PG 100, col. 180
καί τό δόκιμον τῆς ἐργασίας ἀπενεγκασθαι, διενεγκόντας
μέν τῶν πόνων μεγαλοψύχως τό βαρύ τε καὶ δυσαχθέ-
στατον καί βαστάσαντας γενναίως τῆς ἠμέρας τόν καῦ-
σοεα. καί τοῖς περὶ τὴν ἑνδεκάτην εἰσιοῦσιν ἀσυμφώνους
ἐν διανομῇ τῆς μισθαποδοσίας συγκαταλεχθήσεσθαι⁶
αὖγασθήναι δέ ἡμῶν τῆς διανοίας τὸ omnes. καί τῇ
διόπτρᾳ ἐνατενίζοντας τῇ τοῦ πνεύματος. ὥστε προφη-
τικῶν φωνῶν ἀκροατὰς γίνεσθαι, θ;ίων τε προσταγμῶ
των προθύμους ὑπηρέτας καί τούτου ῦποῖεδεγμᾶνους
τήν δωρεὰν, τὸ θολοῦν τὸν τῆς ψυχῆς ὀφθαλμὸν καί τὸ
ἐν ὑμῖν νοερὶν ἐπισκιάζον ἐκκαθαίρεσθαι καί ἀπονίπτε-
σθαι. πανταχόθεν μὲν ἑαυτοὺς περιφρουρείν, καί συν-
τηρεῖν ταῖς τῶν ἐναντίων βολίσι μίνειν ἀπροσϐλήτους,
προϐλέπειν δὲ τὴν ῥομφαίαν, ἡνίκα ἐπί τοῖς ἁμαρτάνωσι
θεήλατος παραγίνεται, ἶνα εί μὲν οἶόν τε παράσχῃ Θεὸς,
ὅτε, σημαίνων τήν ἔφοδον τό θεῖον ἐξιλεορμενος. αὐτὸς
τε καὶ ai κηρυσσόμενοι ἐκ τῆς· 697i; διαφύγοιενθ εἰ δὲ
μό τοῦτο, τήν γοῦν ἐμαυτοῦ διασώσωμαι ψυχήν ο
κατᾶ τόν Λὼτ ἐκεῖνον, τόν δίκαιον, ὃς σῶσαι τήν ἐαυτοῦ
ψυχήν τοῦ ἐμπρησμοῦ διεπραγματεύσατοηιαί τὰ μὶν
τῆς ὑμετέρας εὐχῆς τε καί πνευματικῆς συμμαχίας
ἐνταίθα κείσθω. Καιρός δέ λοιπόν πάρεστι τήν
τῆς ἀληθείας σάλπιγγα, τόν μεγαλοφωνότατον τοῦ Εὐαγ-
γελίου κήρυκα. Παῦλον καταθρῆσαι τόν ἀοίδιμον ἐπι
τοῖς πάλαι πιστοῖς Ῥωμαίοις ἄγαν παρακαλούμενον, καί
οἷον σκιρτῶντα τῷ πνεύματι. καί πρὸς τὸ τῆς πίστεως
ι .. α - ι Α ι αι ε ἦ _
αὐτῶν σπουδαῖον καί θερμόν, μεγαφρονοῦντα καί φιλο-
τιμούμενον. καί μαρτυροῦντα, ἐφ’ ὅλοις τε τοῦ κόσμου
τοῖς πέρασι περιηχοῦμενσν καί διαγγελλόμενον, καί
μεγαλαυχοῦντα λέγειν’ δι’ὧν αὐτοῖς ἐπιστέλλων φαί-
νεται ⁰ ι [εὐχαριστῶ τῷ Θεῶ μου [διὰ Ἰησοῦ Χρι-
στοῦ ῦπέρ πάντων ὑμῶν]. ὅτι ’ό πίστις ὑμῶν ttat-
ταγγέλλεται ἐν ὄλῳετῷ κόσμῳ. ι Καὶ ἐπειδή ἦ καθ’
ἡμᾶς τοῦ Εὖαγγελίου καθαρά καὶ ἐικίϐδηλος πίστις, καὶ
ῦπδρ ἦν οὐκ ἕ στιν Eripit. οὕτε Ῥωμαϊκοῖς ὅροις συστελ-
λομένη περιγράφεται, οὔτε πέρασι περικοσμίοις api.-
ζεται, ἐπί τοσοῦτον δέ μᾶλλον ῦπερὴπλωται καί ὑπερ-
κέχυται , καί προφητικαῖς καί ἆποστολικαῑς γωναῖς
παμρμώμενος φάναιο ε Ei: πᾶσαν τήν γῆν ό (οὗ
θείου κηρύγματος φθόγγος ἐξελήλυθε καί είς τὰ πίει
ρατα τῆς οίκουμένης τῶν κηρυσσόντων τά, ῥήματα. ι
Εἰ δέ δεῖ καί τούτων εἰπεῖν ὑψηλότερον, αῦτη και
ἐν οὐρανῷ ταῖς ἀνωτάτω καί νοεραῖς δυνάμεσι παῤ-
βησιὰζεται, εί ,γὰρ καί μία Ἐκκλησία ἐν οὖρανῷ καὶ
ἐπὶ γῆς, καί Ἐκκλησίαν πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς
δεδααιωμένην ἐκεῖθεν ἀκούομεν , καί πόλις τῶν ἓν
πίστει δεδικαιωμένων ἡ ἄνω Ἰερουσαλήμ· ἧς τεχνίτης
καί δημιουργός ό Θεὸς. όςκαί κατήλλαξε τὰ ἐπουράνια
τοῖς ἐπιγείοις καί τό μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λέλυκε,
καί τό ἀπολωλός ἐπί τῶν ὤμων ἀράμενος δι’ ἄφρᾶ-
στου συγκαταϐἁσεως τοῖς σωζομένοες καί μόνωσιν
ἐγκατέμιξε ⁸ ταὺτη τοι καί μάλα δικαίως τό duch»
καί ἀδιάστατον ἔχομεν’ Ἧνίκα σύνεσιν καί σύμπνοιαν
Ii κτίσις τῇ πίστει συνοῖσεν [cunctetur οῦ ἐν τῇ
Ἰουδαία μόνον γνωστὸς ό θεός.
μέν τῶν πόνων μεγαλοψύχως τό βαρύ τε καὶ δυσαχθέ-
στατον καί βαστάσαντας γενναίως τῆς ἠμέρας τόν καῦ-
σοεα. καί τοῖς περὶ τὴν ἑνδεκάτην εἰσιοῦσιν ἀσυμφώνους
ἐν διανομῇ τῆς μισθαποδοσίας συγκαταλεχθήσεσθαι⁶
αὖγασθήναι δέ ἡμῶν τῆς διανοίας τὸ omnes. καί τῇ
διόπτρᾳ ἐνατενίζοντας τῇ τοῦ πνεύματος. ὥστε προφη-
τικῶν φωνῶν ἀκροατὰς γίνεσθαι, θ;ίων τε προσταγμῶ
των προθύμους ὑπηρέτας καί τούτου ῦποῖεδεγμᾶνους
τήν δωρεὰν, τὸ θολοῦν τὸν τῆς ψυχῆς ὀφθαλμὸν καί τὸ
ἐν ὑμῖν νοερὶν ἐπισκιάζον ἐκκαθαίρεσθαι καί ἀπονίπτε-
σθαι. πανταχόθεν μὲν ἑαυτοὺς περιφρουρείν, καί συν-
τηρεῖν ταῖς τῶν ἐναντίων βολίσι μίνειν ἀπροσϐλήτους,
προϐλέπειν δὲ τὴν ῥομφαίαν, ἡνίκα ἐπί τοῖς ἁμαρτάνωσι
θεήλατος παραγίνεται, ἶνα εί μὲν οἶόν τε παράσχῃ Θεὸς,
ὅτε, σημαίνων τήν ἔφοδον τό θεῖον ἐξιλεορμενος. αὐτὸς
τε καὶ ai κηρυσσόμενοι ἐκ τῆς· 697i; διαφύγοιενθ εἰ δὲ
μό τοῦτο, τήν γοῦν ἐμαυτοῦ διασώσωμαι ψυχήν ο
κατᾶ τόν Λὼτ ἐκεῖνον, τόν δίκαιον, ὃς σῶσαι τήν ἐαυτοῦ
ψυχήν τοῦ ἐμπρησμοῦ διεπραγματεύσατοηιαί τὰ μὶν
τῆς ὑμετέρας εὐχῆς τε καί πνευματικῆς συμμαχίας
ἐνταίθα κείσθω. Καιρός δέ λοιπόν πάρεστι τήν
τῆς ἀληθείας σάλπιγγα, τόν μεγαλοφωνότατον τοῦ Εὐαγ-
γελίου κήρυκα. Παῦλον καταθρῆσαι τόν ἀοίδιμον ἐπι
τοῖς πάλαι πιστοῖς Ῥωμαίοις ἄγαν παρακαλούμενον, καί
οἷον σκιρτῶντα τῷ πνεύματι. καί πρὸς τὸ τῆς πίστεως
ι .. α - ι Α ι αι ε ἦ _
αὐτῶν σπουδαῖον καί θερμόν, μεγαφρονοῦντα καί φιλο-
τιμούμενον. καί μαρτυροῦντα, ἐφ’ ὅλοις τε τοῦ κόσμου
τοῖς πέρασι περιηχοῦμενσν καί διαγγελλόμενον, καί
μεγαλαυχοῦντα λέγειν’ δι’ὧν αὐτοῖς ἐπιστέλλων φαί-
νεται ⁰ ι [εὐχαριστῶ τῷ Θεῶ μου [διὰ Ἰησοῦ Χρι-
στοῦ ῦπέρ πάντων ὑμῶν]. ὅτι ’ό πίστις ὑμῶν ttat-
ταγγέλλεται ἐν ὄλῳετῷ κόσμῳ. ι Καὶ ἐπειδή ἦ καθ’
ἡμᾶς τοῦ Εὖαγγελίου καθαρά καὶ ἐικίϐδηλος πίστις, καὶ
ῦπδρ ἦν οὐκ ἕ στιν Eripit. οὕτε Ῥωμαϊκοῖς ὅροις συστελ-
λομένη περιγράφεται, οὔτε πέρασι περικοσμίοις api.-
ζεται, ἐπί τοσοῦτον δέ μᾶλλον ῦπερὴπλωται καί ὑπερ-
κέχυται , καί προφητικαῖς καί ἆποστολικαῑς γωναῖς
παμρμώμενος φάναιο ε Ei: πᾶσαν τήν γῆν ό (οὗ
θείου κηρύγματος φθόγγος ἐξελήλυθε καί είς τὰ πίει
ρατα τῆς οίκουμένης τῶν κηρυσσόντων τά, ῥήματα. ι
Εἰ δέ δεῖ καί τούτων εἰπεῖν ὑψηλότερον, αῦτη και
ἐν οὐρανῷ ταῖς ἀνωτάτω καί νοεραῖς δυνάμεσι παῤ-
βησιὰζεται, εί ,γὰρ καί μία Ἐκκλησία ἐν οὖρανῷ καὶ
ἐπὶ γῆς, καί Ἐκκλησίαν πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς
δεδααιωμένην ἐκεῖθεν ἀκούομεν , καί πόλις τῶν ἓν
πίστει δεδικαιωμένων ἡ ἄνω Ἰερουσαλήμ· ἧς τεχνίτης
καί δημιουργός ό Θεὸς. όςκαί κατήλλαξε τὰ ἐπουράνια
τοῖς ἐπιγείοις καί τό μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λέλυκε,
καί τό ἀπολωλός ἐπί τῶν ὤμων ἀράμενος δι’ ἄφρᾶ-
στου συγκαταϐἁσεως τοῖς σωζομένοες καί μόνωσιν
ἐγκατέμιξε ⁸ ταὺτη τοι καί μάλα δικαίως τό duch»
καί ἀδιάστατον ἔχομεν’ Ἧνίκα σύνεσιν καί σύμπνοιαν
Ii κτίσις τῇ πίστει συνοῖσεν [cunctetur οῦ ἐν τῇ
Ἰουδαία μόνον γνωστὸς ό θεός.