PG 100, col. 1343
pere; cum voluntatis magnificentia: aggratulari;
e contra illi nedum dignari nolunt, qua: juste susei-
piantur, ut etiam conentur repellere. Quid vero
oltlata criminatus, ea repelli vis, utne debeant
ofi‘erri? Qitatn denarii sorditatetn reprehendis!
Quid itt oblatis non a voluntate deprehendisfi τ Er-
gone non integra suut?’Nouue ea, nedum integri-
tate, sed et exsuperantia admirationem habent?
Nouue ex recta voluntate, et distreta sunt, et
oblata? At, inquit, consuetudo; vim legis obti-
nens, prohibet ne steriles simili modo primitias
Deo oderant, atque ii, qui proles habent, neve
eorumdism cum illis honorum sint participes. Equi-
dem vero. nullam hac de re saueitam legem, cer-
tum habeo : sin autem aliquid consuetudine ’πονε-
tum fuit, certa fide testor, totum id a crasso tuo
.humilique ingenio adjectu‘nt esse. Non enim eo Deo:
sacrificia ac oblationes accepta habet, quod t'ecun-
ditas-ae multa proles accedat. sed quod possessio
virtutum; quod probi mores; quod magnificus
animus; quod largitas, nontam oblaturum, quam
voluntatis in munera efl'usae; quod anima humilis,
ac modestus sensus. quique nullum Deo pro digni-
tate munus respondere noverit. Ait enim : Sacrifi-
ciunt D‘eo, spiritus euntrib'utatua ’ζ Sup namque Deus
ipse, munerum acceptor, testimonio testis fuerit, ut
ex his oblata accepta sint, universique, si qui me-
liori sententiae accedunt, pari confessione annue-
riut. Tradit siquidem Scriptura saera, ut nmfla
Deus sanctorum ac justorutu sacrificia iaudaverit,
acceptaque habuerit; abundeque testatur ofi‘eren-
tium gloria. Ipsius euitn primi martyris Abel justi
munera -non eo meruerunt laudent ac fuerunt ae-
cepta, quod is liberos suscepisset, sed quod ex
larga voluntate litasset; quod optima Deo obtulis-
set; quod nihil angusti animi cogitationum ver-
sane, sinceram ei hostiam iecisset. Nam et Cain,
quam prole carens hostiam obtulit, non eo titulo
reprobata est, sed propter ejus sterilem volunta-
tem: propter angusti animi infecunditatem; ac
quod sui, quam Dei potiorem habuisset rationem;
quod non teque dividisset, sed injuste, ac secus
longe atque habeat Deo ohlatorum lex. Sic utique
juste oblatis justi muneribus annuit Dominus,
signoque evidentissima accepta habuisse ostendit,
igni misso de etnio (4) , qui et oblata dona omnino
absumeret, laztoque symbolo ejus qui obtulisset
justitiam proclamaret. Qui autem iujustuut se dia
³ Psal. ι, 19.
(4) 1ςηὶ misso de ratio. Ita juxta Theodotionis ficium ejus non inflammavit. ι Ονογιιεῑι certe signa
ξ’ξεῖζέίοῖιῗέῶ. Ῑιᾶὺὲιὶηίιίἰ iniussi“. utsi nostrai aliquo visibili hanc discretionem tigri ξ ἠοξ
llétié'ifite's'fié'ifi.'fiié'rénijin'f‘éi filltlet—I—tnfllfioll: congruentius aliud habt-satusquam‘ilhfdiguiicmli-
ι Et innatantia? adsiduissime: Abel, et super tus 't'uissi, quo etiam Elite victima probata fuit.
sacrificium ejus , super Cain autem, et super sacri-
e contra illi nedum dignari nolunt, qua: juste susei-
piantur, ut etiam conentur repellere. Quid vero
oltlata criminatus, ea repelli vis, utne debeant
ofi‘erri? Qitatn denarii sorditatetn reprehendis!
Quid itt oblatis non a voluntate deprehendisfi τ Er-
gone non integra suut?’Nouue ea, nedum integri-
tate, sed et exsuperantia admirationem habent?
Nouue ex recta voluntate, et distreta sunt, et
oblata? At, inquit, consuetudo; vim legis obti-
nens, prohibet ne steriles simili modo primitias
Deo oderant, atque ii, qui proles habent, neve
eorumdism cum illis honorum sint participes. Equi-
dem vero. nullam hac de re saueitam legem, cer-
tum habeo : sin autem aliquid consuetudine ’πονε-
tum fuit, certa fide testor, totum id a crasso tuo
.humilique ingenio adjectu‘nt esse. Non enim eo Deo:
sacrificia ac oblationes accepta habet, quod t'ecun-
ditas-ae multa proles accedat. sed quod possessio
virtutum; quod probi mores; quod magnificus
animus; quod largitas, nontam oblaturum, quam
voluntatis in munera efl'usae; quod anima humilis,
ac modestus sensus. quique nullum Deo pro digni-
tate munus respondere noverit. Ait enim : Sacrifi-
ciunt D‘eo, spiritus euntrib'utatua ’ζ Sup namque Deus
ipse, munerum acceptor, testimonio testis fuerit, ut
ex his oblata accepta sint, universique, si qui me-
liori sententiae accedunt, pari confessione annue-
riut. Tradit siquidem Scriptura saera, ut nmfla
Deus sanctorum ac justorutu sacrificia iaudaverit,
acceptaque habuerit; abundeque testatur ofi‘eren-
tium gloria. Ipsius euitn primi martyris Abel justi
munera -non eo meruerunt laudent ac fuerunt ae-
cepta, quod is liberos suscepisset, sed quod ex
larga voluntate litasset; quod optima Deo obtulis-
set; quod nihil angusti animi cogitationum ver-
sane, sinceram ei hostiam iecisset. Nam et Cain,
quam prole carens hostiam obtulit, non eo titulo
reprobata est, sed propter ejus sterilem volunta-
tem: propter angusti animi infecunditatem; ac
quod sui, quam Dei potiorem habuisset rationem;
quod non teque dividisset, sed injuste, ac secus
longe atque habeat Deo ohlatorum lex. Sic utique
juste oblatis justi muneribus annuit Dominus,
signoque evidentissima accepta habuisse ostendit,
igni misso de etnio (4) , qui et oblata dona omnino
absumeret, laztoque symbolo ejus qui obtulisset
justitiam proclamaret. Qui autem iujustuut se dia
³ Psal. ι, 19.
(4) 1ςηὶ misso de ratio. Ita juxta Theodotionis ficium ejus non inflammavit. ι Ονογιιεῑι certe signa
ξ’ξεῖζέίοῖιῗέῶ. Ῑιᾶὺὲιὶηίιίἰ iniussi“. utsi nostrai aliquo visibili hanc discretionem tigri ξ ἠοξ
llétié'ifite's'fié'ifi.'fiié'rénijin'f‘éi filltlet—I—tnfllfioll: congruentius aliud habt-satusquam‘ilhfdiguiicmli-
ι Et innatantia? adsiduissime: Abel, et super tus 't'uissi, quo etiam Elite victima probata fuit.
sacrificium ejus , super Cain autem, et super sacri-