PG 111, col. 452
τῶν ξυρῶν λογίων ἀνάγνωσιν.
ταύτῃ τοι καὶ διδασκαλίῃ» φέρων ἑαυτὸν δίδωσινο
ἀλλ’ ὀλίγα τῆςέκείοεν ’ὠφελείας ἔμελλε κοινωνεῖν.
Teii; γὰρ παῖδας ἀκοσμοῦντας ἰδὼν. καὶ μαθήματα
μὲν κάλλιστα παραδεχομένους, οὐ καλὰς δὶ τὰς
horti» ψυχὰς είς τὴντῶν τοιούτων ὑποδοχὴν cir-
τρεπίζοντας, οὐδαμῶς ἧνεγκεν, ἀλλ’ εὐθὺς ἀπέστη.
Ἔξεισι τοιγαροῦν πρὶς τὰς κωμοπόλεις, καὶ tm!
tv Πάτραις τῆς ’Δχαῐας Στυλίτης ὴιιούετο βίον
μιταποιούμὶνος ὑψηλοτέρου, λογισμὸς εἶχεν αὐτὸν
ἑκείσε γενέσθαι, καὶ τούτῳ διακονεῖν. Ταῦτα δι
septumum διαπέμπεται πρὶς αὐτὸν πρεσϐεία παρὰ
’τοῦ¹ ιν Ζημὲνα στυλίτου, ,φοιτῆσαι παρ’ αὐτὸν ἀξιοῦο
σα, σύνοικον τέ γενέσθαι· καὶ tl μὴ captiuis, ὑπ’
αὑτῷ τετάχθαι, καὶ τὸ διακονεῖν καταδέξασθαι. ’0
δὲ τὴν πρεσϐείαν nilo); δεξάμενος, ἐπεὶ καὶ ἆρ-
χεσθαι μᾶλλονῆ ἄρχειν ἐφίλει, ἅτε καὶ νέῳ τοῦτο
λυσιτελέστερον εἶναι εἰδὼς. αλλως τι καὶ τὸ tat
τῆς ὺζνηλῆς ταπεινώσεως ὁποῖον οὐκ ἀγνοῶν, ἀσ-
μένως ἔρχεται πρὸς αὐτὸν, καὶ τὴν λειτουργίαν κο-
μιδῆ προθύμως ὑπέρχεται· καὶ τὸ ἓντιῦθεν, οὑδιν
ἦν ὑπουργίας εἶδος, δ μὴ αὐτὸς ἑκείνος δι’ ἑαυτοῦ
ποιεῖν ἔσπευδε, ζημίαν ἀτεχνῶς μεγίστην, ἢ καὶ
ἀτιμίαν ἡγούμενος τὸ ἕκστῆναίτινι, δουλείας.
Καί ποτε διαλοιδορου μένου τινὸς αὐτὸν ἀκολάστῳ
γλώσσῃ καὶ κωμῳδοῦντος, ἐπεὶ παρὼν ιτυχιν, oli-
τως ἧνεγιιε βαρέως, καὶ τοσούτῳ ζήλῳ τὴν ψυχὴν
διεκαύθη. ὡς τοῦ σιωπηλοῦ καὶ κοσμίου, καὶτῆς
πολλῆς tu νης αἰδοῦς καὶ γαλήνης ἐπιλαθόμενον,
ἀναγκασθῆναι, καὶ τραχυτέροις πρὸς τὸν ἀναιδῆ
ικεῐνον καὶ φιλολοίδορον χρήσασθαι λόγοιςο εὐπαι-
δεύτῳ γλώττῃ καὶκατὰ καιρὸν κινουμένῃ, τὴν προ-
πετῆ καὶ διάῦολον σωφρονίζοντα. ’Δλλ⁹ ἐκεῖνος λίιν
ἰταμὸς ὢν, και οὐ μικρὰ νοσῶν καὶ ἰάσιμα, ἀλλὰ
παιδείας ἰσχυροτέρας δεόμενος, ἐδείκνυτο ϊιαρα⁸
χρῆμα Μὴ ἐνεγκὼν γὰρ τοὺς ἐλέγχους, παίει κατὰ
τῆς σιαγόνος μιαρᾷ χειρὶ, τὸν ἡγιασμένον. Ἀλλὰ
κατὰ πόδας ὴ ἐκδικία, καὶ ὃ Θεὸς ι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
ἠκουτιζε κρίσιν, i καὶ τὸ λανθάνον τῆς ἀρετῆς τίς
qui; ᾗγετο, καὶ ἡ μολοηρίι καλῶς ἐκολάζετο. ’Δμα
γᾰρ Ξπληξενονὺϐριστὴς, καὶ αὐτος ἐπλήγη πολλῷ
βαρύτερον πληγῄ δαιμονία⁸ καὶ τίς γῆν ἔκειτο διλο-
νούμςνός τε καὶ σπαρασσόμενος. καὶ si τῶν δαιι
μονιώντων πάσχων ἀθλίως. Τί μὴ λέγω τὸ cpiam.
δία-τερον, ’καὶ ὃ πολλῶν δακρύων ἄξιον, καὶ ςοσῆσαι
δυνατὸν τοὺς φειδὼ γλώττης μὴ ποιουμένους. dti-
μεινεν οὕτως ᾇχρι τέλους ι τῷ Σατανᾶ παραδ δο-
μένος είς ὄλεθρον τῆς σαρκὸς, ι ὃ φησι Παῦλος.
ἵνα τδ πνεῦμα σωθῇ. Καὶ ἡ αἰτία’ ὅτι ὃν ἔδει μᾶλα
λον, ita: ἄλλων ἀσυνέτως διακειμένων εἶναι cmpo-
νιστήν· ἱερεὺς γὰρ ἦν ε καὶ λόγῳ καὶ βίῳ τὰς παρ·
αινὲτιις ποιούμενον· ο δὲ ἀσύνετος ἦν· ὡς ναὶ
ταύτῃ τοι καὶ διδασκαλίῃ» φέρων ἑαυτὸν δίδωσινο
ἀλλ’ ὀλίγα τῆςέκείοεν ’ὠφελείας ἔμελλε κοινωνεῖν.
Teii; γὰρ παῖδας ἀκοσμοῦντας ἰδὼν. καὶ μαθήματα
μὲν κάλλιστα παραδεχομένους, οὐ καλὰς δὶ τὰς
horti» ψυχὰς είς τὴντῶν τοιούτων ὑποδοχὴν cir-
τρεπίζοντας, οὐδαμῶς ἧνεγκεν, ἀλλ’ εὐθὺς ἀπέστη.
Ἔξεισι τοιγαροῦν πρὶς τὰς κωμοπόλεις, καὶ tm!
tv Πάτραις τῆς ’Δχαῐας Στυλίτης ὴιιούετο βίον
μιταποιούμὶνος ὑψηλοτέρου, λογισμὸς εἶχεν αὐτὸν
ἑκείσε γενέσθαι, καὶ τούτῳ διακονεῖν. Ταῦτα δι
septumum διαπέμπεται πρὶς αὐτὸν πρεσϐεία παρὰ
’τοῦ¹ ιν Ζημὲνα στυλίτου, ,φοιτῆσαι παρ’ αὐτὸν ἀξιοῦο
σα, σύνοικον τέ γενέσθαι· καὶ tl μὴ captiuis, ὑπ’
αὑτῷ τετάχθαι, καὶ τὸ διακονεῖν καταδέξασθαι. ’0
δὲ τὴν πρεσϐείαν nilo); δεξάμενος, ἐπεὶ καὶ ἆρ-
χεσθαι μᾶλλονῆ ἄρχειν ἐφίλει, ἅτε καὶ νέῳ τοῦτο
λυσιτελέστερον εἶναι εἰδὼς. αλλως τι καὶ τὸ tat
τῆς ὺζνηλῆς ταπεινώσεως ὁποῖον οὐκ ἀγνοῶν, ἀσ-
μένως ἔρχεται πρὸς αὐτὸν, καὶ τὴν λειτουργίαν κο-
μιδῆ προθύμως ὑπέρχεται· καὶ τὸ ἓντιῦθεν, οὑδιν
ἦν ὑπουργίας εἶδος, δ μὴ αὐτὸς ἑκείνος δι’ ἑαυτοῦ
ποιεῖν ἔσπευδε, ζημίαν ἀτεχνῶς μεγίστην, ἢ καὶ
ἀτιμίαν ἡγούμενος τὸ ἕκστῆναίτινι, δουλείας.
Καί ποτε διαλοιδορου μένου τινὸς αὐτὸν ἀκολάστῳ
γλώσσῃ καὶ κωμῳδοῦντος, ἐπεὶ παρὼν ιτυχιν, oli-
τως ἧνεγιιε βαρέως, καὶ τοσούτῳ ζήλῳ τὴν ψυχὴν
διεκαύθη. ὡς τοῦ σιωπηλοῦ καὶ κοσμίου, καὶτῆς
πολλῆς tu νης αἰδοῦς καὶ γαλήνης ἐπιλαθόμενον,
ἀναγκασθῆναι, καὶ τραχυτέροις πρὸς τὸν ἀναιδῆ
ικεῐνον καὶ φιλολοίδορον χρήσασθαι λόγοιςο εὐπαι-
δεύτῳ γλώττῃ καὶκατὰ καιρὸν κινουμένῃ, τὴν προ-
πετῆ καὶ διάῦολον σωφρονίζοντα. ’Δλλ⁹ ἐκεῖνος λίιν
ἰταμὸς ὢν, και οὐ μικρὰ νοσῶν καὶ ἰάσιμα, ἀλλὰ
παιδείας ἰσχυροτέρας δεόμενος, ἐδείκνυτο ϊιαρα⁸
χρῆμα Μὴ ἐνεγκὼν γὰρ τοὺς ἐλέγχους, παίει κατὰ
τῆς σιαγόνος μιαρᾷ χειρὶ, τὸν ἡγιασμένον. Ἀλλὰ
κατὰ πόδας ὴ ἐκδικία, καὶ ὃ Θεὸς ι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
ἠκουτιζε κρίσιν, i καὶ τὸ λανθάνον τῆς ἀρετῆς τίς
qui; ᾗγετο, καὶ ἡ μολοηρίι καλῶς ἐκολάζετο. ’Δμα
γᾰρ Ξπληξενονὺϐριστὴς, καὶ αὐτος ἐπλήγη πολλῷ
βαρύτερον πληγῄ δαιμονία⁸ καὶ τίς γῆν ἔκειτο διλο-
νούμςνός τε καὶ σπαρασσόμενος. καὶ si τῶν δαιι
μονιώντων πάσχων ἀθλίως. Τί μὴ λέγω τὸ cpiam.
δία-τερον, ’καὶ ὃ πολλῶν δακρύων ἄξιον, καὶ ςοσῆσαι
δυνατὸν τοὺς φειδὼ γλώττης μὴ ποιουμένους. dti-
μεινεν οὕτως ᾇχρι τέλους ι τῷ Σατανᾶ παραδ δο-
μένος είς ὄλεθρον τῆς σαρκὸς, ι ὃ φησι Παῦλος.
ἵνα τδ πνεῦμα σωθῇ. Καὶ ἡ αἰτία’ ὅτι ὃν ἔδει μᾶλα
λον, ita: ἄλλων ἀσυνέτως διακειμένων εἶναι cmpo-
νιστήν· ἱερεὺς γὰρ ἦν ε καὶ λόγῳ καὶ βίῳ τὰς παρ·
αινὲτιις ποιούμενον· ο δὲ ἀσύνετος ἦν· ὡς ναὶ