PG 100, col. 1072
ἀκοντίζεται. Καὶ ἡ μὲν τῆς εέκόνος ὅρασις πέφυκεν
ἐκ τῶν ἐπιτέχνως πως τὴν αὐτὴν ἐπιστήμην ἐχόν-
των. Ὀ δὲ τῆς ἀκοῆς λόγος ἐκ τῶν ὲν Πνευειιατι Οείῳ
καὶ παιδείᾳ γνώσεως μεμυημένων τά Θεῖα. Τούτων
αὐτῶν δ ἀμφοτέρων ἀμοιρῶν καύτὸς ἔγωγε, τῷ δέει
καθυποϐάλλομαι, καὶ προς τὴν ἐγχείρησιν ἀτόλμως
ἔχω στόμα ἀνοῖξαι καὶ χεῖρα τεῖναι, τὸν τῆς προπε-
τείας δύσοιστον μήπως ἐν τῷ λέγειν ὑπομείναιμι
τρόπον. Παγὶς γάρ ἰσχυρᾶ ait/api. τὲ ἴδια χείλη,
παροιμιακῶς, ὡς καὶ γέγραπται, καὶ ἁλίσκεται
ῥήμασιν ίδίου στόματος ἕκαστος’ ἀνταπόδομα δὲ
χειλέων αὑτοῦ δοθήσεται αὑτῷ ο μέγας γὰρ καὶ ἐπ-
έραστος ὁ Tutin}; τῆς πνευματικῆς πανηγύρεως προ-
εξάρχων ὁσιόμαρτυς Στέφανος· καὶ πολὺ c ήτῆς
ἐμῆς πτωχονοίας οὐθένεια μικρά. Καὶ πόθεν αὑτῷ
τῶν ἐγκωμίων τοῦ βίου προσάξω τὸν στέφανον; πῶς
δὲ καὶ τῆς αὑτοῦ πολιτείας ἐκφράσω τὸ λαμπρὸν καὶ
ἐπίπονον, ἀπορῶ λίαν, ἀγαπητοίο ἢ πῶς τῆς ἐτι⁸
άϐλου μαρτυρίας ἐξείποιμι τὸ εὔτολμον. Τὰ γάρ διὰ
τῆς ἄνωθεν χάριτος ὑπ’ αὐτοῦ τελεσθέντα τεράστια,
Θαυμαστὴν ἔχοντα τὴν διήγησιν, κραδαίνει μου τὸν
λογισμὸν καὶ ἐξίστησιν, καὶ τῶν οίκείων ὅρων ἁπ-
ελαύνειν βιάζεται, Πλὴν εἰς ὅσον ἐπαρκεῖ μου ἡ διάο
νοια, οὐκ ὀκνήσω λέγειν. υ) γάρ τὸ μὴ κατ’ ἀξίαν
ἐγκωμιάσαι, κατάκρισις · ἀλλὰ τό γε είς δύναμιν ἧκον
C μή λέγειν, κατάγνωσις.
Διὸ σύμμετρον ἔχων τῷ λόγῳ τὴν ἔννοιαν, ὁ μη.
δέποτε εἰς τοιοῦτον τι ἐπιχειρήσας, πάσῃ μου δυνά-
μει προτραπεὶς ἐαυτὸν ἐπιδέδωκα · τήν προγονικὴν
τῆς Εὔας ἐν νῷ λαϐὼν κατάκριτον παρακοήν, καὶ
τὸν ἐν τῇ γῇ τὸ τάλαντον πονηρὸν δοῦλον κατορύο
ξαντα ἐπιθυμοῦμενος, καὶ τοῦ μήπως τῇ χρονίᾳ πα,
ραΞρομῇ εἰς λήθην ἕλοοι ὁ τοιόσδε τοῦ σεϐασμίου Πα-
τρὶς ἡμῶν βίος · οἶδε γὰρ ὥσπερ νεφέλη κρύπτειν τον
ἥλιον, οὕτω καὶ χρόνος καλύπτειν τὰ μὴ λαλούμεναο
καίπερ τεσσαρακοστοῦ δευτέρου ἔτους παραδεδρά-
μηκότος, ἀφ’ ὀὗπερ τὴν διὰ μαρτυρίου ἱεράν τελευο
τὴνδ παμμάκαρ ὑπέστη Πατὴρ ἡμῶν Στέφανος
μέχρι τῆς νυνὶ, ἧς προτραπεὶς ἀνελεξάμην παρ’
ἀληθευὸντων ἀνδρῶν καὶ τῶν αὑτοῦ φοιτητὼν, ὧδέ
τε κάκεῖσε πιεριυέων, καὶ περιαϐροίζων τά ἐξ άπα-
λῶν ὀνύχων αὑτοῦ καὶ μέχρι γήρως, τά τε τῆς γενο
νήσεωξ καὶ τοῦ θανάτου πάντερπνα καὶ θαυμαστά
διηγήματα, καὶ συλλέγων, ὥσπερ ἐκ τινος βυθοῦ,
τοῦ μακροῦ χρόνου, καὶ τῆς λήθης ἀναλεγόμενος,
ζηλώσας τὴν φιλόπονον μέλισσαν, τὴν ἐκ πολλῶν
ἁνυέων συλλέγουσαν τὰ χρήσιμα πρὸς τὴν τοῦ μέλια
τος ἐργασίαν.
Ἀλλ’ ἡγείσθω Χριστὸς ὁ ἀληθινὸςΘεδς ἡμῶν, ὀ
φωτίζων πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον είς τὸν κίσ-
ΫᾹΒΙᾹΞ LECTIONES.
ἐκ τῶν ἐπιτέχνως πως τὴν αὐτὴν ἐπιστήμην ἐχόν-
των. Ὀ δὲ τῆς ἀκοῆς λόγος ἐκ τῶν ὲν Πνευειιατι Οείῳ
καὶ παιδείᾳ γνώσεως μεμυημένων τά Θεῖα. Τούτων
αὐτῶν δ ἀμφοτέρων ἀμοιρῶν καύτὸς ἔγωγε, τῷ δέει
καθυποϐάλλομαι, καὶ προς τὴν ἐγχείρησιν ἀτόλμως
ἔχω στόμα ἀνοῖξαι καὶ χεῖρα τεῖναι, τὸν τῆς προπε-
τείας δύσοιστον μήπως ἐν τῷ λέγειν ὑπομείναιμι
τρόπον. Παγὶς γάρ ἰσχυρᾶ ait/api. τὲ ἴδια χείλη,
παροιμιακῶς, ὡς καὶ γέγραπται, καὶ ἁλίσκεται
ῥήμασιν ίδίου στόματος ἕκαστος’ ἀνταπόδομα δὲ
χειλέων αὑτοῦ δοθήσεται αὑτῷ ο μέγας γὰρ καὶ ἐπ-
έραστος ὁ Tutin}; τῆς πνευματικῆς πανηγύρεως προ-
εξάρχων ὁσιόμαρτυς Στέφανος· καὶ πολὺ c ήτῆς
ἐμῆς πτωχονοίας οὐθένεια μικρά. Καὶ πόθεν αὑτῷ
τῶν ἐγκωμίων τοῦ βίου προσάξω τὸν στέφανον; πῶς
δὲ καὶ τῆς αὑτοῦ πολιτείας ἐκφράσω τὸ λαμπρὸν καὶ
ἐπίπονον, ἀπορῶ λίαν, ἀγαπητοίο ἢ πῶς τῆς ἐτι⁸
άϐλου μαρτυρίας ἐξείποιμι τὸ εὔτολμον. Τὰ γάρ διὰ
τῆς ἄνωθεν χάριτος ὑπ’ αὐτοῦ τελεσθέντα τεράστια,
Θαυμαστὴν ἔχοντα τὴν διήγησιν, κραδαίνει μου τὸν
λογισμὸν καὶ ἐξίστησιν, καὶ τῶν οίκείων ὅρων ἁπ-
ελαύνειν βιάζεται, Πλὴν εἰς ὅσον ἐπαρκεῖ μου ἡ διάο
νοια, οὐκ ὀκνήσω λέγειν. υ) γάρ τὸ μὴ κατ’ ἀξίαν
ἐγκωμιάσαι, κατάκρισις · ἀλλὰ τό γε είς δύναμιν ἧκον
C μή λέγειν, κατάγνωσις.
Διὸ σύμμετρον ἔχων τῷ λόγῳ τὴν ἔννοιαν, ὁ μη.
δέποτε εἰς τοιοῦτον τι ἐπιχειρήσας, πάσῃ μου δυνά-
μει προτραπεὶς ἐαυτὸν ἐπιδέδωκα · τήν προγονικὴν
τῆς Εὔας ἐν νῷ λαϐὼν κατάκριτον παρακοήν, καὶ
τὸν ἐν τῇ γῇ τὸ τάλαντον πονηρὸν δοῦλον κατορύο
ξαντα ἐπιθυμοῦμενος, καὶ τοῦ μήπως τῇ χρονίᾳ πα,
ραΞρομῇ εἰς λήθην ἕλοοι ὁ τοιόσδε τοῦ σεϐασμίου Πα-
τρὶς ἡμῶν βίος · οἶδε γὰρ ὥσπερ νεφέλη κρύπτειν τον
ἥλιον, οὕτω καὶ χρόνος καλύπτειν τὰ μὴ λαλούμεναο
καίπερ τεσσαρακοστοῦ δευτέρου ἔτους παραδεδρά-
μηκότος, ἀφ’ ὀὗπερ τὴν διὰ μαρτυρίου ἱεράν τελευο
τὴνδ παμμάκαρ ὑπέστη Πατὴρ ἡμῶν Στέφανος
μέχρι τῆς νυνὶ, ἧς προτραπεὶς ἀνελεξάμην παρ’
ἀληθευὸντων ἀνδρῶν καὶ τῶν αὑτοῦ φοιτητὼν, ὧδέ
τε κάκεῖσε πιεριυέων, καὶ περιαϐροίζων τά ἐξ άπα-
λῶν ὀνύχων αὑτοῦ καὶ μέχρι γήρως, τά τε τῆς γενο
νήσεωξ καὶ τοῦ θανάτου πάντερπνα καὶ θαυμαστά
διηγήματα, καὶ συλλέγων, ὥσπερ ἐκ τινος βυθοῦ,
τοῦ μακροῦ χρόνου, καὶ τῆς λήθης ἀναλεγόμενος,
ζηλώσας τὴν φιλόπονον μέλισσαν, τὴν ἐκ πολλῶν
ἁνυέων συλλέγουσαν τὰ χρήσιμα πρὸς τὴν τοῦ μέλια
τος ἐργασίαν.
Ἀλλ’ ἡγείσθω Χριστὸς ὁ ἀληθινὸςΘεδς ἡμῶν, ὀ
φωτίζων πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον είς τὸν κίσ-
ΫᾹΒΙᾹΞ LECTIONES.