PG 105, col. 611
dicunt Ariani de Patre, Creatorest omnium, et Do-
minus. Nam propterea nos has uoces declinare de-
bemus ? Sic et de Nestorio, licet tradat duas nu-
tums, discrimen carnis et Dei Verbi institeris; namque
alia est Verbi natura, alia carnis; at non item
unionem nobiscum probat : nos etenim unientes,
unum Deum novimus, unumque Deum eumdem pro-
fitemur. Et paucis intcrjcctis: Quare naturarum
discrimen agnoscere. non est Christum unum in duo
subdividere. Et ad Nestorium hic rursus scribit:
Ne dividas naturas, post unionem scilicet, aliena-
tione, non numeratiane.
9. Cum autem incusaveris sanctam (Latinam
synodum tanquam res noras inducentem, ideoque
una cum Nestorio sentientem: neque tantum id
allirmasti, sed sancti Leonis pontificis cx cpistola,
qua quarta synodus constabilita est, nec non
ejusdem synodi Nestorii dictis uniformia produxisti,
ut inde colligas pontificis Leonis epistolam, quar-
tanique ipsam synodum non absiinilia Ncslorio
statuisse, age ha-c eadem in medium proposita
perpendamus, an, ut ipse ais. sententia, Nestorio
conformis alloquuntur. an secus. Auctoritates ver-
botenus ita se habent. Scribit Nestorius primo
orationis suae praeceptoris: capite : Ipse inmutabiles
duas naturas Dei profiteor, Deum verum ἀεξοεο vero,
et hominem perfectum ea: filio Dauid et Abraham.
Scribit item in sua epistola hoc modo : Deum ipse
profiteor, namque scriptum est : In principio Ver-
bum, hominem quoque profiteor, quod Verbum caro
factum est, et habitavit in nobis. Ante alia Nestorii
\erba examinemus, rectene an secus enuntiata
sint. Namque Duas Verbi naturas absolute profiteor,
dicere. neque post incarnationem determinarc,
haud recte dictum esse videtur. Quandoquidem
sempiternus Filius et Verbum Dei ante carnem
assumptum unius naturae, divina: scilicet, solius
crat : post incarnationem, et nostram assumpsit.
Non decuit ipsum absolute dicere, Verbi, non de
tcrminantcm post lncarnatiouem, Vel humanitatem
assumptum. Si rursus duas dicens immutabiles,
post carnem assumptam intelligeret: si unioiiem
aliirmaret non secundum habitudinan sed hyposta-
ticam et essentialcm in uno, nempe Christo,
considerari, et eumdem unum Christum, et Dami-
num, et Deum diceret, Deum verum de Deo vero,
et hominem eumdem perfectura, veluti ex homi-
ne perfecto, Virgine, et Filium David et Abraham,
ut divina testantur eloquia, verum attingere vide-
retur :cum vero duas Verbi naturas asserens, eas
unitas esse non secundum hyposlasim in uno Ver-
bo, in una scilicet Christi hypostasi, sed per rela-
tionem et rcspcrlivant unionem, sivc dignitatem,
minus. Nam propterea nos has uoces declinare de-
bemus ? Sic et de Nestorio, licet tradat duas nu-
tums, discrimen carnis et Dei Verbi institeris; namque
alia est Verbi natura, alia carnis; at non item
unionem nobiscum probat : nos etenim unientes,
unum Deum novimus, unumque Deum eumdem pro-
fitemur. Et paucis intcrjcctis: Quare naturarum
discrimen agnoscere. non est Christum unum in duo
subdividere. Et ad Nestorium hic rursus scribit:
Ne dividas naturas, post unionem scilicet, aliena-
tione, non numeratiane.
9. Cum autem incusaveris sanctam (Latinam
synodum tanquam res noras inducentem, ideoque
una cum Nestorio sentientem: neque tantum id
allirmasti, sed sancti Leonis pontificis cx cpistola,
qua quarta synodus constabilita est, nec non
ejusdem synodi Nestorii dictis uniformia produxisti,
ut inde colligas pontificis Leonis epistolam, quar-
tanique ipsam synodum non absiinilia Ncslorio
statuisse, age ha-c eadem in medium proposita
perpendamus, an, ut ipse ais. sententia, Nestorio
conformis alloquuntur. an secus. Auctoritates ver-
botenus ita se habent. Scribit Nestorius primo
orationis suae praeceptoris: capite : Ipse inmutabiles
duas naturas Dei profiteor, Deum verum ἀεξοεο vero,
et hominem perfectum ea: filio Dauid et Abraham.
Scribit item in sua epistola hoc modo : Deum ipse
profiteor, namque scriptum est : In principio Ver-
bum, hominem quoque profiteor, quod Verbum caro
factum est, et habitavit in nobis. Ante alia Nestorii
\erba examinemus, rectene an secus enuntiata
sint. Namque Duas Verbi naturas absolute profiteor,
dicere. neque post incarnationem determinarc,
haud recte dictum esse videtur. Quandoquidem
sempiternus Filius et Verbum Dei ante carnem
assumptum unius naturae, divina: scilicet, solius
crat : post incarnationem, et nostram assumpsit.
Non decuit ipsum absolute dicere, Verbi, non de
tcrminantcm post lncarnatiouem, Vel humanitatem
assumptum. Si rursus duas dicens immutabiles,
post carnem assumptam intelligeret: si unioiiem
aliirmaret non secundum habitudinan sed hyposta-
ticam et essentialcm in uno, nempe Christo,
considerari, et eumdem unum Christum, et Dami-
num, et Deum diceret, Deum verum de Deo vero,
et hominem eumdem perfectura, veluti ex homi-
ne perfecto, Virgine, et Filium David et Abraham,
ut divina testantur eloquia, verum attingere vide-
retur :cum vero duas Verbi naturas asserens, eas
unitas esse non secundum hyposlasim in uno Ver-
bo, in una scilicet Christi hypostasi, sed per rela-
tionem et rcspcrlivant unionem, sivc dignitatem,