PG 100, col. 181
Καί οι τό νὲον τῶν Ῥωμαίων ὄνομα ιληρωσάμενοι, ἅ
τε δή ιπι ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ θεμελίου ᾠκοδομημένοι
τῆς πίστεως. φαμὶν δή τῶν ἀποστόλων καί προφητῶν
πανσόφων τεχνιτιυμάτων. τεθέντος ἀκρογωνιαίου λίθου
τοῦ ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ καί Θεοῦ. κατ’
οὖδὸ ἓν πίστει τᾶ δεύτερα τῶν· πίεσϐυτίρων inro-
φερόμεθα. Ἐν γὰρ τῇ Ἐκκλησία τοῦ Θιοῦ ούκ ἔστι τό
προαριθμούμενον, nemp οῦκ ἔστιν Ἰουδαῖος, οὐχ
Ἕλλην, ού βάρϐαρος [tri Σκύθης], ού δοῦλος. οὐκ ὶλιύ-
σερος, ἀλλά πάντες ιν Χριστῷ ἕν ἔσμεν. Τοιγάρτοι καὶ Β
ἕν ἡμῖν ὁ θεῖος Παῦλος κομπαζέτω και αὔχείτω μέγα,
καί σεμνυνὼθω συνάπτων τοῖς παλαιοῖς τὰ νέα. καί συγ⁸
πρίνων ἓν. τε δόγμασι καί κηρύγμασιν. Οὗ καὶ ἡμεῖς
ταῖς διδασκαλίαις καὶ ὑποθήκαις ἇπόμενοι ἆφάἷς
ἕρριζὼμεθα κραταιούμενοι τῇ ὁμολογίᾳ τῆς πίστεως
ἡμῶν, ἓν ᾖ ἑστήκαμεν καὶ καυχώμεθα, καί τὰς tim-
τέρας ύπολήψεις, αἶ τινίς ποτέ ιὶσι πιρί τήν οὕτως
εὐπλεᾶ καὶ ἀμώμητον ἣμῖν θρῆσκείαν ἀνακικαλυμμίνῳ
προσῶπῳ διαπρυσίως κηρύσσομεν, μεθ’ἧς τῷ ιΘεῷ
λατρεύομιν, τεαὶ ἢν ἀναπνεῖν διαπαντός, ἦ [Ἠανά. forte,
ᾖ] τόν ἁέραξάκλινῶς ἔχομεν’ ᾖ καί συναπέρχεσθαι
τῆς Mira: ζωῆς κατισχυριζόμεθα, τῇ ἀνωθεν χάριτι
δυναμούμςνοι καί φρουρούμενοι, ὡς σῦκ’ ἔστιν ἄλλην
ὁδεῦσαι ἦ ἐπιϐῆναι ἦ τὰ, τῆς παρούσης ζωῆς εὖ θίσθαι
ἦ τῦν ιν τῇ μιλλούσῃ ἀποκειμένοον τοῖς ἀξίοις ἀγαθῶν
ἄπιτεύξασθαι.
\
ὀμολογῶ τοίνυν πιστεύειν είς ἵνα Θεόν Πατέρα παν·
mpii-opu, τόν πὰντων ποιητὴν καί δεσπότην καὶκύ-
ριον⁶ καί εἰς τόν τεὸν αὐτοῦ τόν μονογενῆ τὸν κύριον
ὐμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν ἀληθινόν Θεὸν, τὸν προαιῶ·
υιον Λόγον, τὸν ἀνάρχως ’καί ἀφράστως ἕξ αὐτοῦ τινα
ηθὲντα, ἀλήπτως καί ἀπερινοὴτως πάσῃ νοητῇ καί
αἰσθητῇ κτίσει· καὶ εἰς τό ηνιῦμα τῆς ἀληθείας, τό
’ ζωαρχαόν καὶ πανάγιον· τριάδα όμοούσιςν. ύπιρούσιον,
ἀόρατον, ἀκατάληπτον, ἀχώριστον, ἀναλλοίωτον. ἀπλῆν
καί ἀμιρῆ καί ἀσύνθετον, ἀδιάστατον, ἀΐδιον, ἀσώμα·
τον. ἄπ’-ιον, ἄποσον, ὁμότιμον, ὁμόδοξον καί όμόθεονσζ
ἀναφῆ τι καί dilaniat-turea, καὶ ἀσχημάτιστον, ἀπηρά-
γαθον, φῶς ἀειλαμπδς, τριλαμπὶς, ύπέρφωτον, ἀεί
ὡσαύτως καί κατά τά αὐτὰ ἔχουσαν· πάντων επο-
πτιπήν καὶ salutaturi? δύναμιν. πᾶσι τοῖς λογικοῖς τε
καὶ νοεροίς, νοιρῶς καὶ ἀμερῶς τῇ προνοίᾳ [προχύσει]
τοῦ θείου φωτός δπιλάμπουσαν ἀναλόγως ταῖς τῶν
γυτιζομὲνων παραδοχαῖς, καί πρές τό εἶναι [καὶ εὖ
dum} διατηροῦσαν ἕν ὑφεστῶσι πράγμασι καί ού ψι-
λοῖς ὀνόμασι γνωριζομένην, μιᾷ θεότητι, καὶ ἐξουσίᾳ,
καί δοξαζομένην, καί προσκυνουμένην ύπό πᾶο
τις δρωμένας καί ἀοράτου κτίσεως.
τε δή ιπι ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ θεμελίου ᾠκοδομημένοι
τῆς πίστεως. φαμὶν δή τῶν ἀποστόλων καί προφητῶν
πανσόφων τεχνιτιυμάτων. τεθέντος ἀκρογωνιαίου λίθου
τοῦ ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ καί Θεοῦ. κατ’
οὖδὸ ἓν πίστει τᾶ δεύτερα τῶν· πίεσϐυτίρων inro-
φερόμεθα. Ἐν γὰρ τῇ Ἐκκλησία τοῦ Θιοῦ ούκ ἔστι τό
προαριθμούμενον, nemp οῦκ ἔστιν Ἰουδαῖος, οὐχ
Ἕλλην, ού βάρϐαρος [tri Σκύθης], ού δοῦλος. οὐκ ὶλιύ-
σερος, ἀλλά πάντες ιν Χριστῷ ἕν ἔσμεν. Τοιγάρτοι καὶ Β
ἕν ἡμῖν ὁ θεῖος Παῦλος κομπαζέτω και αὔχείτω μέγα,
καί σεμνυνὼθω συνάπτων τοῖς παλαιοῖς τὰ νέα. καί συγ⁸
πρίνων ἓν. τε δόγμασι καί κηρύγμασιν. Οὗ καὶ ἡμεῖς
ταῖς διδασκαλίαις καὶ ὑποθήκαις ἇπόμενοι ἆφάἷς
ἕρριζὼμεθα κραταιούμενοι τῇ ὁμολογίᾳ τῆς πίστεως
ἡμῶν, ἓν ᾖ ἑστήκαμεν καὶ καυχώμεθα, καί τὰς tim-
τέρας ύπολήψεις, αἶ τινίς ποτέ ιὶσι πιρί τήν οὕτως
εὐπλεᾶ καὶ ἀμώμητον ἣμῖν θρῆσκείαν ἀνακικαλυμμίνῳ
προσῶπῳ διαπρυσίως κηρύσσομεν, μεθ’ἧς τῷ ιΘεῷ
λατρεύομιν, τεαὶ ἢν ἀναπνεῖν διαπαντός, ἦ [Ἠανά. forte,
ᾖ] τόν ἁέραξάκλινῶς ἔχομεν’ ᾖ καί συναπέρχεσθαι
τῆς Mira: ζωῆς κατισχυριζόμεθα, τῇ ἀνωθεν χάριτι
δυναμούμςνοι καί φρουρούμενοι, ὡς σῦκ’ ἔστιν ἄλλην
ὁδεῦσαι ἦ ἐπιϐῆναι ἦ τὰ, τῆς παρούσης ζωῆς εὖ θίσθαι
ἦ τῦν ιν τῇ μιλλούσῃ ἀποκειμένοον τοῖς ἀξίοις ἀγαθῶν
ἄπιτεύξασθαι.
\
ὀμολογῶ τοίνυν πιστεύειν είς ἵνα Θεόν Πατέρα παν·
mpii-opu, τόν πὰντων ποιητὴν καί δεσπότην καὶκύ-
ριον⁶ καί εἰς τόν τεὸν αὐτοῦ τόν μονογενῆ τὸν κύριον
ὐμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν ἀληθινόν Θεὸν, τὸν προαιῶ·
υιον Λόγον, τὸν ἀνάρχως ’καί ἀφράστως ἕξ αὐτοῦ τινα
ηθὲντα, ἀλήπτως καί ἀπερινοὴτως πάσῃ νοητῇ καί
αἰσθητῇ κτίσει· καὶ εἰς τό ηνιῦμα τῆς ἀληθείας, τό
’ ζωαρχαόν καὶ πανάγιον· τριάδα όμοούσιςν. ύπιρούσιον,
ἀόρατον, ἀκατάληπτον, ἀχώριστον, ἀναλλοίωτον. ἀπλῆν
καί ἀμιρῆ καί ἀσύνθετον, ἀδιάστατον, ἀΐδιον, ἀσώμα·
τον. ἄπ’-ιον, ἄποσον, ὁμότιμον, ὁμόδοξον καί όμόθεονσζ
ἀναφῆ τι καί dilaniat-turea, καὶ ἀσχημάτιστον, ἀπηρά-
γαθον, φῶς ἀειλαμπδς, τριλαμπὶς, ύπέρφωτον, ἀεί
ὡσαύτως καί κατά τά αὐτὰ ἔχουσαν· πάντων επο-
πτιπήν καὶ salutaturi? δύναμιν. πᾶσι τοῖς λογικοῖς τε
καὶ νοεροίς, νοιρῶς καὶ ἀμερῶς τῇ προνοίᾳ [προχύσει]
τοῦ θείου φωτός δπιλάμπουσαν ἀναλόγως ταῖς τῶν
γυτιζομὲνων παραδοχαῖς, καί πρές τό εἶναι [καὶ εὖ
dum} διατηροῦσαν ἕν ὑφεστῶσι πράγμασι καί ού ψι-
λοῖς ὀνόμασι γνωριζομένην, μιᾷ θεότητι, καὶ ἐξουσίᾳ,
καί δοξαζομένην, καί προσκυνουμένην ύπό πᾶο
τις δρωμένας καί ἀοράτου κτίσεως.