PG 11, col. 430
5. Post hanc si, ut juSsistis, exponenda sunt eo-
rum argumenta qui nihil precibus eflici putant,
ideoque superfluum esse dicunt orare; hoc quoque
non recusabimus pro viribus praestare, communitis
jam et simplicius accepto orationis (εύχῆς) no-
tnine.... Est illa tam ignobilis Opinio, illustribusqne
destituta propugnamribus, ut vix inter eos qui
providentiam admittunt, Deumque rebus prieficiunt
universis, reperiatur aliquis qui orationem repu-
diet. Est enim haec sententia aut eorum qui omnino
sine Deo sint, Deumque esse negent, aut qui no-
mine tenus Deum ponant, ipsi vero providentiam
adimant. Jam tamen adversaria potestas cum velit
impiissima 204 qumque dogmata Christi nomini
praetexere doctrinmque Filii Dei, etiam non esse
orandum suadere quosdam potuit. Cujus sententia:
duces ii sunt qui res sensibiles tollunt omnino, qui
nec Baptismo utuntur nec Eucliaristia, Scripturas-a
que cavillationibus suis detorquent, quasi non
ejusmodi orationem velint, sed aliud sensu longe
diverso doceant. Ιιιο autem possunt eorum esse
rationes qui preces repudiant et tamen Deum uni-
versis prazesse dicunt. et providentiam asserunt;
neque enim nunc propositum est eorum dicta excu-
tere qui Deum omnino aut providentiam tollunt:
Deus omnia novit antequam flant, nec quidquam
cum exsistit, ideo primum innotescit ipsi quod
exsistat quasi non ante cognitum. Quid igitur opus
aspectum cadentes interitnique obnoxias, et eorum
qua: in cogitationem non cadunt, corporisque ea:-
pertia sunt , per ea qua: sensibilia et corporea
sunt peragenda esse negant. lli videntur'esse
Ascodrutae seu Ascodrupitae de quibus Theodoretus
lib. l l_ltcre_ti_carum fabularum, eap.10, haec scri-
bit : Οἶξτοι δέιφασι χρῆναι.τά θεῖα μυστήρια ἀο-
ράτων ὄντα σύμϐολα δι”ὸρωμένωνἐπιτελεῖσθαι πρα-
γμάτων,καὶ τάίάσώματαδιῗ αἰσθητῶν καισωματικων·
εἰναι δὲ τὴν τελείαν ἀπολύτρωσιν τὴν ἀληθῆ τοῦ ὸνε·
τος ἐπίγνωσιν. Ta γὰρ δρώμενα πάντα ἀγννοῐας
καὶ πάθους συστάντα διὰ γνώσεως καταλύεται. Πνευ-
ματικὴν οὖν δεῖκαὶ τὴν λύτρωσιν ὑπάρχειν. Διάξτοῦτο
οὔτε βαπτίζουσι τοὺς προσιόντας, οὐδὲ ἐπιτελεῖται
παρ’ αὐτοῖς τοῦ Βαπτζσματος τὸ μυστήριον ’-λύτρωσιν
γὰρ καλοῦσι τὴν τῶν ὅλων ἐπίγνωσινη lli autem
dicunt non debere divina mysteria ante invisibiiinm
sunt signa, per res visibiles perfici, neque incorpo-
redemptionem esse veram ejus quod est cognitionem.
Qua? enim cernuntur, cum ea: ignorantia et afi'cctione
constent, per cognitionem destruantur. spiritalem
ergo esse roportere etiam redemptionem. l’mpterea
nec baptisant eos qui accedunt, nec apud eos cele-
bratur baptismatis mysterium; redemptionem quippe
appettant universorum cognitionem. Mox Theodore-
tns capite sequenti de Archonticis ait : ᾎναθεμα-
τὶζ ουσὶ δὲ τὸ λουτρὸνῖκαξι τὴν τῶν μυστηρίων μετά-
ληψῷ, ὼς εἰς ὸνοιῖα Σαϐαὼθ γινομτένηνξῗθιαιχᾶενιιηι
autem exsecrantur et mysteriorum participationem,
ut qua? [ἰαί in nomine Sabaoth.
ς,
rum argumenta qui nihil precibus eflici putant,
ideoque superfluum esse dicunt orare; hoc quoque
non recusabimus pro viribus praestare, communitis
jam et simplicius accepto orationis (εύχῆς) no-
tnine.... Est illa tam ignobilis Opinio, illustribusqne
destituta propugnamribus, ut vix inter eos qui
providentiam admittunt, Deumque rebus prieficiunt
universis, reperiatur aliquis qui orationem repu-
diet. Est enim haec sententia aut eorum qui omnino
sine Deo sint, Deumque esse negent, aut qui no-
mine tenus Deum ponant, ipsi vero providentiam
adimant. Jam tamen adversaria potestas cum velit
impiissima 204 qumque dogmata Christi nomini
praetexere doctrinmque Filii Dei, etiam non esse
orandum suadere quosdam potuit. Cujus sententia:
duces ii sunt qui res sensibiles tollunt omnino, qui
nec Baptismo utuntur nec Eucliaristia, Scripturas-a
que cavillationibus suis detorquent, quasi non
ejusmodi orationem velint, sed aliud sensu longe
diverso doceant. Ιιιο autem possunt eorum esse
rationes qui preces repudiant et tamen Deum uni-
versis prazesse dicunt. et providentiam asserunt;
neque enim nunc propositum est eorum dicta excu-
tere qui Deum omnino aut providentiam tollunt:
Deus omnia novit antequam flant, nec quidquam
cum exsistit, ideo primum innotescit ipsi quod
exsistat quasi non ante cognitum. Quid igitur opus
aspectum cadentes interitnique obnoxias, et eorum
qua: in cogitationem non cadunt, corporisque ea:-
pertia sunt , per ea qua: sensibilia et corporea
sunt peragenda esse negant. lli videntur'esse
Ascodrutae seu Ascodrupitae de quibus Theodoretus
lib. l l_ltcre_ti_carum fabularum, eap.10, haec scri-
bit : Οἶξτοι δέιφασι χρῆναι.τά θεῖα μυστήρια ἀο-
ράτων ὄντα σύμϐολα δι”ὸρωμένωνἐπιτελεῖσθαι πρα-
γμάτων,καὶ τάίάσώματαδιῗ αἰσθητῶν καισωματικων·
εἰναι δὲ τὴν τελείαν ἀπολύτρωσιν τὴν ἀληθῆ τοῦ ὸνε·
τος ἐπίγνωσιν. Ta γὰρ δρώμενα πάντα ἀγννοῐας
καὶ πάθους συστάντα διὰ γνώσεως καταλύεται. Πνευ-
ματικὴν οὖν δεῖκαὶ τὴν λύτρωσιν ὑπάρχειν. Διάξτοῦτο
οὔτε βαπτίζουσι τοὺς προσιόντας, οὐδὲ ἐπιτελεῖται
παρ’ αὐτοῖς τοῦ Βαπτζσματος τὸ μυστήριον ’-λύτρωσιν
γὰρ καλοῦσι τὴν τῶν ὅλων ἐπίγνωσινη lli autem
dicunt non debere divina mysteria ante invisibiiinm
sunt signa, per res visibiles perfici, neque incorpo-
redemptionem esse veram ejus quod est cognitionem.
Qua? enim cernuntur, cum ea: ignorantia et afi'cctione
constent, per cognitionem destruantur. spiritalem
ergo esse roportere etiam redemptionem. l’mpterea
nec baptisant eos qui accedunt, nec apud eos cele-
bratur baptismatis mysterium; redemptionem quippe
appettant universorum cognitionem. Mox Theodore-
tns capite sequenti de Archonticis ait : ᾎναθεμα-
τὶζ ουσὶ δὲ τὸ λουτρὸνῖκαξι τὴν τῶν μυστηρίων μετά-
ληψῷ, ὼς εἰς ὸνοιῖα Σαϐαὼθ γινομτένηνξῗθιαιχᾶενιιηι
autem exsecrantur et mysteriorum participationem,
ut qua? [ἰαί in nomine Sabaoth.
ς,