PG 111, col. 470
quanquam veritatem tntiltatn contestautem habt-at,
ne amittat fidem. Fere enim viginti ante anuis.
tum capiendam praedicit, tum sub quo principe sit
capienda, sic clare dicens : Romanus Cretam sub-
acturus est. Quia vero Romanus senior interim, eum
lm‘c ιιιε pmdixit, imperium adntinistvabat, quo-
dam natantium percontante : ι Num hic ipse est,
qui nunc imperatis respondit ille : I Non hic,
sed alius (ιι). ε
line retulit Paucratius monachus, consuevisae
voce de caelo lapsa moneri Patrem , ubi jam in
procinctu gentium irruptio foret, quo primus ipse
omnium recedens, ac sese occultans, vicinorum
accolarum captioni caveret, uti ille ipse interroga-
tus confessus est. Omnes siquidem in cum ut pro-
phetam intenti erant ; ac nisi eum primum in fu—
gam conversum vidissent, nullus omnino ab ope-
ribus aut domo absistcbat, sed nuntium ut falsum
spernebant. ac nihil sani habens.
Cum sic aliquando facta tore fugam arripuisse-
ntus, simulque ambo fuga: socii, ego ct Pater, in
speluncam quamdam clanculum ingressi fuisse-
mus, errantes dua: femiuac ad nos penetrant. sole
jam ad occasum vergente. Eas Pater miseratus.
quod ad fusam. hiems quoque accederet, hami
putavit repellendas fore. Nobiscum ergo intra spe-
iunctim recepimus, eisque quam licuit curam im-
pendimus. Ubi autem etiam somni tempus fuit, in
una nos parte locans, ipseque se in altera :‘ct‘li-
nans, mediasillas propter frigus relinqui praecepit:
sicque transiit ac si filius matrem proprius atit‘ll,
auttanquam lapides quidam aut stipites adiacerent,
ne minima quidem subingressa carnaii cogitatione :
adeo nimirum simplicitas. ac summa quaedam
affectionem vacttitas, matris instar terrenum an-
gelum iusiuuarat.
Philippus, Theodosii monachi frater erat. qui et
ipse unus ο meuachis erat alumnis sancti. llic ita-
que Philippus, cum saecularis esset, ac siccnlari
polleret dignitate, spatharius moris est appeliare,
θ haud raro magnum illum adire solebat, pro ea qua
ad fratrem necessitudine habvbat.
Quadam igitur die, cum is pro more veniret. wi-
deus eumlmagnus ille, quibus illum oculis vidisset:
ι Ριανρανο, ι inquit urbane ad Theodosium, ε si
qua sunt ad convivium necessaria ; venit enim fra- η
ter tuus nobiscum cmnatutusu Cum sic Pater di-
xisset, tenebant Theodosium iattitia pariter ac stupor ;
aetatumque, vias publicas, compita,°bivia, fratris
cx spectatione cmpit checrvare. 1am itaque factu vespe-
re, venit et ille quam maguum secum necessariorum
ponunt scriptores : sed ut ita rlare Lucas ⁵ειιηιιθδη
dixerit. argumento est spiritus in ιιο ριοιιιιοιιι·ι
ne amittat fidem. Fere enim viginti ante anuis.
tum capiendam praedicit, tum sub quo principe sit
capienda, sic clare dicens : Romanus Cretam sub-
acturus est. Quia vero Romanus senior interim, eum
lm‘c ιιιε pmdixit, imperium adntinistvabat, quo-
dam natantium percontante : ι Num hic ipse est,
qui nunc imperatis respondit ille : I Non hic,
sed alius (ιι). ε
line retulit Paucratius monachus, consuevisae
voce de caelo lapsa moneri Patrem , ubi jam in
procinctu gentium irruptio foret, quo primus ipse
omnium recedens, ac sese occultans, vicinorum
accolarum captioni caveret, uti ille ipse interroga-
tus confessus est. Omnes siquidem in cum ut pro-
phetam intenti erant ; ac nisi eum primum in fu—
gam conversum vidissent, nullus omnino ab ope-
ribus aut domo absistcbat, sed nuntium ut falsum
spernebant. ac nihil sani habens.
Cum sic aliquando facta tore fugam arripuisse-
ntus, simulque ambo fuga: socii, ego ct Pater, in
speluncam quamdam clanculum ingressi fuisse-
mus, errantes dua: femiuac ad nos penetrant. sole
jam ad occasum vergente. Eas Pater miseratus.
quod ad fusam. hiems quoque accederet, hami
putavit repellendas fore. Nobiscum ergo intra spe-
iunctim recepimus, eisque quam licuit curam im-
pendimus. Ubi autem etiam somni tempus fuit, in
una nos parte locans, ipseque se in altera :‘ct‘li-
nans, mediasillas propter frigus relinqui praecepit:
sicque transiit ac si filius matrem proprius atit‘ll,
auttanquam lapides quidam aut stipites adiacerent,
ne minima quidem subingressa carnaii cogitatione :
adeo nimirum simplicitas. ac summa quaedam
affectionem vacttitas, matris instar terrenum an-
gelum iusiuuarat.
Philippus, Theodosii monachi frater erat. qui et
ipse unus ο meuachis erat alumnis sancti. llic ita-
que Philippus, cum saecularis esset, ac siccnlari
polleret dignitate, spatharius moris est appeliare,
θ haud raro magnum illum adire solebat, pro ea qua
ad fratrem necessitudine habvbat.
Quadam igitur die, cum is pro more veniret. wi-
deus eumlmagnus ille, quibus illum oculis vidisset:
ι Ριανρανο, ι inquit urbane ad Theodosium, ε si
qua sunt ad convivium necessaria ; venit enim fra- η
ter tuus nobiscum cmnatutusu Cum sic Pater di-
xisset, tenebant Theodosium iattitia pariter ac stupor ;
aetatumque, vias publicas, compita,°bivia, fratris
cx spectatione cmpit checrvare. 1am itaque factu vespe-
re, venit et ille quam maguum secum necessariorum
ponunt scriptores : sed ut ita rlare Lucas ⁵ειιηιιθδη
dixerit. argumento est spiritus in ιιο ριοιιιιοιιι·ι