PG 111, col. 456
Ἐλθὼν οὖν, καὶ δψει τὰ ἐκείνου περιλαϐὼν.
ἐθαύμαζενᾶ θαυμάζειν ἀληθῶς ἄξιον· οὐ πλοῦτον
καὶ περιφάνειαν, ἀλλὰ πενίαν ἐθελούσιον καὶ αὐθαί-
ρετον· διδ καὶ πρόθυμος κατέβτη, χρυσῷ δεξιιὶηα-
σθαι τὸν ἄνδρα. Καὶ γὰρ είώθαμεν, ού τοῖς δεομέ-
νοις μᾶλλον, ἀλλὰ τοῖς τοῦ δεῖσθαι ὑψηλοτέροις
χαρίζεσθαι προθυμότερον. '0 μὲν οὗν ἐπέτρεπε
δοῦναι τῷ οίκειοτέρῳ τῶν ἀκολούθων. '0 δὲ τοῦτο
λαϐεῖν ἀνένευεν, ι 1ὶὺ χρυσίον λέγων, ὦ δέσποτα,
δεόμενος προσῆλθον· ἀλλ’ εὐχῶν καὶ διδασκαλίας.
Τί γὰρ πρὸς ὴμᾶςδ χρυσὸς, δς οὕτως εἱλόμην
βιοῦνς Δὸς τοιγαροῦν οὗ δέομαι καὶ σφόδρα διψῶ.
διδάξας τὸν ἅμαθῆ ἐμὲ καὶ ἄγροικον πῶς δεῖ με
σωθῆναι. ι
Ἐλυπὴοη λίαν ἐπὶ τῷ ἁπαραδέκτῳ τῆς δωρεᾶς δ
ἀρχιεπίσκοπος, ού τοῦ διδομένου, ἀλλ’ ἑαυτοῦ μᾶλλον
ὑπεροψίαν τὸ πραχθὲν ἡγησάμενος· καὶ ὡς χρῄζων
αὐτός’ ἀλλ’ ὡς τοῖς ὲκείνου μᾶλλον μὴ εύδοκῶν,
ἀπώσασθαι. Καὶ διὰ τοῦτο πάνυ τὴν καρδίαν περι-
αλγὴς ὢν, ι Ἰνα τί, ἔφη, οὕτως ἀπώσω μετὰ τῆς
δωρεᾶς καὶ ήμᾶςς Πιστὸς γὰρ καὶ αὐτὸς, κᾶν
ἁμαρτωλόςο ἐπίσκοπος τε, εί καὶ ἀνάξιος. Πῶς οὖν
ὲν πᾶσι μιμητὴς ἐθέλων εἶναι Χριστοῦ, τὴν ιν
τούτῳ μίμησιν οὑ προσίῃ; Ἐδέχετο καὶ αὐτὸς τῶν
εὐσεσῶν βουλομένων τὰς προαιρέσεις. καὶ τούτου
μαρτύριον ἀψευδὲς, τὸ γλωσσόκομον. Πάντως γὰρ,
εἰ καὶ σὺ μηδενὶ [γρ. μὴ δέῃ] τοῦ διδομένου, ἀλλ’
ἑτέροις τοῦτο δεομένοις ὀρέξεις. Νῦν δὲ τό γε σὺν,
μάταιόν τι καὶ ἀλόγιστον τῆς εὐποιίας ὴ ἐντολήο
καὶ πηροῖς οὕτως εὐγένειαν γνώμης, μετὰ τοῦ φιλο-
οέου aut τὸ φιλάνθρωπον έχουσαν. Καὶ συνελόντα
φάναι, ὑπόθεσιν ἀναιρεῖς, δμοῦ τε παρακαλεῖν δυνα-
μένην πενίας βαρύτητα, καὶ ὁδὸν πολλοῖς τίς τὸ odi-
ζε alia: γινομένην. ι
Τούτων ὡς ἠκουσεν δτοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, οὐκ
ἔγνω δεῖν tiri πλέον ἀπωθεῖσθαι τὴν λῆψιν, ἵνα μὴ
ιῖηοιν ἐαυτῷ, καὶ τῷ προέδρῳ, λύπης ἀμετρίαν
ποιήσῃ. Δαμδάνει τοιγαροῦν οὐδὲν πλέον, ἢ νόμισμα⁹
καὶ εὐχῶν ἀντιδίδωσι πλοῦτον.
Εἶτα ἤρετο τὸν ἀρχιεπξσκοπον’ μεθ’ ὅσης ἂν εἴποις
τῆς συντρισῆς τοῦ φρονήματος· ι Elui μοι, λέγων,
ὦ δέσποτα, πῶς οἱ τοῖς opm καὶ ταῖς ἐρημίαις
figet,- διὰ πλῆθος ἁμαρτιῶν προσεδρεύοντες, πῶς
ἂν τῶν θείων φρικτῶν μετέχωμεν μυστηρίωνς ὐρᾷς
γὰρ ὅτι μὴ συνάξεως μονον, ἀλλὰ καὶ ἱερέως ἁπέ-
ρςιις ἔχομεν. ι ὐ δὲ τῆς ζητήσεως αὑτὸν καὶ λίαν
οποδεξάμενος· ι Καλῶς, ἔφη, Πάτερ, καὶ περὶ
οποδεξάμενος· ι Καλῶς,
καλοῦ καὶ μεγίστου πράγματος συζητεῖς. To γὰρ
καλὸν, ού καλὸν, φασὶν, ὅταν μὴ καλῶς γίνοιτο.
Δεῖ τοιγαροῦν προηγουμένως μὲν παρεῖναι τὸν ἱερέα·
ἐκείνου δὲ κατὰ mima ἀνάγκην ἀπόντος. ἐπὶ τῆς
ἁγίας τραπέζης τιθέναι τῶν προηγιασμένων τὸ
ἐθαύμαζενᾶ θαυμάζειν ἀληθῶς ἄξιον· οὐ πλοῦτον
καὶ περιφάνειαν, ἀλλὰ πενίαν ἐθελούσιον καὶ αὐθαί-
ρετον· διδ καὶ πρόθυμος κατέβτη, χρυσῷ δεξιιὶηα-
σθαι τὸν ἄνδρα. Καὶ γὰρ είώθαμεν, ού τοῖς δεομέ-
νοις μᾶλλον, ἀλλὰ τοῖς τοῦ δεῖσθαι ὑψηλοτέροις
χαρίζεσθαι προθυμότερον. '0 μὲν οὗν ἐπέτρεπε
δοῦναι τῷ οίκειοτέρῳ τῶν ἀκολούθων. '0 δὲ τοῦτο
λαϐεῖν ἀνένευεν, ι 1ὶὺ χρυσίον λέγων, ὦ δέσποτα,
δεόμενος προσῆλθον· ἀλλ’ εὐχῶν καὶ διδασκαλίας.
Τί γὰρ πρὸς ὴμᾶςδ χρυσὸς, δς οὕτως εἱλόμην
βιοῦνς Δὸς τοιγαροῦν οὗ δέομαι καὶ σφόδρα διψῶ.
διδάξας τὸν ἅμαθῆ ἐμὲ καὶ ἄγροικον πῶς δεῖ με
σωθῆναι. ι
Ἐλυπὴοη λίαν ἐπὶ τῷ ἁπαραδέκτῳ τῆς δωρεᾶς δ
ἀρχιεπίσκοπος, ού τοῦ διδομένου, ἀλλ’ ἑαυτοῦ μᾶλλον
ὑπεροψίαν τὸ πραχθὲν ἡγησάμενος· καὶ ὡς χρῄζων
αὐτός’ ἀλλ’ ὡς τοῖς ὲκείνου μᾶλλον μὴ εύδοκῶν,
ἀπώσασθαι. Καὶ διὰ τοῦτο πάνυ τὴν καρδίαν περι-
αλγὴς ὢν, ι Ἰνα τί, ἔφη, οὕτως ἀπώσω μετὰ τῆς
δωρεᾶς καὶ ήμᾶςς Πιστὸς γὰρ καὶ αὐτὸς, κᾶν
ἁμαρτωλόςο ἐπίσκοπος τε, εί καὶ ἀνάξιος. Πῶς οὖν
ὲν πᾶσι μιμητὴς ἐθέλων εἶναι Χριστοῦ, τὴν ιν
τούτῳ μίμησιν οὑ προσίῃ; Ἐδέχετο καὶ αὐτὸς τῶν
εὐσεσῶν βουλομένων τὰς προαιρέσεις. καὶ τούτου
μαρτύριον ἀψευδὲς, τὸ γλωσσόκομον. Πάντως γὰρ,
εἰ καὶ σὺ μηδενὶ [γρ. μὴ δέῃ] τοῦ διδομένου, ἀλλ’
ἑτέροις τοῦτο δεομένοις ὀρέξεις. Νῦν δὲ τό γε σὺν,
μάταιόν τι καὶ ἀλόγιστον τῆς εὐποιίας ὴ ἐντολήο
καὶ πηροῖς οὕτως εὐγένειαν γνώμης, μετὰ τοῦ φιλο-
οέου aut τὸ φιλάνθρωπον έχουσαν. Καὶ συνελόντα
φάναι, ὑπόθεσιν ἀναιρεῖς, δμοῦ τε παρακαλεῖν δυνα-
μένην πενίας βαρύτητα, καὶ ὁδὸν πολλοῖς τίς τὸ odi-
ζε alia: γινομένην. ι
Τούτων ὡς ἠκουσεν δτοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, οὐκ
ἔγνω δεῖν tiri πλέον ἀπωθεῖσθαι τὴν λῆψιν, ἵνα μὴ
ιῖηοιν ἐαυτῷ, καὶ τῷ προέδρῳ, λύπης ἀμετρίαν
ποιήσῃ. Δαμδάνει τοιγαροῦν οὐδὲν πλέον, ἢ νόμισμα⁹
καὶ εὐχῶν ἀντιδίδωσι πλοῦτον.
Εἶτα ἤρετο τὸν ἀρχιεπξσκοπον’ μεθ’ ὅσης ἂν εἴποις
τῆς συντρισῆς τοῦ φρονήματος· ι Elui μοι, λέγων,
ὦ δέσποτα, πῶς οἱ τοῖς opm καὶ ταῖς ἐρημίαις
figet,- διὰ πλῆθος ἁμαρτιῶν προσεδρεύοντες, πῶς
ἂν τῶν θείων φρικτῶν μετέχωμεν μυστηρίωνς ὐρᾷς
γὰρ ὅτι μὴ συνάξεως μονον, ἀλλὰ καὶ ἱερέως ἁπέ-
ρςιις ἔχομεν. ι ὐ δὲ τῆς ζητήσεως αὑτὸν καὶ λίαν
οποδεξάμενος· ι Καλῶς, ἔφη, Πάτερ, καὶ περὶ
οποδεξάμενος· ι Καλῶς,
καλοῦ καὶ μεγίστου πράγματος συζητεῖς. To γὰρ
καλὸν, ού καλὸν, φασὶν, ὅταν μὴ καλῶς γίνοιτο.
Δεῖ τοιγαροῦν προηγουμένως μὲν παρεῖναι τὸν ἱερέα·
ἐκείνου δὲ κατὰ mima ἀνάγκην ἀπόντος. ἐπὶ τῆς
ἁγίας τραπέζης τιθέναι τῶν προηγιασμένων τὸ