PG 10, col. 209
is Anstoliani primus edidit sc doctissimo commen-
tsio ilustrasit ad calcem Vietoorii Aquitani, Ægi-
dius Bucberius (8). Rufino passima tribuitur illius
Canonis versio, Eusebianæ ejus historiæfortasse ad-
jungenda, ut conjicit cl. ontaninius (9). Novimus
enim, Rufiuuma Eusebii Cæsariensis Bistoriam La-
ine quidem verisse, sed etiam interpolasse. Quod
in primis videre est in iis quæ litteris tradidit (10)
de sancto Gregorio Τhaumaturgo : ubi præter non-
nulla præclara ejus gesta a Gregorio Nysseno enar-
rata, celebrem præterea ipsius idei expositionems
intexuit. Alium quoque locum interpolatum adducit
lacobus isseriuμs (I1), ut laudatus Eontaninius ad-
vcssit. Cum itaque Canonis Anatoliani longum ex-
cerptum in sua Historia retulisset Eusebius, inte-
grum ilud Latine reddiderit Ruinus. Neque nos
demum hac de re dubitare sinunt omnino, quæ ha-
bct idem Ruinus in sua Eusebianæ Historiæ ver-
sione(I2),ad Anatolii Canonem pertinentia. Si enim
ca conferantur cum iis quæ apud veterem interpre-
tem Bucherianum Græco textui respondent, omnia
planc Rufiniana esse perhibentur : ut proinde me-
e,
Bucherio Soc. Jesu.
Car. I. Diera amrersoram circnli. Bippolgti cgclus.
Periodus xXSIV annorum. ocus Origemus de
Paschate.
De ratione ordinationis temporum ac vicissitudi-
num mundi dictmi, diversorum computariorum
scita ponemus. Qui lunæ tantummodo cursu com-
putato, solis ascensum descensumque rclinquentes,
iersos circulos sibique contrarios, et in calculo
eræ computationis nunquam inventos, adjectis
quibusdam prodematibus , construxerunt, cum
certum sit, computationis rationem, absque his am-
bobus simul concurrentibus, non esse probandam.
Nam et in veeribus exemplaribus, id est Hebræis
«t Græcis voluminibus, non tantum lunæ cursum,
sed etam solis non solum gressus, sed et singula
ac minuiissima horarum momenta, quæ in suo
fempore, cum ratio poposcerit, proferemus, inve-
nimus computata. E quibus Hippolytus xVn anno-
rsm circulum quibusdam ignotis lunæ cursibus
τomposuit. Alii xαr, alii xτX, nonnulli nxαXIV an-
() Bucher., De doctr. emp., p. 439-49.
(6 ontan., His. lier. Aquit. lib. ν, c. 15, ἢ1,
p. 3M0,
1) Ruia., Hi. ecct. Euseb. Iib. V, c. 25.
tsio ilustrasit ad calcem Vietoorii Aquitani, Ægi-
dius Bucberius (8). Rufino passima tribuitur illius
Canonis versio, Eusebianæ ejus historiæfortasse ad-
jungenda, ut conjicit cl. ontaninius (9). Novimus
enim, Rufiuuma Eusebii Cæsariensis Bistoriam La-
ine quidem verisse, sed etiam interpolasse. Quod
in primis videre est in iis quæ litteris tradidit (10)
de sancto Gregorio Τhaumaturgo : ubi præter non-
nulla præclara ejus gesta a Gregorio Nysseno enar-
rata, celebrem præterea ipsius idei expositionems
intexuit. Alium quoque locum interpolatum adducit
lacobus isseriuμs (I1), ut laudatus Eontaninius ad-
vcssit. Cum itaque Canonis Anatoliani longum ex-
cerptum in sua Historia retulisset Eusebius, inte-
grum ilud Latine reddiderit Ruinus. Neque nos
demum hac de re dubitare sinunt omnino, quæ ha-
bct idem Ruinus in sua Eusebianæ Historiæ ver-
sione(I2),ad Anatolii Canonem pertinentia. Si enim
ca conferantur cum iis quæ apud veterem interpre-
tem Bucherianum Græco textui respondent, omnia
planc Rufiniana esse perhibentur : ut proinde me-
e,
Bucherio Soc. Jesu.
Car. I. Diera amrersoram circnli. Bippolgti cgclus.
Periodus xXSIV annorum. ocus Origemus de
Paschate.
De ratione ordinationis temporum ac vicissitudi-
num mundi dictmi, diversorum computariorum
scita ponemus. Qui lunæ tantummodo cursu com-
putato, solis ascensum descensumque rclinquentes,
iersos circulos sibique contrarios, et in calculo
eræ computationis nunquam inventos, adjectis
quibusdam prodematibus , construxerunt, cum
certum sit, computationis rationem, absque his am-
bobus simul concurrentibus, non esse probandam.
Nam et in veeribus exemplaribus, id est Hebræis
«t Græcis voluminibus, non tantum lunæ cursum,
sed etam solis non solum gressus, sed et singula
ac minuiissima horarum momenta, quæ in suo
fempore, cum ratio poposcerit, proferemus, inve-
nimus computata. E quibus Hippolytus xVn anno-
rsm circulum quibusdam ignotis lunæ cursibus
τomposuit. Alii xαr, alii xτX, nonnulli nxαXIV an-
() Bucher., De doctr. emp., p. 439-49.
(6 ontan., His. lier. Aquit. lib. ν, c. 15, ἢ1,
p. 3M0,
1) Ruia., Hi. ecct. Euseb. Iib. V, c. 25.