PG 105, col. 600
σύνοδον, ἥτις τὴν μέσην ὁδὸν τῆς ἀληθείας ἐϐε-
ϐαίωσε, καὶ αὑτὴ τὰ παρ’ ἑκάτερα ἄτοπα, τὸ δισσδν
τῶν ὑποστάσεων, ὅπερ ποιεῖ δύο υἱοὺς καὶ δύο χρι-
στοὺς, ὂ ἐστι κατὰ πλεονασμον, ἀλλὰ μὴν καὶ τὴν
ἔνδειαν, ὅπερ διὰ τὸ ἑνιαῖον τῆς ὑποστάσεως τῇ φό-
σει τὸ μοναδικδν δίδωσι, τὴν μέσην τάξιν ἔχουσαν
ὁδὸν ἀληθείας ἐκράτυνε, καὶ ἀνακηρύττει ἐπὶ τῆς
καθ’ ὑπόστασιν ἑνώσεως τοῦ Χριστοῦ δύο φύσεις τὰ
συνελθόντα, μερῶν τάξιν ἔχοντα ἐν τῷ ἐνὶ Χριστῷ,
μίαν δὲ τὴν ὑπόστασιν. Ἐπειδὴ ἡ μεσότης ἐπί τι
κοινωνεῖ τοῖς ἄκροις, καὶ tu: τι διαφέρει, καὶ ὲν οἷς
διαφέρεται τῷ πλεονασμῷ, κοινωνεῖ τῇ ἐνδείᾳ, ἐν οἷς
δὲ διαφέρεται τῇ ἐνδείᾳ, κοινωνεί τῷ πλεονασμῷ.
Οῗόν τί φημι” Τὸ τῆς Ἐκκλησίας φρόνημα, διαφερό-
μενον τῷ τοῦ ’Λρείου κατὰ τὰς φύσεις, κοινωνεῖ τῷ
Σαϐελλίου, τῷ μίαν φύσιν δοξάζειν· τοῦ δὲ δὴ Σα-
ϐελλίου διαφερόμενον κατὰ τὸ μοναδικὸν καὶ συγχυ-
τικδν τῆς ὑποστάσεως, συμφρονεί τῷ τοῦ ’Δρείου
κατὰ τὸ τρισσὸν τῶν ὑποστάσεων. Οὕτως ἔνεστι
σκοπεῖν καὶ ἐπὶ τῆς οἰκονομίας τὴν μέσην ὁδον τῆς
ἀληθείας δόξαν, ὲπί τι κοινωνεῖν καὶ διαφέρεσθαι
τοῖς ἄκροις⁸ καὶ ἐνόἷς διαφέρεται τῷ πλεονασμῷ,
κοινωνεῖ τῇ ἐνδείᾳ, ὲν οἷς δὲ διαφέρεται τῇ ἐνδείᾳ,
κοινωνείτῷ πλεονασμῷ. Οἶόν τι λέγω ” Προκείσοωσαν
δόξαι, τοῦ Νεστορίου, φημὶ, καὶ Εὖτυχοῦς, καὶ Σε-
ΰήρου ,ἡ μὲν δύο φύσεις καὶ δύο πρόσωπα κηρ·¹τ-
τουσα, ἠ δὲ μίαν φύσιν καὶ μίαν ὑπόστασιν δοξά-
ζουσα. Φανερὺν ὅτι κατὰ πλεονασμὸν καὶ ἔνδειαν
ἔσονται ἀντικείμεναι· εἴπερ τὰ οὑτωσὶ πάντη ἀντί-
κεινται, καὶ οὐδεμίαν κοινωνίαν φύσεως ἢ ὑποστά-
σεως πρὸς ἀλλήλας κέκτηνται. Οὐκοῦν ληφθῇτω τις
δόξα, ἡ τὺ μέσον τῆς ἀληθείας ἔχουσα θ αὕτη οὖν
ἐπί τι τοῖς ἄκροις ὲποφείλεται κοινωνεῖν, καὶ ὲπί τι
διαφέρειν, καὶ ὲν οἷς διαφέρεται τῷ πλεονασμῷ, κοι-
νωνεῖν τῇ ἐνδείᾳ, ὲν οἷς δὲ διαφέρεται τῇ ἐνδείᾳ, κοι-
νιυνεῖν τῷ πλεονασμῷ. Τοιαύτη τίς ἐστι καὶ ἡ τῆς
ἁγίας τετάρτης συνόδου ἐπὶ Χριστοῦ, δύο φύσεις
καὶ μίαν ὑπόστασιν κηρύττουσα, ἥτις διαφερομένῃ
τῷ Νεστορίῳ κατὰ τὴν ὑπόστασιν (ὅτι ὁ μὲν filo, ἡ
δὲ μίαν κηρύττει), κοινωνεῖ τῷ Εὐτυχεῖ καὶ Σεῦήρῳ,
κατὰ τὸ μίαν ὑπόστασιν ὁμολογεῖν καὶ αὐτούς. Πᾶς
D λιν δ’ αὖ διαφερομένη τῷ Διοσκόρῳ, καὶ Εὑτυχεί, καὶ
Σεϐήρῳ κατὰ τὴν φύσιν (ὅτι οἱ μὲν μίαν φύσιν ἐπὶ
τῆς οἰκονομίας κηρύττουσιν, ἡ δὲ δύο), κοινωνεῖ τῷ
Νεστορίῳ, κατὰ τὸ τὰς δύο καὶ μόνον φύσεις δοξά-
ζειν ἐπὶ Χριστοῦ. Καὶ οὺ δεῖ ἐκ τοῦ κατά τι κοινω-
νεῖν, καὶ τὸ ἁπλῶς κοινωνεῖν λογίζεσθαι, καὶ ὡς
ὁμόφρονα τὸν κατά τι κοινωνοῦντα τινι, ταυτὸν
ἐκείνῳ λογίζεσθαι καὶ μυσάττεσοαι. Ἐπεὶ καὶ τὸ
ἀληθὲς φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας, διότι ὲπί τι κοινω-
νεῖ τοῖς ἄκροις, *Λρείῳ, φημὶ, καὶ Σαϐελλίῳ, καθὼς
ὁ λόγος παρέστησεν, ἀποκηρυχοήσεται. Καὶ τίς ἂν
ὑποίσῃ τὸ βλάσφημονς Οὖτωσὶ καὶ ἐπὶ τῇς έν Χαλ-
κηδόνι ἁγίας τετάρτης συνόδου εὐσεϐῶς συνορᾷν
ἔνεστι · διότι κοινωνεῖ ἐπί τι τῷ Νεστορίῳ, ήδη ὀμο-
ϐαίωσε, καὶ αὑτὴ τὰ παρ’ ἑκάτερα ἄτοπα, τὸ δισσδν
τῶν ὑποστάσεων, ὅπερ ποιεῖ δύο υἱοὺς καὶ δύο χρι-
στοὺς, ὂ ἐστι κατὰ πλεονασμον, ἀλλὰ μὴν καὶ τὴν
ἔνδειαν, ὅπερ διὰ τὸ ἑνιαῖον τῆς ὑποστάσεως τῇ φό-
σει τὸ μοναδικδν δίδωσι, τὴν μέσην τάξιν ἔχουσαν
ὁδὸν ἀληθείας ἐκράτυνε, καὶ ἀνακηρύττει ἐπὶ τῆς
καθ’ ὑπόστασιν ἑνώσεως τοῦ Χριστοῦ δύο φύσεις τὰ
συνελθόντα, μερῶν τάξιν ἔχοντα ἐν τῷ ἐνὶ Χριστῷ,
μίαν δὲ τὴν ὑπόστασιν. Ἐπειδὴ ἡ μεσότης ἐπί τι
κοινωνεῖ τοῖς ἄκροις, καὶ tu: τι διαφέρει, καὶ ὲν οἷς
διαφέρεται τῷ πλεονασμῷ, κοινωνεῖ τῇ ἐνδείᾳ, ἐν οἷς
δὲ διαφέρεται τῇ ἐνδείᾳ, κοινωνεί τῷ πλεονασμῷ.
Οῗόν τί φημι” Τὸ τῆς Ἐκκλησίας φρόνημα, διαφερό-
μενον τῷ τοῦ ’Λρείου κατὰ τὰς φύσεις, κοινωνεῖ τῷ
Σαϐελλίου, τῷ μίαν φύσιν δοξάζειν· τοῦ δὲ δὴ Σα-
ϐελλίου διαφερόμενον κατὰ τὸ μοναδικὸν καὶ συγχυ-
τικδν τῆς ὑποστάσεως, συμφρονεί τῷ τοῦ ’Δρείου
κατὰ τὸ τρισσὸν τῶν ὑποστάσεων. Οὕτως ἔνεστι
σκοπεῖν καὶ ἐπὶ τῆς οἰκονομίας τὴν μέσην ὁδον τῆς
ἀληθείας δόξαν, ὲπί τι κοινωνεῖν καὶ διαφέρεσθαι
τοῖς ἄκροις⁸ καὶ ἐνόἷς διαφέρεται τῷ πλεονασμῷ,
κοινωνεῖ τῇ ἐνδείᾳ, ὲν οἷς δὲ διαφέρεται τῇ ἐνδείᾳ,
κοινωνείτῷ πλεονασμῷ. Οἶόν τι λέγω ” Προκείσοωσαν
δόξαι, τοῦ Νεστορίου, φημὶ, καὶ Εὖτυχοῦς, καὶ Σε-
ΰήρου ,ἡ μὲν δύο φύσεις καὶ δύο πρόσωπα κηρ·¹τ-
τουσα, ἠ δὲ μίαν φύσιν καὶ μίαν ὑπόστασιν δοξά-
ζουσα. Φανερὺν ὅτι κατὰ πλεονασμὸν καὶ ἔνδειαν
ἔσονται ἀντικείμεναι· εἴπερ τὰ οὑτωσὶ πάντη ἀντί-
κεινται, καὶ οὐδεμίαν κοινωνίαν φύσεως ἢ ὑποστά-
σεως πρὸς ἀλλήλας κέκτηνται. Οὐκοῦν ληφθῇτω τις
δόξα, ἡ τὺ μέσον τῆς ἀληθείας ἔχουσα θ αὕτη οὖν
ἐπί τι τοῖς ἄκροις ὲποφείλεται κοινωνεῖν, καὶ ὲπί τι
διαφέρειν, καὶ ὲν οἷς διαφέρεται τῷ πλεονασμῷ, κοι-
νωνεῖν τῇ ἐνδείᾳ, ὲν οἷς δὲ διαφέρεται τῇ ἐνδείᾳ, κοι-
νιυνεῖν τῷ πλεονασμῷ. Τοιαύτη τίς ἐστι καὶ ἡ τῆς
ἁγίας τετάρτης συνόδου ἐπὶ Χριστοῦ, δύο φύσεις
καὶ μίαν ὑπόστασιν κηρύττουσα, ἥτις διαφερομένῃ
τῷ Νεστορίῳ κατὰ τὴν ὑπόστασιν (ὅτι ὁ μὲν filo, ἡ
δὲ μίαν κηρύττει), κοινωνεῖ τῷ Εὐτυχεῖ καὶ Σεῦήρῳ,
κατὰ τὸ μίαν ὑπόστασιν ὁμολογεῖν καὶ αὐτούς. Πᾶς
D λιν δ’ αὖ διαφερομένη τῷ Διοσκόρῳ, καὶ Εὑτυχεί, καὶ
Σεϐήρῳ κατὰ τὴν φύσιν (ὅτι οἱ μὲν μίαν φύσιν ἐπὶ
τῆς οἰκονομίας κηρύττουσιν, ἡ δὲ δύο), κοινωνεῖ τῷ
Νεστορίῳ, κατὰ τὸ τὰς δύο καὶ μόνον φύσεις δοξά-
ζειν ἐπὶ Χριστοῦ. Καὶ οὺ δεῖ ἐκ τοῦ κατά τι κοινω-
νεῖν, καὶ τὸ ἁπλῶς κοινωνεῖν λογίζεσθαι, καὶ ὡς
ὁμόφρονα τὸν κατά τι κοινωνοῦντα τινι, ταυτὸν
ἐκείνῳ λογίζεσθαι καὶ μυσάττεσοαι. Ἐπεὶ καὶ τὸ
ἀληθὲς φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας, διότι ὲπί τι κοινω-
νεῖ τοῖς ἄκροις, *Λρείῳ, φημὶ, καὶ Σαϐελλίῳ, καθὼς
ὁ λόγος παρέστησεν, ἀποκηρυχοήσεται. Καὶ τίς ἂν
ὑποίσῃ τὸ βλάσφημονς Οὖτωσὶ καὶ ἐπὶ τῇς έν Χαλ-
κηδόνι ἁγίας τετάρτης συνόδου εὐσεϐῶς συνορᾷν
ἔνεστι · διότι κοινωνεῖ ἐπί τι τῷ Νεστορίῳ, ήδη ὀμο-