PG 114, col. 1107
loqui in aurem.Ut autem ego opinor, erat ille ipse
revera. Cognovit itaque magnus Joannes se a Deo
fuisse exauditum de iis, quae cupiebat scire, an
Paulo grata esset Epistolarum eXpositio : et ideo
ostendisse illum ipsum Paulum,qui cum eo versa-
batur,et ei tanquam discipulo opem ferebat in ora-
tione : imo vero, qui nihil amplius aiierebat, nisi
quod iis,quae dicebantur,solum servientem porri-
, gebatdexteram.Cum sic sibi persuasissetJoannes,
jussit quidem Proclum parum recederellle autem
inclusus,procedit in genua,et lacrymis plenos ha-
bens oculos,Deon\agnas egit gratias,quod solvisset
ea,quaa erant dubia. DeindejussitProclo, ne eum
negligeret,qui petierat ut eum conveniret, sed ju-
beret,ut nocte sequenti accederet.Dicit enim nihil
tale amplius ab eo visum iri.ls autem vocatus ac-
cessit,et rogavit de iis,quae erant propositaDein.
de Joannes nihil differens (quomodo enim,qui in
talibus erat igni ardore similis?) imperatori qui-
dem de eo significat: et ille quidem statim cessit :
hic autem fuit revocatus, et priorem honorem rursus fuit assccutus.Aureus vero Joannes prompto
et alacri animo repletus ex eo, quod illam divinam excepisset visionem, et tanquam discipulus in ma-
gistro haberet fiduciam, cum quae restabant sacrarum illius Epistolarum, ad tinem deduxisset et ex-
plicasset, dat Ecclesia: divitias, quae nunquam consummuntur.
XXIV.Haec ergo insignis et clara stella Ecclesiae,
et doctor accnratus,virtutis accensus zelo pro Ec—
clesia,et arguens sacerdotes,qui inique se gerebant: C ὑπὲρ τῆς
qui etiam eos,qui non admittebant correctionem,
a sacris arcens vestibulis,et non solis verbis casti-
gans,sed etiam canonibns ecclesiasticisin tempore
puniens improbitatem,visus est aliquando gravis.
qui erat valde mitis et clemens.Quid enim si mel
quoque mordet vulnera, in quibus inest ulcus?
Visus est autem iis,qui erant omninoimmedicabi-
les,et quorum curatio eratomnino desperata.Nam
quis aut curandarum animarum peritior, aut in
medicamentis,quze pertinent ad curationem, nempe
in oratione etin modis administrationis ac dispen-
sationis,mitior ac benignior,sicut etiam jam antea
ostendimus τ Caeterum quamdiu circa solum qui-
dem clerum consistebat reprehensio,et erat intra
Ecclesiam, quae videbatur, gravitas, non erat ni-
mins dolor,nec in eum erat odium agreste et furio-
sum, sed remissum et tolerabile, nec procedebat
extra labra concepta molestia. Cum autem in mul-
tos quoque,qui gerebant magistratus,processisset
reprehensio (oportebat enim propter splendorem
personarum,et quod etse et alios posset valde lae-
dere, ut ιι,οη esset remissa improbitas, tanquam
impetus aquae facile fluentis, et quae fertur per
plana,eam ejus verbis tanquam propugnaculis in-
terrumpi : ne si essetabsque ullo metu etlibere se
jactaret,fuse per omnia procederet, et multos in-
duceret ad aemulationem propterlibertatem eorum,
quae perpetrabantur).Cum sic faceret, et studeret,
revera. Cognovit itaque magnus Joannes se a Deo
fuisse exauditum de iis, quae cupiebat scire, an
Paulo grata esset Epistolarum eXpositio : et ideo
ostendisse illum ipsum Paulum,qui cum eo versa-
batur,et ei tanquam discipulo opem ferebat in ora-
tione : imo vero, qui nihil amplius aiierebat, nisi
quod iis,quae dicebantur,solum servientem porri-
, gebatdexteram.Cum sic sibi persuasissetJoannes,
jussit quidem Proclum parum recederellle autem
inclusus,procedit in genua,et lacrymis plenos ha-
bens oculos,Deon\agnas egit gratias,quod solvisset
ea,quaa erant dubia. DeindejussitProclo, ne eum
negligeret,qui petierat ut eum conveniret, sed ju-
beret,ut nocte sequenti accederet.Dicit enim nihil
tale amplius ab eo visum iri.ls autem vocatus ac-
cessit,et rogavit de iis,quae erant propositaDein.
de Joannes nihil differens (quomodo enim,qui in
talibus erat igni ardore similis?) imperatori qui-
dem de eo significat: et ille quidem statim cessit :
hic autem fuit revocatus, et priorem honorem rursus fuit assccutus.Aureus vero Joannes prompto
et alacri animo repletus ex eo, quod illam divinam excepisset visionem, et tanquam discipulus in ma-
gistro haberet fiduciam, cum quae restabant sacrarum illius Epistolarum, ad tinem deduxisset et ex-
plicasset, dat Ecclesia: divitias, quae nunquam consummuntur.
XXIV.Haec ergo insignis et clara stella Ecclesiae,
et doctor accnratus,virtutis accensus zelo pro Ec—
clesia,et arguens sacerdotes,qui inique se gerebant: C ὑπὲρ τῆς
qui etiam eos,qui non admittebant correctionem,
a sacris arcens vestibulis,et non solis verbis casti-
gans,sed etiam canonibns ecclesiasticisin tempore
puniens improbitatem,visus est aliquando gravis.
qui erat valde mitis et clemens.Quid enim si mel
quoque mordet vulnera, in quibus inest ulcus?
Visus est autem iis,qui erant omninoimmedicabi-
les,et quorum curatio eratomnino desperata.Nam
quis aut curandarum animarum peritior, aut in
medicamentis,quze pertinent ad curationem, nempe
in oratione etin modis administrationis ac dispen-
sationis,mitior ac benignior,sicut etiam jam antea
ostendimus τ Caeterum quamdiu circa solum qui-
dem clerum consistebat reprehensio,et erat intra
Ecclesiam, quae videbatur, gravitas, non erat ni-
mins dolor,nec in eum erat odium agreste et furio-
sum, sed remissum et tolerabile, nec procedebat
extra labra concepta molestia. Cum autem in mul-
tos quoque,qui gerebant magistratus,processisset
reprehensio (oportebat enim propter splendorem
personarum,et quod etse et alios posset valde lae-
dere, ut ιι,οη esset remissa improbitas, tanquam
impetus aquae facile fluentis, et quae fertur per
plana,eam ejus verbis tanquam propugnaculis in-
terrumpi : ne si essetabsque ullo metu etlibere se
jactaret,fuse per omnia procederet, et multos in-
duceret ad aemulationem propterlibertatem eorum,
quae perpetrabantur).Cum sic faceret, et studeret,