PG 100, col. 209
φρονήματι προστρέχοντες ἀφρονέστατα, ὡς οἰκεῖον
περιπτύσσονται καὶ ἀσπάζονται.⁸ Καὶ τούτων μά-
λιστα οἰ ἀνοήτως τῆς ἐκείνου ἀποστασίας προεστηο
κάτες, ὲκ τῆς τοιαύτης αἰσχύνης τὸ περιφανὲς κατα·
κτᾶσθαι οἰόμενοι, καὶ τούτοις ἐρεύνης καὶ ἐξετά-
σεως ἀνευ συντίθενται · ἐπειδὴ πρόχειρον ἡ κακία,
καὶ πολὺς ἐπὶ τὸ χεῖρον ό δρόμος, καὶ τὸ πρὸς τὰ
περικόσμια τῶν φιλοσάρκων ὲπιρῥεπές. Ὑφ’ ὧν
ἑναυξηθέντος αὐτοῖς τοῦ κακοῦ, τὰ τῆς οἰκείας
ἀσφαλείας προῦδωκαν, ὥσπερ λοιμικοῦ τινος ἐφερ-
πύσαντος καὶ ψυχοφθόρου πάθους. Ἐντεῦθεν τῇ τοῦ
ἀπεριγράπτου συνίστανται φωνῇ, δι’ ἦς τὴν τοῦ
Σωτῆρος ήμῶν θείαν οἰκονομίαν πανούργως καὶ Β
κακοήθως ὲκ βάθρων-αὑτῶν ἀνατρέπειν ἐπιχειροῦσι,
καὶ ταύτην κατὰ τῶν εὐσεϐούντων προχειριζόμενοι,
καὶ ῶσπερ δυσκαταγώνιστον ἐπιτείχισμα κατεξανο
ιστάντες αὐτοῖς, αἰρήσειν οἴονται· ὡς εἰ μὴ
δέξαιντο, διαιρήσειν τὴν’ κατὰ Χριστὸν μίαν
ὑπόστασιν ὲκόιασθήσοιντο. Ἀλλ’ ἐπειδὴ ποι-
κίλον καὶ πολυσχιδὲς τὸ τοῦ ψεύδους τέχνασμα,
ύποπλάττονται μὲν ταύτην δέχεσθαι, μέχρι dat-
λῶν ῥημάτων μόνων περιιστάντες, τὸ έτερόδοξον
αἰσχυνόμενοι, έργῳ δὲ ὅτι μὴ ἀπαναίνονται μόνον, ἥδη δὲ καὶ τοὺς προσιεμένους ὡς δυσμενεῖς
ὁρῶντες, πικρῶς ἀπελαύνουσι μηδὲ μιᾶς ἀξιοῦντες φειδοῦς.
γ’. Τί δὴ οὖν λοιπὸν τὸ ἐντεῦθεν σκοπεῖν έξεστις
Τί δὲ ἀλλοῆ τοῦτό γε ἀληθὲς ἐννοεῖν καὶ φράζειν,
ὅτι δὴ πάλιν ή τοῦ Μάνεντος Χάρυϐδις πλατὺ χάνα-
σα τοίς ἐν τῇ ἁπλότητι τοῦ βίου τὸν πλοῦν ἐξανύουσι,
στόλους ὅλους ψυχῶν ἁναρπόιζουσα, καὶ βρυχίους
τῷ βυθῷ τῆς ἀπωλείας ὑπάγουσα, παραδίδωσι;
δ’. Πάλιν τῆς ’Λρειανικῆς φλογὸς ἡ χίμαιρα, τῷ
ψυχοφθόρῳ πυρὶ τῶν τῆς ἀθεότητος διδαγμάτων,
τῶν ἀπροόπτως πως καὶ ἀφυλάκτως παρατυγχα-
νόντων τδν νοῦν, παραναλίσκει διαφλέγουσα.
ε’. Πάλιν ἡ πολυκέφαλος ὕδρα τῶν ’Δκεφόιλων
καὶ τῆς συγχυτικῆς τῶν Εὖτυχιτῶν, μᾶλλον δὲ Δο-
ι κητῶν συμπνοίας, ἐπὶ διαιρέσει καὶ λύμῃ τοῦ τῆς
Ἐκκλησίας καλῶς ἡνωμένου σώματος, πολυσχιδεῖς
τὰς παραφυάδας τῶν πικρῶν γεννημάτων ἐϐλάστησε.
Καὶ ὡς ἂν συλλαϐών τις είποι, ὲκ τῆς Μανιχαῖκῆς
ἐχίδνης, καὶ τῆς Ἀρειανικῆς ἀσπίδος, ἕτερός τις ὲκ
συμπλοκῆς τούτων οἷον ἐρπυστὴς ἀμφικέφαλος ἐξ·
έφυ ο ὁποίαν δὴ καὶ τὴν τῶν Ὑψισταρίων κίϐδηλον καὶ
βδελυρὰν θρησκείαν ἀκούομεν, ἐξ Ἑλληνικῆς τερ-
θρείας καὶνομικῆς τερατείας συνισταμένην · καὶ δει-
νδν κατά τῶν τῆς θείας ἐντολῆς ύπε ρορώντων ρέψας,
ὧν καὶ πτέρναν τηρεῖν ἤδη προστέτακται, πικρὸν
τὸν ἱὸν καὶ ὀλέθριον ταῖς ψυχαῖς τῶν εὐπαρακόμι-
στον είς τοῦτο τὴν ἀκοὴν ἐχόντων ἐνέχεεν. Ὅτι μὲν
γὰρ Ἀρέιανοι Μανιχαίοις συμφύρονται, ὲν τοῖς
μετά ταῦτα σαφῶς παραστήσομεν.
ς’. Δῆλον δὲ δήπου παντὶ, ὡς βούλεται αὐτοῖς ἡ
σπουδὴ, τὰς πολυανθρώπους ὲκείνας καὶ θεολέκτούς
(Α) Hmreticorum secta, qui Deum uitiosimum ita
colebant, ut antitriuitarios se esse demonstrarent.
περιπτύσσονται καὶ ἀσπάζονται.⁸ Καὶ τούτων μά-
λιστα οἰ ἀνοήτως τῆς ἐκείνου ἀποστασίας προεστηο
κάτες, ὲκ τῆς τοιαύτης αἰσχύνης τὸ περιφανὲς κατα·
κτᾶσθαι οἰόμενοι, καὶ τούτοις ἐρεύνης καὶ ἐξετά-
σεως ἀνευ συντίθενται · ἐπειδὴ πρόχειρον ἡ κακία,
καὶ πολὺς ἐπὶ τὸ χεῖρον ό δρόμος, καὶ τὸ πρὸς τὰ
περικόσμια τῶν φιλοσάρκων ὲπιρῥεπές. Ὑφ’ ὧν
ἑναυξηθέντος αὐτοῖς τοῦ κακοῦ, τὰ τῆς οἰκείας
ἀσφαλείας προῦδωκαν, ὥσπερ λοιμικοῦ τινος ἐφερ-
πύσαντος καὶ ψυχοφθόρου πάθους. Ἐντεῦθεν τῇ τοῦ
ἀπεριγράπτου συνίστανται φωνῇ, δι’ ἦς τὴν τοῦ
Σωτῆρος ήμῶν θείαν οἰκονομίαν πανούργως καὶ Β
κακοήθως ὲκ βάθρων-αὑτῶν ἀνατρέπειν ἐπιχειροῦσι,
καὶ ταύτην κατὰ τῶν εὐσεϐούντων προχειριζόμενοι,
καὶ ῶσπερ δυσκαταγώνιστον ἐπιτείχισμα κατεξανο
ιστάντες αὐτοῖς, αἰρήσειν οἴονται· ὡς εἰ μὴ
δέξαιντο, διαιρήσειν τὴν’ κατὰ Χριστὸν μίαν
ὑπόστασιν ὲκόιασθήσοιντο. Ἀλλ’ ἐπειδὴ ποι-
κίλον καὶ πολυσχιδὲς τὸ τοῦ ψεύδους τέχνασμα,
ύποπλάττονται μὲν ταύτην δέχεσθαι, μέχρι dat-
λῶν ῥημάτων μόνων περιιστάντες, τὸ έτερόδοξον
αἰσχυνόμενοι, έργῳ δὲ ὅτι μὴ ἀπαναίνονται μόνον, ἥδη δὲ καὶ τοὺς προσιεμένους ὡς δυσμενεῖς
ὁρῶντες, πικρῶς ἀπελαύνουσι μηδὲ μιᾶς ἀξιοῦντες φειδοῦς.
γ’. Τί δὴ οὖν λοιπὸν τὸ ἐντεῦθεν σκοπεῖν έξεστις
Τί δὲ ἀλλοῆ τοῦτό γε ἀληθὲς ἐννοεῖν καὶ φράζειν,
ὅτι δὴ πάλιν ή τοῦ Μάνεντος Χάρυϐδις πλατὺ χάνα-
σα τοίς ἐν τῇ ἁπλότητι τοῦ βίου τὸν πλοῦν ἐξανύουσι,
στόλους ὅλους ψυχῶν ἁναρπόιζουσα, καὶ βρυχίους
τῷ βυθῷ τῆς ἀπωλείας ὑπάγουσα, παραδίδωσι;
δ’. Πάλιν τῆς ’Λρειανικῆς φλογὸς ἡ χίμαιρα, τῷ
ψυχοφθόρῳ πυρὶ τῶν τῆς ἀθεότητος διδαγμάτων,
τῶν ἀπροόπτως πως καὶ ἀφυλάκτως παρατυγχα-
νόντων τδν νοῦν, παραναλίσκει διαφλέγουσα.
ε’. Πάλιν ἡ πολυκέφαλος ὕδρα τῶν ’Δκεφόιλων
καὶ τῆς συγχυτικῆς τῶν Εὖτυχιτῶν, μᾶλλον δὲ Δο-
ι κητῶν συμπνοίας, ἐπὶ διαιρέσει καὶ λύμῃ τοῦ τῆς
Ἐκκλησίας καλῶς ἡνωμένου σώματος, πολυσχιδεῖς
τὰς παραφυάδας τῶν πικρῶν γεννημάτων ἐϐλάστησε.
Καὶ ὡς ἂν συλλαϐών τις είποι, ὲκ τῆς Μανιχαῖκῆς
ἐχίδνης, καὶ τῆς Ἀρειανικῆς ἀσπίδος, ἕτερός τις ὲκ
συμπλοκῆς τούτων οἷον ἐρπυστὴς ἀμφικέφαλος ἐξ·
έφυ ο ὁποίαν δὴ καὶ τὴν τῶν Ὑψισταρίων κίϐδηλον καὶ
βδελυρὰν θρησκείαν ἀκούομεν, ἐξ Ἑλληνικῆς τερ-
θρείας καὶνομικῆς τερατείας συνισταμένην · καὶ δει-
νδν κατά τῶν τῆς θείας ἐντολῆς ύπε ρορώντων ρέψας,
ὧν καὶ πτέρναν τηρεῖν ἤδη προστέτακται, πικρὸν
τὸν ἱὸν καὶ ὀλέθριον ταῖς ψυχαῖς τῶν εὐπαρακόμι-
στον είς τοῦτο τὴν ἀκοὴν ἐχόντων ἐνέχεεν. Ὅτι μὲν
γὰρ Ἀρέιανοι Μανιχαίοις συμφύρονται, ὲν τοῖς
μετά ταῦτα σαφῶς παραστήσομεν.
ς’. Δῆλον δὲ δήπου παντὶ, ὡς βούλεται αὐτοῖς ἡ
σπουδὴ, τὰς πολυανθρώπους ὲκείνας καὶ θεολέκτούς
(Α) Hmreticorum secta, qui Deum uitiosimum ita
colebant, ut antitriuitarios se esse demonstrarent.