PG 108, col. 1045
γεν κόρας εὐπρεπεῖς πρὸς τὸ νυμφοστολῆσαι Θεόφι-
ῳιλον τὸν υἱὸν αὐτῆς, ἀγαγοῦσα αὐτὰς ὲν τῷ παλα-
τίῳ είς τὶν λεγόμενον Μαργαρίτην τρίκλινον, δέδωκε
θεοφίλῳ χρυσοῦν μῆλον εἰποῦσα, ὅτι Εἰς ἦν ἀρεσθῇς
ὶπίδος τοῦτο αὐτῇ. Ἦν δέ τις ἐξ εὐγενῶν έν αὑταῖς
κόρη ὀνόματι Ἱκασία ὡραιοτάτη πάνυ, ἦν ίδὼν
Θεόφιλος ὑπεραγασθεὶς αὐτὴν τοῦ κάλλους, ἔφη. ὡς
ἄρα διὰ γυναικὸς ἐρρύη τὰ φαῦλα. Ἦ δὲ μετ’ αἰδοῦς
πως ἀντέφη · Ἀλλὰ διὰ γυναικὸς πηγάζει τὰ κρείτ·
τονα. Ὀ δὲ τῷλόγῳ τὴν καρδίαν πληγεὶς ταύτην
μὲν εἴασεν, Θεοδώρᾳ δὲ τὸ μῆλον ἐπέδωκεν, οὔσῃ ἐκ
Παφλαγόνων. Στέφει δὲ Θεοδὼραν ὲν εύκτηρῐῳ τοῦ Β tcr
ἁγίου Στεφάνου, στεφθεὶς καὶ αὐτὸς ἅμα αὐτῇ ὑπὸ
Ἀντωνίου πατριάρχου τῇ ἁγίᾳ Πεντηκόστη προῆλθεν
ἑν τῇ ἁγίᾳ Ἐκκλησία τῇ Μεγάλῃ, φιλοτιμησάμενος
χρήμασι πολλοῖς τὸν πατριάρχην, ἅμα τῷξκλή ρῳ τε καὶ
τῇ συγκλήτῳ. Καὶὴ μὲν εἰρημένη Ἰκασία τῆς βα-
σιλείας ἀποτυχοῦσα μονὴν κατεσκεύασεν, είς ἣν
ἀποκειραμένη, ἀσκοῦσα, καὶ φιλοσοφοῦσα, καὶ Θεῷ
μόνῳ ζῶσα διετέλεσεν μέχρι τέλους ζωῆς αὐτ-ἧς’ ἢ
καὶ συγγράμματα αὐτῆς πλεῖστα καταλέλοιπεν. Ἥ
ἐξ τοῦ βασιλέως μήτηρ Εὐφροσύνη ἑκουσίως xu:-
ελθού σα τοῦ παλατίου ἐν τῇ μονῇ αὐτῆς, ἐπώνυμον
τὰ Γαστρία, ἡσύχαζεν. Ἐποίησε δὲ ἱππικὸν Θεόφι-
λος, καὶ προσέταξε τῷ Χαμοδράκοντι Λέοντι τῷ
πρωτοϐεστιαρίῳ αὑτοῦ ἀγαγεῖν τὸ πολυκάνδηλον τὸ
ἐν τῇ σφαγῇ τοῦ Ἀρμενίου Λέοντος ξίφει διακοπέν. C Ph
Τού ἱππικοῦ δὲ τελεσθέντος προσεκαλέσατο (6) πᾶ-
σαν τὴν σύγκλητον έν τῷ λεγομένῳ Καθίσματι, καὶ
τδ πολυκὰνδηλον ἐξαγαγὼν, καὶ ὑποδείξας αὐτοῖς,
ἱ·;η’ '0 si; ναὸν Κυρίου εἰσερχόμενος, καὶ χριστὸν
Κυρίου φονεύων, τίνος ἐστὶν ἔνοχος ; Ἦ δὲ σύγκλητος
ἁποκριθεῖσα, ἔφη· Ἔνοχος Θανάτου ἐστὶν, ὦ δέ·
σποτα. Καὶ εὐθὺς ἐκέλευσεν τοὺς σὺν τῷ πατρὶ αὐ-
τοῦ Μιχαὴλ τον Λέοντα ἀνελόντας τὸν ὕπαρχον κατα- ν
σχεῖν. καὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ὲν τῇ σφενδόνῃ ἀπο-
τεμεῖν πολλὰ προϐαλλομένους καὶ λέγονταςο. ἄδικον
εἶναι τὴν τοιαύτην κρίσιν. Καὶ γὰρ εί μὴ τῷ πατρὶ
ὓ συνηγωνισάμεθα, βασιλεὺς οὐκ ἂν αὐτὸς νῦν ἦρξας. ’
Καὶ οὕτως ἐπ’ όψε σιν πάντων τὰς κεφαλὰς ἀπετμή-
ίιησαν, προσχήματι μὲν ὡς είς ναὸν Κυρίου τετολ- D illi
μηκότες ποιήσασθαι τὴν ἀναίρεσιν· τῇ ἀληθείᾳ ὡς
τὸν συναιρεσιὼτην αὑτοῦ καὶ ὁμόφρονα είς ἀσέῦειαν
ἀποκτείναντες, Εἴχετο γὰρ ὁ ἀλητήριος τῆς ἐκείνου
(πεπηγώς αἱρέσεως, τῶν ἁγίων εἰκόνων τὰς μὲν
κατασπῶν, τὰς δὲ ἀνορύττων. Τούτῳ Θεοφίλῳ προσ-
έφυγεν Θεόφοϐος Πέρσης ἅμα τῷ πατρὶ αὑτοῦ μετὰ
Περσῶν χιλιάδων ιδ’. Οὓς διένειμεν οὗτος ὲν τοῖς
θέμασι κατασκηνὼσας, καὶ είς τούρμας ἀποκατα-
(6) Isthmc eadem pluribus continuator Vat. et
ev eo Cedr. qui hanc Theophili severitatem non
tamjustitize zelo ascribunt, quam ut ille sibi ab
insidiis caveret. subditosquea violenta in princi-
pem manu deterreret. Leonis Grammatici ratio,
ut voluerit ulcisci principem lconOclastam eidem
ῳιλον τὸν υἱὸν αὐτῆς, ἀγαγοῦσα αὐτὰς ὲν τῷ παλα-
τίῳ είς τὶν λεγόμενον Μαργαρίτην τρίκλινον, δέδωκε
θεοφίλῳ χρυσοῦν μῆλον εἰποῦσα, ὅτι Εἰς ἦν ἀρεσθῇς
ὶπίδος τοῦτο αὐτῇ. Ἦν δέ τις ἐξ εὐγενῶν έν αὑταῖς
κόρη ὀνόματι Ἱκασία ὡραιοτάτη πάνυ, ἦν ίδὼν
Θεόφιλος ὑπεραγασθεὶς αὐτὴν τοῦ κάλλους, ἔφη. ὡς
ἄρα διὰ γυναικὸς ἐρρύη τὰ φαῦλα. Ἦ δὲ μετ’ αἰδοῦς
πως ἀντέφη · Ἀλλὰ διὰ γυναικὸς πηγάζει τὰ κρείτ·
τονα. Ὀ δὲ τῷλόγῳ τὴν καρδίαν πληγεὶς ταύτην
μὲν εἴασεν, Θεοδώρᾳ δὲ τὸ μῆλον ἐπέδωκεν, οὔσῃ ἐκ
Παφλαγόνων. Στέφει δὲ Θεοδὼραν ὲν εύκτηρῐῳ τοῦ Β tcr
ἁγίου Στεφάνου, στεφθεὶς καὶ αὐτὸς ἅμα αὐτῇ ὑπὸ
Ἀντωνίου πατριάρχου τῇ ἁγίᾳ Πεντηκόστη προῆλθεν
ἑν τῇ ἁγίᾳ Ἐκκλησία τῇ Μεγάλῃ, φιλοτιμησάμενος
χρήμασι πολλοῖς τὸν πατριάρχην, ἅμα τῷξκλή ρῳ τε καὶ
τῇ συγκλήτῳ. Καὶὴ μὲν εἰρημένη Ἰκασία τῆς βα-
σιλείας ἀποτυχοῦσα μονὴν κατεσκεύασεν, είς ἣν
ἀποκειραμένη, ἀσκοῦσα, καὶ φιλοσοφοῦσα, καὶ Θεῷ
μόνῳ ζῶσα διετέλεσεν μέχρι τέλους ζωῆς αὐτ-ἧς’ ἢ
καὶ συγγράμματα αὐτῆς πλεῖστα καταλέλοιπεν. Ἥ
ἐξ τοῦ βασιλέως μήτηρ Εὐφροσύνη ἑκουσίως xu:-
ελθού σα τοῦ παλατίου ἐν τῇ μονῇ αὐτῆς, ἐπώνυμον
τὰ Γαστρία, ἡσύχαζεν. Ἐποίησε δὲ ἱππικὸν Θεόφι-
λος, καὶ προσέταξε τῷ Χαμοδράκοντι Λέοντι τῷ
πρωτοϐεστιαρίῳ αὑτοῦ ἀγαγεῖν τὸ πολυκάνδηλον τὸ
ἐν τῇ σφαγῇ τοῦ Ἀρμενίου Λέοντος ξίφει διακοπέν. C Ph
Τού ἱππικοῦ δὲ τελεσθέντος προσεκαλέσατο (6) πᾶ-
σαν τὴν σύγκλητον έν τῷ λεγομένῳ Καθίσματι, καὶ
τδ πολυκὰνδηλον ἐξαγαγὼν, καὶ ὑποδείξας αὐτοῖς,
ἱ·;η’ '0 si; ναὸν Κυρίου εἰσερχόμενος, καὶ χριστὸν
Κυρίου φονεύων, τίνος ἐστὶν ἔνοχος ; Ἦ δὲ σύγκλητος
ἁποκριθεῖσα, ἔφη· Ἔνοχος Θανάτου ἐστὶν, ὦ δέ·
σποτα. Καὶ εὐθὺς ἐκέλευσεν τοὺς σὺν τῷ πατρὶ αὐ-
τοῦ Μιχαὴλ τον Λέοντα ἀνελόντας τὸν ὕπαρχον κατα- ν
σχεῖν. καὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ὲν τῇ σφενδόνῃ ἀπο-
τεμεῖν πολλὰ προϐαλλομένους καὶ λέγονταςο. ἄδικον
εἶναι τὴν τοιαύτην κρίσιν. Καὶ γὰρ εί μὴ τῷ πατρὶ
ὓ συνηγωνισάμεθα, βασιλεὺς οὐκ ἂν αὐτὸς νῦν ἦρξας. ’
Καὶ οὕτως ἐπ’ όψε σιν πάντων τὰς κεφαλὰς ἀπετμή-
ίιησαν, προσχήματι μὲν ὡς είς ναὸν Κυρίου τετολ- D illi
μηκότες ποιήσασθαι τὴν ἀναίρεσιν· τῇ ἀληθείᾳ ὡς
τὸν συναιρεσιὼτην αὑτοῦ καὶ ὁμόφρονα είς ἀσέῦειαν
ἀποκτείναντες, Εἴχετο γὰρ ὁ ἀλητήριος τῆς ἐκείνου
(πεπηγώς αἱρέσεως, τῶν ἁγίων εἰκόνων τὰς μὲν
κατασπῶν, τὰς δὲ ἀνορύττων. Τούτῳ Θεοφίλῳ προσ-
έφυγεν Θεόφοϐος Πέρσης ἅμα τῷ πατρὶ αὑτοῦ μετὰ
Περσῶν χιλιάδων ιδ’. Οὓς διένειμεν οὗτος ὲν τοῖς
θέμασι κατασκηνὼσας, καὶ είς τούρμας ἀποκατα-
(6) Isthmc eadem pluribus continuator Vat. et
ev eo Cedr. qui hanc Theophili severitatem non
tamjustitize zelo ascribunt, quam ut ille sibi ab
insidiis caveret. subditosquea violenta in princi-
pem manu deterreret. Leonis Grammatici ratio,
ut voluerit ulcisci principem lconOclastam eidem