PG 104, col. 1249
εγείροντας τοῦ μὴ σφάλλεσθαι τῆς ἀληθείας ἐπερ-
χομένης ὥσπερ στοιχείοις τισὶ ταῖς αὐτῶν ἀπορρή-
σεσιν ὲντετυπωμέιους, καὶ Θεωρίας ἐπίϐασιν τὴν·
πρᾶξιν ποιουμένους· ἀλλ’ ὁ μὲν περὶ τῆς ἀείπαιδος
κυρίως καὶ άληθῶς δεδοξασμένης Θεοτόκου καὶ ἀει-
παρθένου Μαρίας λόγος, μικρὸν ἀναμεινάτω · κᾶν
οἱ δεινοὶ Παυλικιάνοι διαῤῥήγνυντο. Ἐπανακτέον
δ’ ἡμᾶς ὅθεν μικρὸν ἀνεκφοιτήτως ἀπέστημεν. 1
Z'. Τοῦ μεγάλου τοίνυν Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν
Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ὀφθέντος καὶ ἡμῖν τοῖς
ἀνθρώποις συναναστραφέντος, πᾶσα μὲν ὲκ ποδῶν
είδωλολατρεία οἴχεται· Θεογνωσία δὲ ἀληθὴς πᾶ-
σαν τὴν γῆν ὥσπερ ὕδωρ apati) κατεκάλυψεν·
ἐντεῦθεν ἡ τῶν οὐρανίων ἐπὶ γῆς ἀρετὴ πολιτεύεται,
καὶ τοῖς ἀγγέλοις ταῖς ἀρεταῖς θεοκλυθούμενοι συνι-
αμιλλῶνται οἱ ἄνθρωποι· τοῦ σταυροῦ γὰρὲπὶ γῆς
παγέντος, καὶ τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς τοῦ ἐκ τοῦ οὑ-
ρανοῦ φιλανθρώπως τῇ θεότητι συγκαταϐάντος, οὐ
τὸ ςῶμα καταϐάσαντος, ἀλλ’ ὲκ γῆς τοῦτο προσλα-
ϐομένου ὁμοιοπαθὲς ἡμῖν, καὶ ὲν τῷ ξύλῳ τοῦ σταυροῦ
ὑψωθέντος , καὶ ταῖς τοῦ θείου αὑτοῦ αἵματος ῥανίσι
τὴν γῆν καταρδεύσαντος [cod. Γ. 85] ὀσμὴν εὒῳδίας
(11) ταύτην διαπνέειν πεποίηκεν · ἥτις τῷ ἁγιασμῷ
τοῦ τιμίου αἵματος καὶ ὕδατος αὑτοῦ πιανθεῖσα , λου
γικὰ ἡδύπνοα καὶ ποικίλα ἄνθη βλαστάνουσα παν-
ταχοῦ ml. νῦν οὺ διαλιμπάνει. Προσκυνεῖται τοίνυν
ξύλον, δι’ οὗ σωτηρία τῷ γένει μὲν τῶν ἀνθρώπων
δεδώρηται, δι’ οὗ ὁ ἀρχέκακος ὲχθρὺς είς γῆν καταρ-
ραγεὶς καιρίαν ὲν καρδία τὴν πληγὴν εἰσεδέξατο.
Ἐν οὐδενὶ γὰρ ἑτέρῳ συμϐόλῳ τοῦ Χριστοῦ παθημά-
των φοϐερὰ τεράστια τοιαῦτα γέγονεν, οἶα ὲν τῷ
τιμίῳ καὶ ζωοποιῷ τοῦ Κυρίου σταυρῷ · νεκροὶ ἀν-
ιστάμενοι καὶ πρὸ τῆς ὲν τῷ ᾄδῃ καθόδου τοῦ Κυρίου
καὶ Θεοῦ ἡμῶν, καταπέτασμα ῥηγνύμενον, γῆ σειο-
μένη, ἥλιος σκοτιζόμενος καὶ πάλιν άναφλεγόμενος,
τῷ μὲν τὴν τῶν Ἰουδαίων δεικνὺς σκοτόμαιναν, τῷ δὲ
τῆς ἀναστάσεως προδεικνὺς τὴν φαιδρότητα. Τέλος
ὴ πάντων ἐν τῷ ᾄδῃ κατεχομένων ψυχῶν ἀπολύ-
τρωσις τῇ ἐπιφανείᾳ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν
πρὸς αὐτοὺς γενομένη · καὶ ἡ τοῦ ᾅδου κατάλυσις δ,
τοῦ μηκέτι κατέχειν τὰς τῶν ὲν Κυρίῳ κεκοιμημέ-
νων ψυχάς. Ταῦτα πάντα ὴ τοῦ θείου σταυροῦ ἀήτ-
D
τητος δύναμις τὰ φοϐερὰ εἰργάσατο τεράστια, τῇ
δυνάμει τοῦ ὲν αὐτῷ προσπαγέντος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ
ἡμῶν. Αίσχυνθήτωσαν οὖν καὶ ὲντραπήτωσαν καὶ
ἀπολέσθωσαν οι τὴν δόξαν αὑτοῦ διαρνούμενοι καὶ
μὴ προσκυνοῦντες αὑτὸν ἀδιστάκτῳ πίστεις ὼς [cod.
¹¹ Isa. ιι, 9.
I'ARIA'] LECTIONES.
ν R. κατάλλυπις. ι ῐὶ. δίστει.
NOTAE.
(t 1) ln textu Graeco Raderi additur πνευματικῆς,
quod vocabulum in interpretatione latinaejusdem
dmittitur. Ergo exemplar—typothela: lngolstadiensi
χομένης ὥσπερ στοιχείοις τισὶ ταῖς αὐτῶν ἀπορρή-
σεσιν ὲντετυπωμέιους, καὶ Θεωρίας ἐπίϐασιν τὴν·
πρᾶξιν ποιουμένους· ἀλλ’ ὁ μὲν περὶ τῆς ἀείπαιδος
κυρίως καὶ άληθῶς δεδοξασμένης Θεοτόκου καὶ ἀει-
παρθένου Μαρίας λόγος, μικρὸν ἀναμεινάτω · κᾶν
οἱ δεινοὶ Παυλικιάνοι διαῤῥήγνυντο. Ἐπανακτέον
δ’ ἡμᾶς ὅθεν μικρὸν ἀνεκφοιτήτως ἀπέστημεν. 1
Z'. Τοῦ μεγάλου τοίνυν Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν
Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ὀφθέντος καὶ ἡμῖν τοῖς
ἀνθρώποις συναναστραφέντος, πᾶσα μὲν ὲκ ποδῶν
είδωλολατρεία οἴχεται· Θεογνωσία δὲ ἀληθὴς πᾶ-
σαν τὴν γῆν ὥσπερ ὕδωρ apati) κατεκάλυψεν·
ἐντεῦθεν ἡ τῶν οὐρανίων ἐπὶ γῆς ἀρετὴ πολιτεύεται,
καὶ τοῖς ἀγγέλοις ταῖς ἀρεταῖς θεοκλυθούμενοι συνι-
αμιλλῶνται οἱ ἄνθρωποι· τοῦ σταυροῦ γὰρὲπὶ γῆς
παγέντος, καὶ τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς τοῦ ἐκ τοῦ οὑ-
ρανοῦ φιλανθρώπως τῇ θεότητι συγκαταϐάντος, οὐ
τὸ ςῶμα καταϐάσαντος, ἀλλ’ ὲκ γῆς τοῦτο προσλα-
ϐομένου ὁμοιοπαθὲς ἡμῖν, καὶ ὲν τῷ ξύλῳ τοῦ σταυροῦ
ὑψωθέντος , καὶ ταῖς τοῦ θείου αὑτοῦ αἵματος ῥανίσι
τὴν γῆν καταρδεύσαντος [cod. Γ. 85] ὀσμὴν εὒῳδίας
(11) ταύτην διαπνέειν πεποίηκεν · ἥτις τῷ ἁγιασμῷ
τοῦ τιμίου αἵματος καὶ ὕδατος αὑτοῦ πιανθεῖσα , λου
γικὰ ἡδύπνοα καὶ ποικίλα ἄνθη βλαστάνουσα παν-
ταχοῦ ml. νῦν οὺ διαλιμπάνει. Προσκυνεῖται τοίνυν
ξύλον, δι’ οὗ σωτηρία τῷ γένει μὲν τῶν ἀνθρώπων
δεδώρηται, δι’ οὗ ὁ ἀρχέκακος ὲχθρὺς είς γῆν καταρ-
ραγεὶς καιρίαν ὲν καρδία τὴν πληγὴν εἰσεδέξατο.
Ἐν οὐδενὶ γὰρ ἑτέρῳ συμϐόλῳ τοῦ Χριστοῦ παθημά-
των φοϐερὰ τεράστια τοιαῦτα γέγονεν, οἶα ὲν τῷ
τιμίῳ καὶ ζωοποιῷ τοῦ Κυρίου σταυρῷ · νεκροὶ ἀν-
ιστάμενοι καὶ πρὸ τῆς ὲν τῷ ᾄδῃ καθόδου τοῦ Κυρίου
καὶ Θεοῦ ἡμῶν, καταπέτασμα ῥηγνύμενον, γῆ σειο-
μένη, ἥλιος σκοτιζόμενος καὶ πάλιν άναφλεγόμενος,
τῷ μὲν τὴν τῶν Ἰουδαίων δεικνὺς σκοτόμαιναν, τῷ δὲ
τῆς ἀναστάσεως προδεικνὺς τὴν φαιδρότητα. Τέλος
ὴ πάντων ἐν τῷ ᾄδῃ κατεχομένων ψυχῶν ἀπολύ-
τρωσις τῇ ἐπιφανείᾳ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν
πρὸς αὐτοὺς γενομένη · καὶ ἡ τοῦ ᾅδου κατάλυσις δ,
τοῦ μηκέτι κατέχειν τὰς τῶν ὲν Κυρίῳ κεκοιμημέ-
νων ψυχάς. Ταῦτα πάντα ὴ τοῦ θείου σταυροῦ ἀήτ-
D
τητος δύναμις τὰ φοϐερὰ εἰργάσατο τεράστια, τῇ
δυνάμει τοῦ ὲν αὐτῷ προσπαγέντος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ
ἡμῶν. Αίσχυνθήτωσαν οὖν καὶ ὲντραπήτωσαν καὶ
ἀπολέσθωσαν οι τὴν δόξαν αὑτοῦ διαρνούμενοι καὶ
μὴ προσκυνοῦντες αὑτὸν ἀδιστάκτῳ πίστεις ὼς [cod.
¹¹ Isa. ιι, 9.
I'ARIA'] LECTIONES.
ν R. κατάλλυπις. ι ῐὶ. δίστει.
NOTAE.
(t 1) ln textu Graeco Raderi additur πνευματικῆς,
quod vocabulum in interpretatione latinaejusdem
dmittitur. Ergo exemplar—typothela: lngolstadiensi