PG 104, col. 464
γὰρ, φησὶν, ἑσπέρα, καὶ ἐγένετο πρωῒ, ἡμέρα
μία, ὡς τῆς αὐτῆς ἀνακυκλουμένης πολλάκις. Καὶ
μία τοίνυνή αύτὴ καὶ ὀγδόη, τὴν μίαν ὅντως ἐκείνην
καὶ ἀληθινὴν ὀγδόην, ἦς καὶ ὁ ψαλμῳδδς ἐν τισιν ὲπι-
γραφαῖς τῶν ψαλμῶν ἐπεμνήσθη υ δι’ ἑαυτῆς ἐμφα-
νίζουσα τὴν μετὰ τὸν χρόνον τοῦτον κατάστασιν, τὴν
ἄπαυστον ἡμέραν, τὴν ἀνέσπερον, τὴν ἀδιάδοχον, τὸν
ἄληκτον ἐκεῖνον καὶ ἀγήρω αἰῶνα· ἀναγκαίως οὖν
τὰς ἐν αὑτῇ προσευχὰς ἑστῶτας ἀποπληροῦν τοὺς
ἑαυτῆς τροφίμους ἡ Ἐκκλησία παιδεύει, ἵνα τῇ
συνεχεῖ ὑπομνήσει τῆς ἀτελευτήτου ζωῆς, τῶν πρὸς
τὴν μετάστασιν ἐκείνην ἐφοδίων μὴ ἀμελῶμεν ⁸ καὶ
πᾶσα δὲή πεντηκοστὴ τῆς ἐν τῷ αἰῶνι προσδοκωμέ-
νης ἀναστάσεως, ἀληθῶς ἐστιν ὑπόμνημα. ’Ιί γὰρ
μία. ἐκείνη καὶ πρώτη ἡμέρα ἑπτάκις ὲπταπλασια-
σθεῖσα, τὰς ἑπτὰ τῆς ίερᾶς πεντηκοστῆς ἑϐδομάδας
ἀποτελεῖ. Ἐκ πρώτης γὰρ ἀρχομένη, είς τὴν αὐτὴν
καταλήγει, δι’ ὁμοίων τῶν ἐν τῷ,μέσῳ ἐξελιττο-
μένη πεντηκοντάκις⁸ διὸ καὶ αίῶνα μιμεῖται τῇ
ὁμοιότητι, ὥσπερ ὲν κυκλικῇ κινήσει ἀπὸ τῶν αὐτῶν
ἀρχομένη σημείων, καὶ είς τὰ αὐτὰ καταλήγουσα.
Ἐν τὸ ὄρθιον σχῆμα τῆς προσευχῆς προτιμᾷν
οἱ θεσμοὶ τῆς Ἰικκλησίας ἡμᾶς ἐξεπαίδευσαν, ὲκ τῆς
ἐναργοῦς ὑπομνήσεως οἱονεὶ μετοικίζοντες ἡμῶν τὶν
νοῦν ἀπὸ τῶν παρόντων ἐπὶ τὰ μέλλοντα · καὶ καθ’
ἑκάστην δὲ γονυκλισίαν καὶ διανάστασιν ἔργῳ δεί-
κνυμεν, ὅτι καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας εἰς γῆν κατερρύη-
μεν, καὶ διὰ τῆς ἀναμαρτίας τοῦ κτίσαντος ἡμᾶς,
είς οὐρανὸν ἁνεκλήθημεν. Ἐπιλείψει με ὴ ἡμέρα,
τὰ ἄγραφα τῆς Ἑκκλησίας μυστήρια διηγούμενον ·
ὲῶ τᾶλλα · αὐτὴν δὲ τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως, πι-
στεύειν εἰς Πατέρα, καὶ Υἱδν, καὶ ἅγιον Πνεῦμα, ὲκ
ποίων γραμμάτων ἔχομεν ; Εἰ μὲν γὰρ ὲκ τῆς τοῦ
βαπτίσματος παραδόπως. κατὰτὸ τῆς εὐσεϐείαςάκόα
λουοον, ὡς βαπτιζόμεοα, οὕτω καὶ πιστεύειν ὀφείλον-
τες, ὁμοίαν τῷ βαπτίσματι τὴν ὁμολογίαν κατατι-
θέμεθα, συγχωρησάτωσαν ἡμῖν ὲκ τῆς αὐτῆς ἁκο-
λουθίας, ὁμοίαν τῇ πίστει τὴν δόξαν ἀποδιδόναι. El
δὲ τὸν τρόπον τῆς δοξολογίας ὼς ἄγραφον παραι-
τοῦνται, δότωσαν ἡμῖν τῆς τε κατὰ τὴν πίστιν ὁμο-
λογίας, καὶ τῶν λοιπῶν ὧν ἁπηριθμησάμεοα, ἐγγρά-
φους τὰς ἀποδείξεις. Εἶτα τοσούτων ὄντων ἀγράφων,
καὶ τοσαύτην ἐχόντων ἰσχὺν είς τὸ τῆς εὐσεϐείας
μυστήριον, μίαν λέξιν ἡμῖν ὲκ Πατέρων εἰς ἡμᾶς
ἐλθοῦσαν ού συγχωρήσουσιν, ἣν ἡμεῖς ὲκ τῆς ἁν-
επιτηδεύτου συνηθείας ταῖς ἁδιαστρόφοις τῶν Ἐκκλη-
σιὼν ἐναπομείναοανεὕρομεν, ού μικρδν τὸν λόγον
ἔχουσαν οὐδὲ βραχεῖαν συντέλειαν, εἰς τὴν τοῦ μ’)-
στηρίου δύναμιν είσφερομένην;
Τοῦ αὑτοῦ ἐκ τοῦ κο¹ Si}? αὐτῆς πραγματείας
aesar ιιιου.
κεφανιιιιου.
Πρός γε μὴν τὸ ἀμάρτυρον καξᾶγραφον εἶναι τὴν
μία, ὡς τῆς αὐτῆς ἀνακυκλουμένης πολλάκις. Καὶ
μία τοίνυνή αύτὴ καὶ ὀγδόη, τὴν μίαν ὅντως ἐκείνην
καὶ ἀληθινὴν ὀγδόην, ἦς καὶ ὁ ψαλμῳδδς ἐν τισιν ὲπι-
γραφαῖς τῶν ψαλμῶν ἐπεμνήσθη υ δι’ ἑαυτῆς ἐμφα-
νίζουσα τὴν μετὰ τὸν χρόνον τοῦτον κατάστασιν, τὴν
ἄπαυστον ἡμέραν, τὴν ἀνέσπερον, τὴν ἀδιάδοχον, τὸν
ἄληκτον ἐκεῖνον καὶ ἀγήρω αἰῶνα· ἀναγκαίως οὖν
τὰς ἐν αὑτῇ προσευχὰς ἑστῶτας ἀποπληροῦν τοὺς
ἑαυτῆς τροφίμους ἡ Ἐκκλησία παιδεύει, ἵνα τῇ
συνεχεῖ ὑπομνήσει τῆς ἀτελευτήτου ζωῆς, τῶν πρὸς
τὴν μετάστασιν ἐκείνην ἐφοδίων μὴ ἀμελῶμεν ⁸ καὶ
πᾶσα δὲή πεντηκοστὴ τῆς ἐν τῷ αἰῶνι προσδοκωμέ-
νης ἀναστάσεως, ἀληθῶς ἐστιν ὑπόμνημα. ’Ιί γὰρ
μία. ἐκείνη καὶ πρώτη ἡμέρα ἑπτάκις ὲπταπλασια-
σθεῖσα, τὰς ἑπτὰ τῆς ίερᾶς πεντηκοστῆς ἑϐδομάδας
ἀποτελεῖ. Ἐκ πρώτης γὰρ ἀρχομένη, είς τὴν αὐτὴν
καταλήγει, δι’ ὁμοίων τῶν ἐν τῷ,μέσῳ ἐξελιττο-
μένη πεντηκοντάκις⁸ διὸ καὶ αίῶνα μιμεῖται τῇ
ὁμοιότητι, ὥσπερ ὲν κυκλικῇ κινήσει ἀπὸ τῶν αὐτῶν
ἀρχομένη σημείων, καὶ είς τὰ αὐτὰ καταλήγουσα.
Ἐν τὸ ὄρθιον σχῆμα τῆς προσευχῆς προτιμᾷν
οἱ θεσμοὶ τῆς Ἰικκλησίας ἡμᾶς ἐξεπαίδευσαν, ὲκ τῆς
ἐναργοῦς ὑπομνήσεως οἱονεὶ μετοικίζοντες ἡμῶν τὶν
νοῦν ἀπὸ τῶν παρόντων ἐπὶ τὰ μέλλοντα · καὶ καθ’
ἑκάστην δὲ γονυκλισίαν καὶ διανάστασιν ἔργῳ δεί-
κνυμεν, ὅτι καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας εἰς γῆν κατερρύη-
μεν, καὶ διὰ τῆς ἀναμαρτίας τοῦ κτίσαντος ἡμᾶς,
είς οὐρανὸν ἁνεκλήθημεν. Ἐπιλείψει με ὴ ἡμέρα,
τὰ ἄγραφα τῆς Ἑκκλησίας μυστήρια διηγούμενον ·
ὲῶ τᾶλλα · αὐτὴν δὲ τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως, πι-
στεύειν εἰς Πατέρα, καὶ Υἱδν, καὶ ἅγιον Πνεῦμα, ὲκ
ποίων γραμμάτων ἔχομεν ; Εἰ μὲν γὰρ ὲκ τῆς τοῦ
βαπτίσματος παραδόπως. κατὰτὸ τῆς εὐσεϐείαςάκόα
λουοον, ὡς βαπτιζόμεοα, οὕτω καὶ πιστεύειν ὀφείλον-
τες, ὁμοίαν τῷ βαπτίσματι τὴν ὁμολογίαν κατατι-
θέμεθα, συγχωρησάτωσαν ἡμῖν ὲκ τῆς αὐτῆς ἁκο-
λουθίας, ὁμοίαν τῇ πίστει τὴν δόξαν ἀποδιδόναι. El
δὲ τὸν τρόπον τῆς δοξολογίας ὼς ἄγραφον παραι-
τοῦνται, δότωσαν ἡμῖν τῆς τε κατὰ τὴν πίστιν ὁμο-
λογίας, καὶ τῶν λοιπῶν ὧν ἁπηριθμησάμεοα, ἐγγρά-
φους τὰς ἀποδείξεις. Εἶτα τοσούτων ὄντων ἀγράφων,
καὶ τοσαύτην ἐχόντων ἰσχὺν είς τὸ τῆς εὐσεϐείας
μυστήριον, μίαν λέξιν ἡμῖν ὲκ Πατέρων εἰς ἡμᾶς
ἐλθοῦσαν ού συγχωρήσουσιν, ἣν ἡμεῖς ὲκ τῆς ἁν-
επιτηδεύτου συνηθείας ταῖς ἁδιαστρόφοις τῶν Ἐκκλη-
σιὼν ἐναπομείναοανεὕρομεν, ού μικρδν τὸν λόγον
ἔχουσαν οὐδὲ βραχεῖαν συντέλειαν, εἰς τὴν τοῦ μ’)-
στηρίου δύναμιν είσφερομένην;
Τοῦ αὑτοῦ ἐκ τοῦ κο¹ Si}? αὐτῆς πραγματείας
aesar ιιιου.
κεφανιιιιου.
Πρός γε μὴν τὸ ἀμάρτυρον καξᾶγραφον εἶναι τὴν