PG 100, col. 184
καί ἀναιτίως ὑπάρχων οὐ γὰρ ἔτι τινος, ἐν ἑαυτῷ γὰρ
τὸ εἶναι ἔχων. Τὸ δέ Υἱὸς καί οὐκ ἄναρχος, ἐκ τοῦ
Πατρὸς γὰρ, ἀρχὴ γὰρ Υίοῦ Πατὴρ, ὡς αἴτιον· εί δέ
τήν ἀπὸ χρόνου λαμϐάνοις ἀρχὴν, καί ἄναρχος· "om-
τὴς γὰρ χρόνων οὐχ ὑπὸ χρόνον· γεννητῶς μιν,
ἀιδίως δὲ καί ἀδιαστάτως ὶιιὶὸιμῷας τῷ Πατρί, ὡς
ἀπαύγασμα [ἀπαύγασμα] τῆς· δόξης καὶτῆς πατρικῆς
χαρακτήρ ὑποστάσεως. Τὸ δέ Πνεῦμα ἅγιον ἐκ τοῦ
Πατρὸς τήν ὕπαρξιν ἕχον, οὗ γεννητῶς μὲν, ἀλλ’ ἦκτο·
ρευτῶς, ἀῖδίως Πατρί καί Υίῷ συνθεωρούμενον, οὐκ
ἄναρχον μὲν διὰ τήν ἐκ τοῦ Πατρὸς ἕκπὸρευσιψ ἀρχή
γὰρ καί αὑτοῦ ὁ Πατὴρ κατά τὸν τοῦ αἰτίου λόγον,
ἄναρχον δέ καί αὐτὸ,κατά χρόνον.
l
Er φ 1 ο ν 1⁸0 Ὗ ⁸ 1 ι Ι -
ις ουν Θεος ο Πατηρ ες ου τα παντα, και εἷς nupta.
Ἰησοῦς Χριστὸς δι’ οὗ τὰ πάντα, καί ἓν Πνεῦμα ἅγιον
ἰν ᾧ τὰ πάντα. Ἐκ τῶν τριών τελείων ἓν ὐπερτελές καί
προτέλειον θεὸτης ⁶ τοῖς μὲν ἀφοριστικοῐς καί προσω-
πικοῖς ἰδιώμασι καί ἁὶλήλοις διαφέροντα ⁸ ἕκαστον γὰρ
τούτων, τῶν φύσει ἀχωρίστων διὰ τὸ συναφὲς τῆς οὐσίας,
ἡνίκα ταῖς τοῦ νοῦ ἕπιϐολαῖς μιρῖζέται, Θεὸς ὁμολογεῖ-
ται παρ’ἠμῶν, καί πιστεύεται, πάντων πὶηρίστατον
ὑπάρχον τῶν τῆς θεότητος ἰδιωμάτων. Καὶ τὰ τρία
qm”. ν η, ,, ⁸ , η ,πη
C ἀλλήλοις συναπτόμενα, εἷς Θεὸς παρ’ ἡμῖν προσκυνεῖ-
ται, τριαδικῶς μὶν κατᾶ τήν ὑπόστασιν, μοναδικῶς δέ
κατά τήν οὓσίαν, καί μοναρχία παρ’ ἡμῖν τὸ τιμώ-
μενον, οὗ πολυαρχία διὰ τὸ ἄτακτον καί στασιῶ-
δες τῆς Ἑλληνικῆς ἐμϐροντησίας καί συγχύσεως· μο-
ναρχία δὲ, οὐχ ἡ ἑνὸς προσώπου περιγραφή [ἦν ἐν
πρυσώπῳν περιγραφῇ, διὰ τὸ ἁτελίς καί στοιχειῶδες
τῆς Ἰονδαῖκῆθπενίᾶε καὶ νηπιότητος. aras φύσεως
ὁμοτιμία, καί γνώμης σύμπνοια, καί ταυτότης· κινήσεως
δείκνυσιν, καί πρὸς τὸ ἓν ἡ τῶν ἐξ αὑτοῦ σύννευσις,
ὅπερ ἐπί τῆς γεννητῆς φύσεως ἀμήχανον, ᾖ φησιν ὁ
μέγας ἓν θεολόγοις Γρηγὸριος, καί οὐδὲν τὸ συνημμένον
καί ισυμφυὶς τῆς ἐν τριάδιθεωρουμένης Θεὸτητος δια-ο
τέμνεται. ’Λλλοτριούσθω γὰρ ἡμῶν, καί ἆποτεμνίσθω ἦ
τοῦ μανιώδους ’Δρείου κακοδοξία καί λύσσα· ἀδιαίρετος
γὰρ ἡ αἰδτή Τριάς, δόξῃ καί ἁῑδιὸτητι μή μεριζομὸηο
μηδέ ἆπαλλοτριουμίνη, οὔτε τῶν θεαρχικῶν ’ἳποστάσεων
μεταπιπτουσῶν διαί περιχωρουσῶν εἰς ἀλλήλας,
ἐφ’ ἑκάστης τούτων ἀμεταπτώτου δαί ἀσυγχύτου φυ-
λαττομένης τῆς ἆῐδιὸτητος, πόρῤω γὰρ ἀποπεμτὲσῦω
καί ἆπελαυνέσθω ἠ τοῦ ματαιόφέονος suamne ἀπατ ηδ
fimi σύγχυσις.
Σέϐω δέ καί προσκυνῶ ro‘ πρὸ πάντων τῶν αἰώνων
τὸ εἶναι ἔχων. Τὸ δέ Υἱὸς καί οὐκ ἄναρχος, ἐκ τοῦ
Πατρὸς γὰρ, ἀρχὴ γὰρ Υίοῦ Πατὴρ, ὡς αἴτιον· εί δέ
τήν ἀπὸ χρόνου λαμϐάνοις ἀρχὴν, καί ἄναρχος· "om-
τὴς γὰρ χρόνων οὐχ ὑπὸ χρόνον· γεννητῶς μιν,
ἀιδίως δὲ καί ἀδιαστάτως ὶιιὶὸιμῷας τῷ Πατρί, ὡς
ἀπαύγασμα [ἀπαύγασμα] τῆς· δόξης καὶτῆς πατρικῆς
χαρακτήρ ὑποστάσεως. Τὸ δέ Πνεῦμα ἅγιον ἐκ τοῦ
Πατρὸς τήν ὕπαρξιν ἕχον, οὗ γεννητῶς μὲν, ἀλλ’ ἦκτο·
ρευτῶς, ἀῖδίως Πατρί καί Υίῷ συνθεωρούμενον, οὐκ
ἄναρχον μὲν διὰ τήν ἐκ τοῦ Πατρὸς ἕκπὸρευσιψ ἀρχή
γὰρ καί αὑτοῦ ὁ Πατὴρ κατά τὸν τοῦ αἰτίου λόγον,
ἄναρχον δέ καί αὐτὸ,κατά χρόνον.
l
Er φ 1 ο ν 1⁸0 Ὗ ⁸ 1 ι Ι -
ις ουν Θεος ο Πατηρ ες ου τα παντα, και εἷς nupta.
Ἰησοῦς Χριστὸς δι’ οὗ τὰ πάντα, καί ἓν Πνεῦμα ἅγιον
ἰν ᾧ τὰ πάντα. Ἐκ τῶν τριών τελείων ἓν ὐπερτελές καί
προτέλειον θεὸτης ⁶ τοῖς μὲν ἀφοριστικοῐς καί προσω-
πικοῖς ἰδιώμασι καί ἁὶλήλοις διαφέροντα ⁸ ἕκαστον γὰρ
τούτων, τῶν φύσει ἀχωρίστων διὰ τὸ συναφὲς τῆς οὐσίας,
ἡνίκα ταῖς τοῦ νοῦ ἕπιϐολαῖς μιρῖζέται, Θεὸς ὁμολογεῖ-
ται παρ’ἠμῶν, καί πιστεύεται, πάντων πὶηρίστατον
ὑπάρχον τῶν τῆς θεότητος ἰδιωμάτων. Καὶ τὰ τρία
qm”. ν η, ,, ⁸ , η ,πη
C ἀλλήλοις συναπτόμενα, εἷς Θεὸς παρ’ ἡμῖν προσκυνεῖ-
ται, τριαδικῶς μὶν κατᾶ τήν ὑπόστασιν, μοναδικῶς δέ
κατά τήν οὓσίαν, καί μοναρχία παρ’ ἡμῖν τὸ τιμώ-
μενον, οὗ πολυαρχία διὰ τὸ ἄτακτον καί στασιῶ-
δες τῆς Ἑλληνικῆς ἐμϐροντησίας καί συγχύσεως· μο-
ναρχία δὲ, οὐχ ἡ ἑνὸς προσώπου περιγραφή [ἦν ἐν
πρυσώπῳν περιγραφῇ, διὰ τὸ ἁτελίς καί στοιχειῶδες
τῆς Ἰονδαῖκῆθπενίᾶε καὶ νηπιότητος. aras φύσεως
ὁμοτιμία, καί γνώμης σύμπνοια, καί ταυτότης· κινήσεως
δείκνυσιν, καί πρὸς τὸ ἓν ἡ τῶν ἐξ αὑτοῦ σύννευσις,
ὅπερ ἐπί τῆς γεννητῆς φύσεως ἀμήχανον, ᾖ φησιν ὁ
μέγας ἓν θεολόγοις Γρηγὸριος, καί οὐδὲν τὸ συνημμένον
καί ισυμφυὶς τῆς ἐν τριάδιθεωρουμένης Θεὸτητος δια-ο
τέμνεται. ’Λλλοτριούσθω γὰρ ἡμῶν, καί ἆποτεμνίσθω ἦ
τοῦ μανιώδους ’Δρείου κακοδοξία καί λύσσα· ἀδιαίρετος
γὰρ ἡ αἰδτή Τριάς, δόξῃ καί ἁῑδιὸτητι μή μεριζομὸηο
μηδέ ἆπαλλοτριουμίνη, οὔτε τῶν θεαρχικῶν ’ἳποστάσεων
μεταπιπτουσῶν διαί περιχωρουσῶν εἰς ἀλλήλας,
ἐφ’ ἑκάστης τούτων ἀμεταπτώτου δαί ἀσυγχύτου φυ-
λαττομένης τῆς ἆῐδιὸτητος, πόρῤω γὰρ ἀποπεμτὲσῦω
καί ἆπελαυνέσθω ἠ τοῦ ματαιόφέονος suamne ἀπατ ηδ
fimi σύγχυσις.
Σέϐω δέ καί προσκυνῶ ro‘ πρὸ πάντων τῶν αἰώνων