectum assumitur ut causa materialis respectu suae passionis, seu praedicati, quod in propositione se habet ut formale (Cf. lect. cit., not. ρ, et lect. praec., not. σ).
η) Quod impar insit etc. - ABDHQS: impar insit; CEILMNT: impar sit. Legimus cum codd. impar, prout sensus manifeste requirit. P: impari insit. - G p. m. erronee: in definitione imparis; H et s. m. CDS: in definitione illius; BEGKLMQT et p. m. AD om. tum eius tum illius.
θ) Sed hic non contingit etc. - A: Sed oportet quod hic non contingat abire in infinitum, sicut in his quae in definitione alicuius etc. - O: Sed hic non potest abire etc.
ι) Procedere in infinitum in sursum; idest ex parte praedicati. - Recte hoc dicitur. Etenim praedicatum latius patet, seu est in plus, quam subiectum; et quia ad universale assurgimus abstrahendo a differentiis quibus contrahitur vel ad individua, vel ad species, vel ad genera, hinc universale est quid sursum constitutum, sub quo individua, species et genera deorsum posita intelliguntur. Hinc ire de subiecto ad praedicatum dicitur ire in sursum; et ire deorsum est ire de universali ad minus universale, hoc est de praedicato ad subiectum (Cf. lect. XXXI, nn. 7, 8, et in nott.). - K et p. m. A om. in sursum, quod tamen requiri patet ex addito, idest; I om. idest; IQ: a parte; alii codd. (exc. L) non bene: in parte, quod in A videtur correctum iuxta lectionem IQ.
κ) Per ordinem accepta insint etc. — Cod. I: per se accepta; A: primo subiecto insint; O: insint primo subiectis. — A loco quasi praedicata, habet, quod praedicatur; O: idest praedicata; I om. quasi. — IOS: quia scilicet si impar; in D inter quia et si expungitur hiis, quod videtur esse corruptio τοῦ scilicet; INO: impar praedicatur de numero per se; LT om. per se; I: quia iterum oportet quod quidquid; Codd. (exc. O): quidquid per se praedicatur: quam lectionem adoptavimus. P om. per se. — G et Q peculiares habent lectiones non adoptandas. G: quasi praedicata de eo: par scilicet et impar per se praedicantur de numero. Et iterum oportet quod quaecunque per se praedicantur de impari, etiam de se praedicentur de numero. Et iterum oportet etc.; Q: accepta insit per se secundo modo, puta medio: quod dicat quia si impar praedicatur de numero, oportet etc.
λ) Non contingeret definire. — P: non contingit infinita definire. Sed codd. omnes omittunt infinita, et (exc. DE) legunt contingeret; textus Arist., οὐδὲ γὰρ ἂν εἴη ὁρίσασθαι. Codd. lectio est praeferenda, tum quia conformis textui, tum quia sensus eam requirit: nam dicitur quod ea, quae praedicantur per se primo modo, non possunt esse infinita, quia secus tolleretur scientia et definitio, prout etiam in fine num. habetur. — Cod. D habet contingit; E: contingunt. — Infra cod. O: Et ex hoc concludit. — A: quod si omnia praedicata in etc. — Praedicantur habet semel et bis codd., loco τοῦ ponuntur P.
μ) Si principia demonstrarentur. — Est lectio codd., exc. ADHQT, qui habent demonstrantur. Praeterea codd. (exc. HN): sequeretur; HN: sequitur. P: demonstrantur, sequitur.
ν) Quam ponere. — Codd. ACDEGIKLMORST iterum legunt nihil est aliud, ante verba quam ponere. Et hanc lectionem exhibent etiam HQ: nam H: nihil aliud est ponere quam ponere; Q: principia, vel enim est aliud ponere nullum. — Infra vero B et s. m. D lectionem habent diversam a lectione P et aliorum codd.: B: duos terminos sibi invicem non cohaerere; D s. m.: duos terminos non sibi invicem cohaerere; P: sibi invicem cohaerere. Adoptavimus lectionem cod. B, quia evidenter requiritur a sensu contextus. — Cod. E om. cum P particulam negativam non, at omittit etiam τὸ nisi ante per medium, et ideo redit quoad sensum ad lectionem cod. B et s. m. D.
ξ) Quaelibet propositio. — AB om. prop.; HKS et p. m. D: quaelibet probatio; aman. C expungit inductio, et pergit propositio; item I expungit propositio s et prosequitur probatio. — B: sint inducta.