PG 1, col. 300
In English: First Epistle to the Corinthians 44
σθαι τῆς λειτουργίας. Ἀμαρτία γὰρ οὐ μκρὰ ἡpæν
ἔσται, ἐὰν τοὺς ἀμέμπως καὶ ὁσίως προσενεγαόππας
τὰ δῶρα τῆς ἐπισκοπῆς ἀποβάλωμεν (98). Μακόφαι
εἱ προοδοιπορήσαντες πρεσβύτεροι, οἶτινες ἔγααρτæs
καὶ τελείαν ἔσχον τὴν ἀνάλυσιν· οὐ γὰρ εὐλαβῦπεα
μή τις αὐτοὺς μεταστήσῃ ἀπὸ τοῦ ἰδρυρένου ὐαῖς
τόπου. Ὁρῶμεν γὰρ ὅτι ἐνίους ὑμεῖς μετηγάαα
καλῶς πολιτευομένους,] ἐκ τῆς ἀμέμπῖες αὐπτς
τετιμημένης λειτουργίας (99).
ΚEaΑAAtoN M8.
Contentiosi estis, fratres, et in rebus quæ ad σιλόνεικ[οί] ἐστε, ἀδελφοὶ, καὶ ζηλωταὶ πειὶ[μὴ)
VAutoudu NoTæ.
Munera sanc.a, vesoa sunt Stephani ll, papæ, ad
Pippinum regem, id est Corpus Domini nostri Jas
Christi, in suis contammnatis vasis, quæ folles re-
cant, miserunt, et cibo carnium copoioso saturaticem.-
edebant eadem munesa. In epistola de morte Hνe-
rongri, ante finem : d signum dilectionis inopinω-
bilis, ut idem sit dator quod datum,(ita lege cums
editione antiqua Lugdunensi), et donator idem st
quod ipsum donum. Ab Æthiopibus quoque eucha-
ristia dicatur appellari 2SE, quod interprete ess-
gelista Marco cap. vn, vers.11, est δῶρον. Quid
plura? cum passim aucctores hoc modo usurpet
δῶρα, munera, donα; προσφέρειν, προσφορά, sacri-
cium vel sacrificia oferre, et similia. Est itaque hæc
δώρων et δωρεᾶς acceptio jam a temporibus aposto-
lics usitata:atque a Judæis ad Christianos transii.
Casaubonum fugit ratio, seu potius memoria,
quando in exercitatione 16, cap. 51, ista habett:
Aliquando Patribus Eucharistia dicitur δῶρον ἐξ-
τήριον, donum a discedente donatum, Sic srriiit
Basilias in Homilia de charitate, Christum reliquiae
ἐξιτήριον δῶρον τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς, μλλοπα
συμπληροῦν τὴν ἐν σαρκὶ οἰκονομίαν. Neliquisse, in-
quam, suis discipulis donum prolectitium, cumu isiii
esset, ut dispensationem in carne sua impleret, Aun
enim de Eucharistia loquitur magnus doctor,in epi-
stola 77, unde locum excerpsit Symneon LLogotheta
oratione 3 De charitate; sed agpt de pace, quam
ἐξιτήριον δῶρον appellat ob Chrst oraculum
Joan. Xv, 27, quemadmodum et Gregorius Τheclo-
gus ad finem orationis 14. Coτ. - Δῶρα. Nems
veterum ita sine adjecto simpliciter locutus est;
amuubiguum enim velitne primitias, gratiarum ac-
tiones, eleemosynam, etc. Sanguis et Curpus Do-
mini sunt dona Dei. Bκas. - 7ῆς ἐπισκοπῆς
Hanc vocem Juniis errore gravi construxerat cum
δῶρα, cum hoc debeat construi cum προσεαεγκόr-
τας. ΕEpnI.
(99) Τεταμημέτης λειιτοτργίας. Cum sedulams
curam iis præstare soliti simus, quæ in honore αc
pretio habemus, λειτουργίαν τιμᾷν dicuntur, qut
munera sua diligenter obeunt. Cyrillus im Julianrs
Iih. V, c. 243: Οτι ζώου παντὸς ἀπεσχήμεθα αρὶ
τὸν τοῦ Πυθαγόρου τετιμήκαμεν λῆρον. Xlementins
Homit. 3, c. 59: Μηδέποτε τὸ τῆς μοναρχίας πμή·
σαντες ἀγαθόν. Εus intelligit, qui sententiam de
unitata Dei fixam ratamque uon servant. Similitcr
apud Platonem φοβεῖσθαι δόξαν idem valet ac ἔπαε·
σθαι δόξῃ. Vide Τheodoritun heraρ. I, ρ. G.
Dav. GμαL.
(106) Ἐνκύπτετε. Ita procul dubio eα cod. æs.
legendum est : enim EN - Ε; qui usitatinr τt
scibendi mos in hoc mmsto. VVatt. In.
ἔσται, ἐὰν τοὺς ἀμέμπως καὶ ὁσίως προσενεγαόππας
τὰ δῶρα τῆς ἐπισκοπῆς ἀποβάλωμεν (98). Μακόφαι
εἱ προοδοιπορήσαντες πρεσβύτεροι, οἶτινες ἔγααρτæs
καὶ τελείαν ἔσχον τὴν ἀνάλυσιν· οὐ γὰρ εὐλαβῦπεα
μή τις αὐτοὺς μεταστήσῃ ἀπὸ τοῦ ἰδρυρένου ὐαῖς
τόπου. Ὁρῶμεν γὰρ ὅτι ἐνίους ὑμεῖς μετηγάαα
καλῶς πολιτευομένους,] ἐκ τῆς ἀμέμπῖες αὐπτς
τετιμημένης λειτουργίας (99).
ΚEaΑAAtoN M8.
Contentiosi estis, fratres, et in rebus quæ ad σιλόνεικ[οί] ἐστε, ἀδελφοὶ, καὶ ζηλωταὶ πειὶ[μὴ)
VAutoudu NoTæ.
Munera sanc.a, vesoa sunt Stephani ll, papæ, ad
Pippinum regem, id est Corpus Domini nostri Jas
Christi, in suis contammnatis vasis, quæ folles re-
cant, miserunt, et cibo carnium copoioso saturaticem.-
edebant eadem munesa. In epistola de morte Hνe-
rongri, ante finem : d signum dilectionis inopinω-
bilis, ut idem sit dator quod datum,(ita lege cums
editione antiqua Lugdunensi), et donator idem st
quod ipsum donum. Ab Æthiopibus quoque eucha-
ristia dicatur appellari 2SE, quod interprete ess-
gelista Marco cap. vn, vers.11, est δῶρον. Quid
plura? cum passim aucctores hoc modo usurpet
δῶρα, munera, donα; προσφέρειν, προσφορά, sacri-
cium vel sacrificia oferre, et similia. Est itaque hæc
δώρων et δωρεᾶς acceptio jam a temporibus aposto-
lics usitata:atque a Judæis ad Christianos transii.
Casaubonum fugit ratio, seu potius memoria,
quando in exercitatione 16, cap. 51, ista habett:
Aliquando Patribus Eucharistia dicitur δῶρον ἐξ-
τήριον, donum a discedente donatum, Sic srriiit
Basilias in Homilia de charitate, Christum reliquiae
ἐξιτήριον δῶρον τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς, μλλοπα
συμπληροῦν τὴν ἐν σαρκὶ οἰκονομίαν. Neliquisse, in-
quam, suis discipulis donum prolectitium, cumu isiii
esset, ut dispensationem in carne sua impleret, Aun
enim de Eucharistia loquitur magnus doctor,in epi-
stola 77, unde locum excerpsit Symneon LLogotheta
oratione 3 De charitate; sed agpt de pace, quam
ἐξιτήριον δῶρον appellat ob Chrst oraculum
Joan. Xv, 27, quemadmodum et Gregorius Τheclo-
gus ad finem orationis 14. Coτ. - Δῶρα. Nems
veterum ita sine adjecto simpliciter locutus est;
amuubiguum enim velitne primitias, gratiarum ac-
tiones, eleemosynam, etc. Sanguis et Curpus Do-
mini sunt dona Dei. Bκas. - 7ῆς ἐπισκοπῆς
Hanc vocem Juniis errore gravi construxerat cum
δῶρα, cum hoc debeat construi cum προσεαεγκόr-
τας. ΕEpnI.
(99) Τεταμημέτης λειιτοτργίας. Cum sedulams
curam iis præstare soliti simus, quæ in honore αc
pretio habemus, λειτουργίαν τιμᾷν dicuntur, qut
munera sua diligenter obeunt. Cyrillus im Julianrs
Iih. V, c. 243: Οτι ζώου παντὸς ἀπεσχήμεθα αρὶ
τὸν τοῦ Πυθαγόρου τετιμήκαμεν λῆρον. Xlementins
Homit. 3, c. 59: Μηδέποτε τὸ τῆς μοναρχίας πμή·
σαντες ἀγαθόν. Εus intelligit, qui sententiam de
unitata Dei fixam ratamque uon servant. Similitcr
apud Platonem φοβεῖσθαι δόξαν idem valet ac ἔπαε·
σθαι δόξῃ. Vide Τheodoritun heraρ. I, ρ. G.
Dav. GμαL.
(106) Ἐνκύπτετε. Ita procul dubio eα cod. æs.
legendum est : enim EN - Ε; qui usitatinr τt
scibendi mos in hoc mmsto. VVatt. In.