PG 10, col. 236

τησις οὖσα πραγμάτων είς κατασκευήν τινος. Οὕτω
μὲν λέγεται Δημόκριτον ὑποθέσει χρῆσθαι ἀτόμοις
καὶ κενῷ, καὶ Ἀσκληπιάδης ὄγκοις καὶ πόροις. Ἦ
οὖν μαθηματικὴ περὶ τὴν τρίτην εἵληται. ’
Ὅτι τὴν ἀριθμητικὴν οὐ μόνος ἐτίμα Πυθαγόρας,
ἀλλὰ καὶ οἱ τούτου γνώριμοι ἐπιλέγοντες
,ἀριθμῶ δὲ τε παντ“ ἐπέοικεν.
Ὀτι τέλος μὲν ἔχει ἀκόλουθον ἀριθμητικὴ κυρίως
μὲν, τὴν ἐπιστη μονικὴν θεωρίαν ἧς οὐδὲν τέλος οὔτε
μεῖζον οὗτε κάλλιόν ἐστιν. Ἐπομένως δὲ, συλλήϐδην
καταλαϐεῖν πόσατῇ ῲρισμένῃ οὐσίᾳ συμὸέὸηκεν.
Τίς τι εὗρεν ὲν μαθηματικοῖς;
Εὔδημος ἱστορεῖ ἐν ταῖς ἀστρολογίαις, ὅτι Οίνοπῐ-
δης εὗρε πρῶτος τὴν τοῦ ζωδιακοῦ διάζωσιν καὶ τὴν
τοῦ μεγάλου ἐνιαυτοῦ περίστασιν. Θαλῆς δὲ ἡλίου
ἔλλειψιν καὶ τὴν κατὰ τροπὰς αὐτοῦ περίοδον, ὡς
οὐκ ἴση ἀεὶ⁴ σμμόαίνει. Ἀναξίμανδρος δέ ὅτι ἐστὶν ἡ
γῆ μετέωρος καὶ κινεῖται περὶ τὸ τοῦ κόσμου μέσον.
’Δναξιμένης δὲ, ὅτι ἡ σελήνη ὲκ τοῦ ἡλίου ἔχει τὺ
φῶς καὶ τίνα ἐκλείπει τρόπον. Οἰ δὲ λοιποὶ ἐξευρη-
C μένοις τούτοις ἐπέταξαν ἕτερα.
’Ότι οἱ ἀπλανεῖς κινοῦνται περὶ τὸν διὰ τῶν πόλων
ἄξονα μένοντα, οἱ δὲ πλανώμενοι περὶ τὸν τοῦ ζωδια-
κοῦ πρὸς ὁρθὰς ὄντα ἄξονα αὐτῷ ἀπέχουσιν ἀλλήλων
ὅτι τὸν τῶν ἀπλανῶν καὶ τῶν πλανωμένων ἄξονα
πεντεκαιδεκαγώνου πλευρὰν οῖ είσι μοῖραι εἰκοσιτέσ-
σαρες.
NOTITIA