PG 111, col. 455
Veniens itaque, ejusque omnia lustrans, admira-
tioni habebat, quin reipsa admiratione digna
erant : non divitias ac superbiam, sed voluntariam
paupertatem ac ultro assumptam. Quaproliter etiam
alacris statuit, auro prosequi tirum. Sic quippe
niiors est, ut nedmn egentibus, sed ct iis qui su-
hlimiores sunt quam ut egeant, alacrius ac pro-
pensius largiantur. Jussit ergo unum aliquem
erogare inter domesticos praecipuum. Verum ille
accipere renuit: ι llaudquaipiam, inquit, donti-
ne, auri indigens accessi; sed precum ac doctri-
nas. Quid enim ad me aurum , qui sic elegerint
vivere?-Da ergo id quo egeo, ac cujus acris ine
sitis habet, rudem me ac rusticum docens, qua
opaiteat ratione salutem comparare. ι
l’orro tristatns est valde pontifex pro doni rr-
pudiathine : non dati, sed sui potius spretioneni
ratus, quod ita gestum esset : ac tanquam is qui-
dem haberet necessarium aurum, co tamen datum
repulisset, quod ejus dona displicerentqldcirco gravi
cordis dolore tactus : ι Quorsum, inquit, ad eum
modum, una cum dono, nos quoque repulistii
Nam et ego fidelis sum, quanquam peccator; epi-
scopus, tametsi indignus. Qua ergo ratione qui in
omnibus Christum imitari velis, ejus in hoc imita-
ιιιιιιυιιι non admittis? Nam et ille, uitro a piis
roleuiibus oblata recipiebat, ejusque rei testes
loculos habes. Omnino enim, tametsi ipse, datum
munus necessarium non habeas; at porriges imii-
gentibus aliis. Nunc autem, quod ad te spectat,
stultum quid ac irrationale lit beneficentia: pra:-
ci-ptum , sicque animi omnis religiosi, ac benigni-
tate in proximos habentis, ingenuitatem laedis.
Atque, ut t'erbo dicam, rrm tollis, qua simul gra-
ιι.ιιιιῖ paupertati solatium adhiberi possit, mult sque
νὴ pateat salutis. ι
llis auditis, haud ultra Dei homo muneris accep-
tionem repudiandam putavit, ut ne sibi ipse os-
tentationcm, ac antistiti tristitiaa: iiutnoderatimien'
crearet. Accipit ergo unicum duntaxat numinum,
ac precum divitias rependit.
Tum qua-sirit ab archiepiscopo, sensu admo
iluzn contrito ac humili: ι Amabo, inquit,o domine
qna nos ratione, qui propter multa peccata nostr:
montes colimus ac solitudines, qua, inquam, ratio
ne, horrenda mysteria possimus percipere? Vide:
enim ut nedum collecta, sed neque sacerdos sup
petat. ι llle autem grate admodum percontationen
accipiens : ι liene, inquit, Pater, deque bona rt
ac maxima interrogasti. Nam bonum quoque, ιι
aiunt, non bonum est, ut non bene θυι-ἱ contingat
Ριιιιιιη igitur ac principaliter, sacerdotem adeas
docet. Quod si ille unt-essaria omnino ratione absit
imponendum suem: mensae, piu2sanrtilicatorun
tioni habebat, quin reipsa admiratione digna
erant : non divitias ac superbiam, sed voluntariam
paupertatem ac ultro assumptam. Quaproliter etiam
alacris statuit, auro prosequi tirum. Sic quippe
niiors est, ut nedmn egentibus, sed ct iis qui su-
hlimiores sunt quam ut egeant, alacrius ac pro-
pensius largiantur. Jussit ergo unum aliquem
erogare inter domesticos praecipuum. Verum ille
accipere renuit: ι llaudquaipiam, inquit, donti-
ne, auri indigens accessi; sed precum ac doctri-
nas. Quid enim ad me aurum , qui sic elegerint
vivere?-Da ergo id quo egeo, ac cujus acris ine
sitis habet, rudem me ac rusticum docens, qua
opaiteat ratione salutem comparare. ι
l’orro tristatns est valde pontifex pro doni rr-
pudiathine : non dati, sed sui potius spretioneni
ratus, quod ita gestum esset : ac tanquam is qui-
dem haberet necessarium aurum, co tamen datum
repulisset, quod ejus dona displicerentqldcirco gravi
cordis dolore tactus : ι Quorsum, inquit, ad eum
modum, una cum dono, nos quoque repulistii
Nam et ego fidelis sum, quanquam peccator; epi-
scopus, tametsi indignus. Qua ergo ratione qui in
omnibus Christum imitari velis, ejus in hoc imita-
ιιιιιιυιιι non admittis? Nam et ille, uitro a piis
roleuiibus oblata recipiebat, ejusque rei testes
loculos habes. Omnino enim, tametsi ipse, datum
munus necessarium non habeas; at porriges imii-
gentibus aliis. Nunc autem, quod ad te spectat,
stultum quid ac irrationale lit beneficentia: pra:-
ci-ptum , sicque animi omnis religiosi, ac benigni-
tate in proximos habentis, ingenuitatem laedis.
Atque, ut t'erbo dicam, rrm tollis, qua simul gra-
ιι.ιιιιῖ paupertati solatium adhiberi possit, mult sque
νὴ pateat salutis. ι
llis auditis, haud ultra Dei homo muneris accep-
tionem repudiandam putavit, ut ne sibi ipse os-
tentationcm, ac antistiti tristitiaa: iiutnoderatimien'
crearet. Accipit ergo unicum duntaxat numinum,
ac precum divitias rependit.
Tum qua-sirit ab archiepiscopo, sensu admo
iluzn contrito ac humili: ι Amabo, inquit,o domine
qna nos ratione, qui propter multa peccata nostr:
montes colimus ac solitudines, qua, inquam, ratio
ne, horrenda mysteria possimus percipere? Vide:
enim ut nedum collecta, sed neque sacerdos sup
petat. ι llle autem grate admodum percontationen
accipiens : ι liene, inquit, Pater, deque bona rt
ac maxima interrogasti. Nam bonum quoque, ιι
aiunt, non bonum est, ut non bene θυι-ἱ contingat
Ριιιιιιη igitur ac principaliter, sacerdotem adeas
docet. Quod si ille unt-essaria omnino ratione absit
imponendum suem: mensae, piu2sanrtilicatorun