PG 108, col. 1044
ὁμοίως γὰρ τῷ αὐτῷ περιεπάρη δεινῆς αἱρέσεως
ἀγκίστρῳ ἐξ ἀκροτάτης ἀλογίας καὶ ἀπαιδευσίας.
Ὀθενέπὶ σελέντιον ἔφη· Οί μὲν οὖν πρὸ ἡμῶν
ἐρευνησάμενοι ἐκκλησιαστικὸν θεσμὸν τῶν δογμάτων
τὸν περὶ¹ αὐτῶν είσπραχθήσονται λόγον, ἢ καλῶς. ἢ
κακῶς ἐθέσπισαν. Ἡμεῖς ἐν ᾧ τὴν Ἐκκλησίαν εὖ·
ρομεν βαδίζουσαν, ἐν τούτῳ καὶ διαφυλάττειν προ-
κρίνομεν. Ἦν δὲ αὐτῷ παῖς ἐξ Εὖφροσύνης ὀνόματι
Θεόφιλος, ὃν καὶ ἔστεψεν ἐν τῇ Μεγάλῃ Εκκλητίᾳ,
ἐφ’ οὗ Θωμᾶς ό άντάρτης ἐκ τῶν ἀνατολικῶν μερῶν
ἀπάρας ἤδη, καὶ λαὸν ἁγυρτώδη ἐπίμικτον ἐπισυρό-
μενος, δυσγενής τε (4) καὶ ἀφανὴς ὢν, πρὸς τὰ μέρη
τῆς Συρίας ἀφίκετο, Κωνσταντῖνον ἑαυτὸν ὀνομάσας,
καὶ υἱὸν Εἰρήνης βασιλίσσης. Κὰκκτεῦθεν πολλοὺς
τῶν βαρϐάρων κατὰ Χριστιανῶν ἀπατήσας, καὶ λαὸν
ἄπειρον συναθροίσας, ἐπῄει τῇ Κωνσταντινουπόλει
μεγαλαυχῶν ἐπὶ τῷ πλήθει τοῦ λαοῦ, μὴ ἐννοήσας.
ὡς οὐ σώζεται βασιλεὺς δια πολλὴν δύναμιν. Ἐπόρθει
τοίνυν τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐφ’ ἕνα χρόνον, τῶν
πολιτῶν γενναίως ἀντιταττομένων, καί τειχομαο
χούντων, καὶ ναυμαχούντων. Τὰς γάρ πλείστας ναῦς
ἐπυρπόλησαν, καὶ τοὺς λογάδας τῶν πολεμίων
ἐτροπώσαντο. Ὀ δὲ ἀμηχανία περιεχόμενος, τὴν πό·
λιν ἀφεὶς, ἐπὶ τὴν Θρᾴκην ἐχώρει, ταύτην ληῖζόμε-
νος. ’0 δὲ Μιχαὴλ τῆς πόλεως ὑπεξελθὼν μετὰ
πλείστης δυνάμεως πρὸς αὑτὸν ἐξώρμησεν. Καὶ δὴ
me ρ παρακαθίσας τινα βραχὺν χρόνον, καὶ τοῦτον ἁμο-
γητί χειρωσάμενος, καὶ ἀκρωτηριάσας αὐτοῦ χεῖρας
καὶ πόδας, καὶ οὕτως ἀνασκολοπίσας, κατέπαυσε
τὸν ἐν τρισὶν ἔτεσιν δι’ αὐτοῦ κατατάξαντα καὶ δι-
αρκέσαντα χαλεπὸν καὶ ἐμφύλιον πόλεμον. Ἀσχο·
λουμένου δὲ τοῦ Μιχαὴλ πρὸς τὸν ἀντάρτην Θωμᾶν
καὶ τῇ πρὸς τοῦτο φροντίδι παντὸς ἄλλον καταφρονη-
σαντος, Κρήτη καὶ Σικελία, καὶ αἱ καλούμεναι Κυ-
κλάδες νῆσοι τῆς τῶν Ῥωμαίων ἀρχῆς πε ριτιρηοη σαν
ἐξ Ἄφρων τε καὶ Ἀράϐων λαϐόντων ἀρχὴν ἄρτι
πρῶτον διὰ τὰς τοῦ λαοῦ ἁμαρτίας, καί την
τῶν κρατούντων δυσσέϐειαν, καὶ ταπεινοῑν καὶ ὑπὸ
χεῖραν ἀφ’ ὧν (3) ἄγειν τα τῶν Χριστιανῶν πρά-
γματα. Ἐν τούτῳ ὄντων, καὶ οὕτω τῶν πραγμάτων
διακειμένων, Μιχαὴλ ἐκ δυσουρίας καὶ τῆς τῶν νε-
que θ φρῶν ἀλγηδόνος κακῶς ἀπηλλάγη τοῦ ζῇν. Ἔσχε δὲ
τὴν ἀρχὴν ἀντ’ αὐτοῦ Θεόφιλος ὁ υίὸς αὖτοῦ μετα τῆς
μητρὸς αὐτοῦ Εὐφροσύνης,
duntaxat elementi, quod festinanti scribae excidit.
resti_tu_tione,_n_t ἀντὶξτοῦ, ἀφ’ ὧν, sit Ἄφρων. Cum
haud ita pridem Afri ob peccata populi, eorumque
(ηιξ _re_rum potirentur impietatem, 't'trpissent res
Christianorum in humile—cogere, inta‘q'ue ditionis
facere. Dictum hoc distinctione ab aliis Arabibus.
qui pridem in_Syria, Egypto, ac locis aliis rem
labefactassent ilo—mauam.‘ Cedrenus Arabes Hispa-
nos vocat. qui Cretam ceperunt, aliasque insulas ;
ipsi nimirum qui et consederunt in .\lllCJ, ar
utraque loca tenebant.
ἀγκίστρῳ ἐξ ἀκροτάτης ἀλογίας καὶ ἀπαιδευσίας.
Ὀθενέπὶ σελέντιον ἔφη· Οί μὲν οὖν πρὸ ἡμῶν
ἐρευνησάμενοι ἐκκλησιαστικὸν θεσμὸν τῶν δογμάτων
τὸν περὶ¹ αὐτῶν είσπραχθήσονται λόγον, ἢ καλῶς. ἢ
κακῶς ἐθέσπισαν. Ἡμεῖς ἐν ᾧ τὴν Ἐκκλησίαν εὖ·
ρομεν βαδίζουσαν, ἐν τούτῳ καὶ διαφυλάττειν προ-
κρίνομεν. Ἦν δὲ αὐτῷ παῖς ἐξ Εὖφροσύνης ὀνόματι
Θεόφιλος, ὃν καὶ ἔστεψεν ἐν τῇ Μεγάλῃ Εκκλητίᾳ,
ἐφ’ οὗ Θωμᾶς ό άντάρτης ἐκ τῶν ἀνατολικῶν μερῶν
ἀπάρας ἤδη, καὶ λαὸν ἁγυρτώδη ἐπίμικτον ἐπισυρό-
μενος, δυσγενής τε (4) καὶ ἀφανὴς ὢν, πρὸς τὰ μέρη
τῆς Συρίας ἀφίκετο, Κωνσταντῖνον ἑαυτὸν ὀνομάσας,
καὶ υἱὸν Εἰρήνης βασιλίσσης. Κὰκκτεῦθεν πολλοὺς
τῶν βαρϐάρων κατὰ Χριστιανῶν ἀπατήσας, καὶ λαὸν
ἄπειρον συναθροίσας, ἐπῄει τῇ Κωνσταντινουπόλει
μεγαλαυχῶν ἐπὶ τῷ πλήθει τοῦ λαοῦ, μὴ ἐννοήσας.
ὡς οὐ σώζεται βασιλεὺς δια πολλὴν δύναμιν. Ἐπόρθει
τοίνυν τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐφ’ ἕνα χρόνον, τῶν
πολιτῶν γενναίως ἀντιταττομένων, καί τειχομαο
χούντων, καὶ ναυμαχούντων. Τὰς γάρ πλείστας ναῦς
ἐπυρπόλησαν, καὶ τοὺς λογάδας τῶν πολεμίων
ἐτροπώσαντο. Ὀ δὲ ἀμηχανία περιεχόμενος, τὴν πό·
λιν ἀφεὶς, ἐπὶ τὴν Θρᾴκην ἐχώρει, ταύτην ληῖζόμε-
νος. ’0 δὲ Μιχαὴλ τῆς πόλεως ὑπεξελθὼν μετὰ
πλείστης δυνάμεως πρὸς αὑτὸν ἐξώρμησεν. Καὶ δὴ
me ρ παρακαθίσας τινα βραχὺν χρόνον, καὶ τοῦτον ἁμο-
γητί χειρωσάμενος, καὶ ἀκρωτηριάσας αὐτοῦ χεῖρας
καὶ πόδας, καὶ οὕτως ἀνασκολοπίσας, κατέπαυσε
τὸν ἐν τρισὶν ἔτεσιν δι’ αὐτοῦ κατατάξαντα καὶ δι-
αρκέσαντα χαλεπὸν καὶ ἐμφύλιον πόλεμον. Ἀσχο·
λουμένου δὲ τοῦ Μιχαὴλ πρὸς τὸν ἀντάρτην Θωμᾶν
καὶ τῇ πρὸς τοῦτο φροντίδι παντὸς ἄλλον καταφρονη-
σαντος, Κρήτη καὶ Σικελία, καὶ αἱ καλούμεναι Κυ-
κλάδες νῆσοι τῆς τῶν Ῥωμαίων ἀρχῆς πε ριτιρηοη σαν
ἐξ Ἄφρων τε καὶ Ἀράϐων λαϐόντων ἀρχὴν ἄρτι
πρῶτον διὰ τὰς τοῦ λαοῦ ἁμαρτίας, καί την
τῶν κρατούντων δυσσέϐειαν, καὶ ταπεινοῑν καὶ ὑπὸ
χεῖραν ἀφ’ ὧν (3) ἄγειν τα τῶν Χριστιανῶν πρά-
γματα. Ἐν τούτῳ ὄντων, καὶ οὕτω τῶν πραγμάτων
διακειμένων, Μιχαὴλ ἐκ δυσουρίας καὶ τῆς τῶν νε-
que θ φρῶν ἀλγηδόνος κακῶς ἀπηλλάγη τοῦ ζῇν. Ἔσχε δὲ
τὴν ἀρχὴν ἀντ’ αὐτοῦ Θεόφιλος ὁ υίὸς αὖτοῦ μετα τῆς
μητρὸς αὐτοῦ Εὐφροσύνης,
duntaxat elementi, quod festinanti scribae excidit.
resti_tu_tione,_n_t ἀντὶξτοῦ, ἀφ’ ὧν, sit Ἄφρων. Cum
haud ita pridem Afri ob peccata populi, eorumque
(ηιξ _re_rum potirentur impietatem, 't'trpissent res
Christianorum in humile—cogere, inta‘q'ue ditionis
facere. Dictum hoc distinctione ab aliis Arabibus.
qui pridem in_Syria, Egypto, ac locis aliis rem
labefactassent ilo—mauam.‘ Cedrenus Arabes Hispa-
nos vocat. qui Cretam ceperunt, aliasque insulas ;
ipsi nimirum qui et consederunt in .\lllCJ, ar
utraque loca tenebant.