PG 104, col. 465
καταδεξώμεθα. Ἀποστολικδν δὲ οἶμαι καὶ τὸ ταῖς
ἀγράφοις παραδόσεσι παραμένειν. Ἐπαινῶ γὰρ,
φησὶν, ὑμᾶς, ὅτι πάντα μου μέμνησθε, καὶ καθὼς
παρέδωκα ὑμῖν τὰς παραδόσεις κατέχετε · καὶ τὸ,
Κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἂς παρελάϐετε, εἴτε διὰ
λόγου, εἴτε δι’ ἐπιστολῆς· ὧν μάλιστα. μία ἐστὶ καὶ
ἠ παροῦσα αὕτη, ἢν οἱ ἐξ ἀρχῆς διαταξάμενοι πα. -
ραδιδόντες τοῖς ἑφεξῆς, συμπροῖούσης ἀεὶ τῷ χρόνῳ
τῆς χρήσεως, διὰ μακρᾶς τῆς συνηθείας ταῖς Ἐκ-
κλησὶαις ἐγκατερρίζωσανιᾶρ’ οὖν, ει ὡς ὲν δικα-
στηρίῳ τῆς διὰ τῶν ἐγγράφων ἀποδείξεως ἀποροῦν-
τες, μαρτύρων ὑμῖν πλῆθος παρεστησάμεθα, οὐκ ἂν
τῆς ἀφιείσης παρ’ ὑμῶν ψήφου τύχοιμεν ; Ἐγὼ μὲν
, οὕτως οἶμαι · ἐπὶ στόματος γὰρ δύο καὶ τριῶν μαρ-
τύρων σταθήσεται πᾶν ῥῆμα. Et δὲ καὶ τὸν πολὺν
χρόνον πρὸς ὴ μῶν ὄντα ἐναργῶς ὑμῖν ἐπεδείκνυμεν,
ι οὐκ ἂν ἐδόξαμεν ὑμῖν εἰκότα λέγειν, μὴ εῖναι καθ’
ἡμῶν τὴν δίκην εἰσαγώγιμον ταύτην;δυσωπητικὰ
γὰρ πῶς τὰ παλαιὰ τῶν δογμάτων, οἱονεὶ πολιᾷ τινι
τῇ ἀρχαιότητι τὸ αἰδέσιμον ἔχοντα.
Καὶ ἐπὶ τοῦ πολιτικοῦ νόμου τὸ ἔθος, ὡς ἄγρα-
φος νόμος ἰσχύει, ὅτε ὲν δικαστηρίῳὴ συνήθεια ps.
σαιωθῇ, καὶ ὅτε μὴ ἐγγράφῳ νόμῳ ἐναντιοῦται. El
δὲ ἓν τισι τόποις, μήτε συνήθειαν τοῦ ζητουμένου
ἑστιν εὑρεῖν, τότε τῷ ἔθει Ῥώμης ἕπεσθαι δεῖ, ὡς
τῶν Διγέστων βιὸλ. α’ τίτ. γ’ Διγέστ. λβ¹ λγ λδ¹ λε’
λς’ λζ’ λη’, xal βιὸλ. η’ τοῦ κώδ., τιτ. νβ’ διατ. α’
β’ γ’· εἴρηται δὲ καὶ etot. v', τίτ. ιζ’ διγέστ. ρπβ¹
ὅτι δυσχερῶς μὲν, ὅμως δὲ τοῦ δικαίου ἀπαιτοῦντος,
παραϐαίνομεν τὴν συνήθειαν.
ΚΕΦΔΛ. Δ”.-”οτι οὐχ ὑφ’ ἐνὸς ἐπισκόπου, ἀλλ’
ἀπὸ τῆς κοινότητος οι κανόνες ἐκτίθενται.
Βασιλειου κανὼν μζν.
Ἐγκρατῖται καὶ Σακκοφόροι καὶ Ἀποτακτίται,
τῷ αὑτῷ ὑπόκεινται λόγῳ ᾦ καὶ Ναυατιανοί ⁸ ὅτι περὶΙ
μὲν ἐκείνων, κανὼν ἐξεφωνήθη, ἑξ καὶ διάφορος,
τὰ δὲ κατὰ τούτους ἀποσεσιώπηται. Ἡμεῖς μέντοι,
ἑνὶ λόγῳ ἁναὸαπτίζομεν τοὺς τοιούτους. El δὲ παρ’
ὑμῖν ἀπηγόρευται τὸ τοῦ ἀναόαπτισμοῦ, ὥσπερ οὗν
m‘t παρὰ Ῥωμαίοις οἰκονομίας τινὸς ἕνεκα. ἀθετεῖ-
ται τὸ βάπτισμα αὐτῶν, ἀλλ’ ὁ ἡμέτερος λόγος ἰσχὺν
ἐχέτω· ὅτι ἐπειδὴ ὥσπερ Μαρκιωνιστῶν ἐστὶν ἀπο-
ϐλάστημα ἡ κατ’ αὐτοὺς αἵρεσις, βδελυσσομένων τὸν
γάμον καὶ ἀποστρεφομένων τὸν οἶνον, καὶ τὴν κτίσιν
τοῦ Θεοῦ μεμιασμένην εἶναι λεγόντων, οὗ δεχόμεθα
αὐτοὺς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἐὰν μὴ βαπτισοῶσιν εἰς
τὺ ἡμέτερον βάπτισμα· μὴ γὰρ λεγέτωσαν ὃτι Εἰς
Πατέρα, καὶ Υίὸι·,καὶ ἅγιον Πνεῦμα ἐϐαπτίσθημεν,
οἵ γε κακῶν ποιητὴν ὑποτιθέμενοι τὸν Θεὸν, ἑφ-
αμίλλως τῷ Μαρκίωνι καὶτοῖς λοιπαῖς αἱρέσεσιν η
ὥστε ἐὰν ἀρέσῃ τοῦτο, δεῖ πλείονας ἐπισκόπους ὲν
³⁸1 Cor. ιι, 2. ³¹ ll Thess. ιι, Η.
" Dcttl. xu, 15.
ἀγράφοις παραδόσεσι παραμένειν. Ἐπαινῶ γὰρ,
φησὶν, ὑμᾶς, ὅτι πάντα μου μέμνησθε, καὶ καθὼς
παρέδωκα ὑμῖν τὰς παραδόσεις κατέχετε · καὶ τὸ,
Κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἂς παρελάϐετε, εἴτε διὰ
λόγου, εἴτε δι’ ἐπιστολῆς· ὧν μάλιστα. μία ἐστὶ καὶ
ἠ παροῦσα αὕτη, ἢν οἱ ἐξ ἀρχῆς διαταξάμενοι πα. -
ραδιδόντες τοῖς ἑφεξῆς, συμπροῖούσης ἀεὶ τῷ χρόνῳ
τῆς χρήσεως, διὰ μακρᾶς τῆς συνηθείας ταῖς Ἐκ-
κλησὶαις ἐγκατερρίζωσανιᾶρ’ οὖν, ει ὡς ὲν δικα-
στηρίῳ τῆς διὰ τῶν ἐγγράφων ἀποδείξεως ἀποροῦν-
τες, μαρτύρων ὑμῖν πλῆθος παρεστησάμεθα, οὐκ ἂν
τῆς ἀφιείσης παρ’ ὑμῶν ψήφου τύχοιμεν ; Ἐγὼ μὲν
, οὕτως οἶμαι · ἐπὶ στόματος γὰρ δύο καὶ τριῶν μαρ-
τύρων σταθήσεται πᾶν ῥῆμα. Et δὲ καὶ τὸν πολὺν
χρόνον πρὸς ὴ μῶν ὄντα ἐναργῶς ὑμῖν ἐπεδείκνυμεν,
ι οὐκ ἂν ἐδόξαμεν ὑμῖν εἰκότα λέγειν, μὴ εῖναι καθ’
ἡμῶν τὴν δίκην εἰσαγώγιμον ταύτην;δυσωπητικὰ
γὰρ πῶς τὰ παλαιὰ τῶν δογμάτων, οἱονεὶ πολιᾷ τινι
τῇ ἀρχαιότητι τὸ αἰδέσιμον ἔχοντα.
Καὶ ἐπὶ τοῦ πολιτικοῦ νόμου τὸ ἔθος, ὡς ἄγρα-
φος νόμος ἰσχύει, ὅτε ὲν δικαστηρίῳὴ συνήθεια ps.
σαιωθῇ, καὶ ὅτε μὴ ἐγγράφῳ νόμῳ ἐναντιοῦται. El
δὲ ἓν τισι τόποις, μήτε συνήθειαν τοῦ ζητουμένου
ἑστιν εὑρεῖν, τότε τῷ ἔθει Ῥώμης ἕπεσθαι δεῖ, ὡς
τῶν Διγέστων βιὸλ. α’ τίτ. γ’ Διγέστ. λβ¹ λγ λδ¹ λε’
λς’ λζ’ λη’, xal βιὸλ. η’ τοῦ κώδ., τιτ. νβ’ διατ. α’
β’ γ’· εἴρηται δὲ καὶ etot. v', τίτ. ιζ’ διγέστ. ρπβ¹
ὅτι δυσχερῶς μὲν, ὅμως δὲ τοῦ δικαίου ἀπαιτοῦντος,
παραϐαίνομεν τὴν συνήθειαν.
ΚΕΦΔΛ. Δ”.-”οτι οὐχ ὑφ’ ἐνὸς ἐπισκόπου, ἀλλ’
ἀπὸ τῆς κοινότητος οι κανόνες ἐκτίθενται.
Βασιλειου κανὼν μζν.
Ἐγκρατῖται καὶ Σακκοφόροι καὶ Ἀποτακτίται,
τῷ αὑτῷ ὑπόκεινται λόγῳ ᾦ καὶ Ναυατιανοί ⁸ ὅτι περὶΙ
μὲν ἐκείνων, κανὼν ἐξεφωνήθη, ἑξ καὶ διάφορος,
τὰ δὲ κατὰ τούτους ἀποσεσιώπηται. Ἡμεῖς μέντοι,
ἑνὶ λόγῳ ἁναὸαπτίζομεν τοὺς τοιούτους. El δὲ παρ’
ὑμῖν ἀπηγόρευται τὸ τοῦ ἀναόαπτισμοῦ, ὥσπερ οὗν
m‘t παρὰ Ῥωμαίοις οἰκονομίας τινὸς ἕνεκα. ἀθετεῖ-
ται τὸ βάπτισμα αὐτῶν, ἀλλ’ ὁ ἡμέτερος λόγος ἰσχὺν
ἐχέτω· ὅτι ἐπειδὴ ὥσπερ Μαρκιωνιστῶν ἐστὶν ἀπο-
ϐλάστημα ἡ κατ’ αὐτοὺς αἵρεσις, βδελυσσομένων τὸν
γάμον καὶ ἀποστρεφομένων τὸν οἶνον, καὶ τὴν κτίσιν
τοῦ Θεοῦ μεμιασμένην εἶναι λεγόντων, οὗ δεχόμεθα
αὐτοὺς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἐὰν μὴ βαπτισοῶσιν εἰς
τὺ ἡμέτερον βάπτισμα· μὴ γὰρ λεγέτωσαν ὃτι Εἰς
Πατέρα, καὶ Υίὸι·,καὶ ἅγιον Πνεῦμα ἐϐαπτίσθημεν,
οἵ γε κακῶν ποιητὴν ὑποτιθέμενοι τὸν Θεὸν, ἑφ-
αμίλλως τῷ Μαρκίωνι καὶτοῖς λοιπαῖς αἱρέσεσιν η
ὥστε ἐὰν ἀρέσῃ τοῦτο, δεῖ πλείονας ἐπισκόπους ὲν
³⁸1 Cor. ιι, 2. ³¹ ll Thess. ιι, Η.
" Dcttl. xu, 15.