PG 100, col. 1350
bonitatem, tum increpationum tuarum iujustitiam
ostendit. qui precibus quidem liberationem ab ste-
rilitate committat, celebremqne nominis famam,
pro iis opprobriis quibus appetiisti , commutaturus
sit". Brevi quippe visurus es praeclara: ejus prolis
magnificum decus : visurus, inquam, es excelleu~
tem ejus, patribus accensi , gloriam; naturae felici-
tatem; precationis fructum; hutnani generis bene»
dictionem ; abundantes illas divitias; laetitiam quam
non excipit mteror; ac ejus qua: vere. est, animi
voluptatis conciliatricem.
Sic ergo vir justus, animi illa magnitudine ac
generositate ad reprehensores habens, cum prasen-
tibus omnibus vale iecisset, ad praeclara se certm-
miua, plenamque laboribus solitudinem accingit, ne
id quidem in animum inducens ut revertatur do-
mum utve cum domeStico ullo, quid animo conati--
tutum sit, ante conferat : quod plane, ut quis probe
conjectanS'perspexerit, mirabilepariter, ac humana
imbecillitate majus invenerit. Sic enim quis, ejus
detnirans religionem, ac vacuum a cura reliquorum
animum, sermonem in eum intenderit. Quid hoc.
summa vir admiratione, ac supra priores justos,
consilii inis? Quid vero cogitans censilium iu opus
effers? Quidnam porro domesticam aifcctionem di-
visit? Quidnam conjugis ac vita: rationum socia:
vinculum abscidit? Nonne qtti conjunxit, ttti in car-
nem unam, ita in unum quoque consilium ac men-
tem eamdem aptavit? Nonne qua ratione insolubile
ad eam scrvare oportuit nnionis vinculum , eadem
etiam fuit cavendum, ιιι indivnlsa sententiae ejus-
dem ratio perstaret incolumis? Nonne par erat ιιι
ad similes eam labores inungeres, ac sicut fructus,
ita et opermu sociam tibi ascisceres‘l Sin tamen ob
ista minus placuit reverti domum ; at certe oportuit
nt ne in majorem tristitiam cogeres; ut ne ex ignota
profectione ei molestiam inferres; utne ex obscura
absentia, innumenabiiium eam cogitationum tor-
mento coniiceres. Sane vero decebat, nt congrue
domesticis rebus compositis,ita proficiscerere qun
animus ferebat. Nec vero quidquam curas all‘lucntes
divitias, neque ad ea quae possides animum con-
vertis, velut nihil bouis oculis subjectis addictus;
majoriqtte animo quam ut ulla voluptatum necessi-
tate superari possis? Plane, ait vir justus. Nihil est
horttm, quod a Dei consuetudine possit abiungere :
non unitas natura; non domesticorum necessitudo;
nou cepiosaa divitite; non amicorum sodalitas : ni:
hil me eorum qua: subjecta oculis placent, ab invi-
sibilium bonorum desiderio abstraxerit. Certamen
propositqu est arduae orationis. solum ad pugnam,
nudumque provocans ac expeditum; lacessant si
qua cursum abscinderevaleut. Nihil rerum hujus
seculi occurset, alacrisque animi contentionem im-
pediat. Dei sunt concessa munt-ra, corum Deo relin-
quatur cura.
ostendit. qui precibus quidem liberationem ab ste-
rilitate committat, celebremqne nominis famam,
pro iis opprobriis quibus appetiisti , commutaturus
sit". Brevi quippe visurus es praeclara: ejus prolis
magnificum decus : visurus, inquam, es excelleu~
tem ejus, patribus accensi , gloriam; naturae felici-
tatem; precationis fructum; hutnani generis bene»
dictionem ; abundantes illas divitias; laetitiam quam
non excipit mteror; ac ejus qua: vere. est, animi
voluptatis conciliatricem.
Sic ergo vir justus, animi illa magnitudine ac
generositate ad reprehensores habens, cum prasen-
tibus omnibus vale iecisset, ad praeclara se certm-
miua, plenamque laboribus solitudinem accingit, ne
id quidem in animum inducens ut revertatur do-
mum utve cum domeStico ullo, quid animo conati--
tutum sit, ante conferat : quod plane, ut quis probe
conjectanS'perspexerit, mirabilepariter, ac humana
imbecillitate majus invenerit. Sic enim quis, ejus
detnirans religionem, ac vacuum a cura reliquorum
animum, sermonem in eum intenderit. Quid hoc.
summa vir admiratione, ac supra priores justos,
consilii inis? Quid vero cogitans censilium iu opus
effers? Quidnam porro domesticam aifcctionem di-
visit? Quidnam conjugis ac vita: rationum socia:
vinculum abscidit? Nonne qtti conjunxit, ttti in car-
nem unam, ita in unum quoque consilium ac men-
tem eamdem aptavit? Nonne qua ratione insolubile
ad eam scrvare oportuit nnionis vinculum , eadem
etiam fuit cavendum, ιιι indivnlsa sententiae ejus-
dem ratio perstaret incolumis? Nonne par erat ιιι
ad similes eam labores inungeres, ac sicut fructus,
ita et opermu sociam tibi ascisceres‘l Sin tamen ob
ista minus placuit reverti domum ; at certe oportuit
nt ne in majorem tristitiam cogeres; ut ne ex ignota
profectione ei molestiam inferres; utne ex obscura
absentia, innumenabiiium eam cogitationum tor-
mento coniiceres. Sane vero decebat, nt congrue
domesticis rebus compositis,ita proficiscerere qun
animus ferebat. Nec vero quidquam curas all‘lucntes
divitias, neque ad ea quae possides animum con-
vertis, velut nihil bouis oculis subjectis addictus;
majoriqtte animo quam ut ulla voluptatum necessi-
tate superari possis? Plane, ait vir justus. Nihil est
horttm, quod a Dei consuetudine possit abiungere :
non unitas natura; non domesticorum necessitudo;
nou cepiosaa divitite; non amicorum sodalitas : ni:
hil me eorum qua: subjecta oculis placent, ab invi-
sibilium bonorum desiderio abstraxerit. Certamen
propositqu est arduae orationis. solum ad pugnam,
nudumque provocans ac expeditum; lacessant si
qua cursum abscinderevaleut. Nihil rerum hujus
seculi occurset, alacrisque animi contentionem im-
pediat. Dei sunt concessa munt-ra, corum Deo relin-
quatur cura.